ΣE ΠPΩTO ENIKO Eδώ και τώρα…

Ο κόσμος έχει βαρεθεί. Έχει μπουχτίσει. Από τους πολιτικούς· την ακρίβεια· από
το ότι, παρ’ ότι όλα αλλάζουν, παραμένουν σταθερά μονάχα τα βασικά αρνητικά
που πάντα δηλητηρίαζαν και εμπόδιζαν τη ζωή του· από την εν γένει κατάσταση
στη χώρα· από την ίδια τη ζωή του. Το φαινόμενο αυτό δεν περιορίζεται
αποκλειστικά στην Ελλάδα, ούτε κλιμακώνεται συνήθως μέσα στο κατακαλόκαιρο.
Κάτι όμως οι φοιτητικές κινητοποιήσεις που απλώς πήραν παράταση για το
φθινόπωρο, κάτι ο αποκλεισμός των ελληνικών ομάδων από τη Fifa, κάτι τα
ταραγμένα και θολά νερά στα οποία μοιάζει να έχουμε εισέλθει όσον αφορά την
εξωτερική μας πολιτική, κάτι οι καλοκαιρινές διακοπές που φαίνεται πως πολλοί
εξ ημών δεν θα κάνουν φέτος, είτε λόγω έλλειψης χρημάτων είτε επειδή ο
εργοδότης έτσι αποφάσισε, κάτι τα «κόλπα» του καιρού, και η κατάθλιψη μάς πήρε
τους περισσότερους ελαφρώς από κάτω. Παρ’ ότι φαινομενικά όλα είναι όπως πάντα
και λειτουργούμε – ακόμα – κανονικά, νιώθουμε πως όλα είναι μάταια, πως η ζωή
είναι κάτι που συμβαίνει μονάχα σε διαλείμματα ή κάπου έξω από εμάς και πως
όλα τα ‘χουμε δει ξανά και ξανά. Ζωή σε deja vu.

Μέσω της έρευνάς τους για το φαινόμενο του deja vu, επιστήμονες έχουν
καταλήξει στο συμπέρασμα πως όταν είναι συχνά τα επεισόδια του deja vu που
έχει κανείς – είτε αυτά οφείλονται σε κάποια διαπιστωμένη πάθηση ή προσωρινή
δυσλειτουργία του εγκεφάλου είτε παραμένουν ανεξήγητα -, τότε αυξάνεται ο
κίνδυνος ο άνθρωπος αυτός να πέσει σε απόλυτη απάθεια, χάνοντας το ενδιαφέρον
για καθετί, με το σώμα του ακίνητο και το μυαλό του κενό, και τον εγκέφαλό του
να τον ταξιδεύει μέσα στον χρόνο, σε μια πραγματικότητα που κάποτε υπήρχε ή
ποτέ δεν υπήρξε.

Εμείς όμως δεν μπορούμε, δεν πρέπει να γίνουμε τέτοιοι. Γιατί μπορεί το Κατά
Ματθαίον Ευαγγέλιο να λέει «Μακάριοι οι πραείς ότι αυτοί κληρονομήσουσι την
γην», αλλά η ζωή δεν υπάρχει (μονάχα) «μετά», αλλά εδώ και τώρα. Γι’ αυτό
αγωνιζόμαστε.