ANAΛΩΣIMA Kαλοκαιρινά χρώματα

Σα να μας έχουν βάλει στο αργό μαγείρεμα μέσα στους δρόμους της Αθήνας. Ακόμα
και το αεράκι συμμετέχει, φούρνος με αέρα, μαγειρεύει καλύτερα. Τα σπίτια
ζεστά σα γάστρες, ποιος διάολος μάς λιγουρεύεται, τους αχώνευτους; Αλίμονο σε
όποιον κρυολογεί με τα αιρκοντίσιον, είναι καταδικασμένος να ψήνεται. Κλείνω
τα μάτια και προσπαθώ να φέρω στον νου μου τη θάλασσα όπως τη φρεσκάρει αυτό
το ίδιο αεράκι που εμάς μας ειρωνεύεται, ο βοριάς. Βοριαδάκι να το λέμε,
χαϊδευτικά, να μας συμπαθήσει. Έτσι όπως την είδα και τη δοκίμασα την Κυριακή,
τι χρώμα είχε, τι γαλάζιες στρώσεις ανείπωτων ακόμα ονομάτων. Γαλάζιο,
τιρκουάζ, πράσινο, μαβί, μπλε, τι άλλο έχουμε για το ανεξάντλητο αυτό χρώμα;
A, ναι, κυανό επίσης, ή γλαυκό, οι αρχαιοπρεπείς, αλλά αυτές δεν ξέρουμε τι
αποχρώσεις δηλούν, κάπως πρέπει να επανιδρυθούν οι έννοιές τους. Χρειάζονται
ακόμα πολλές λέξεις για την ανταύγεια του βράχου στην επιφάνεια του νερού, για
τη σκοτεινιά που εκπέμπουν από τον βυθό τα φύκια… Αντί όμως για τις
αποχρώσεις του γαλάζιου, κολλάνε στο μυαλό μου τα χρώματα της λαμαρίνας στην
ουρά του γυρισμού. Πρώτη φορά είδα τέτοιο μποτιλιάρισμα στον καινούργιο δρόμο
Μαρκόπουλου – Λαυρίου. Και τα αυτοκίνητα έχουν όντως μεγαλύτερη χρωματική
ποικιλία από τη θάλασσα, αυτό να λέγεται, δε λείπουν λέξεις για τα δικά τους
χρώματα. Τις γεννά τις λέξεις η μπογιά, ελεκτρίκ ας πούμε ή αρζαντέ ή λαμέ,
πλούτος κυριολεκτικός και μεταφορικός. Κι όσο πυκνώνουν οι δραπέτες του ζεστού
τσιμέντου που συνωστίζονται στην άσφαλτο για να φτάσουν στο απέραντο γαλάζιο
τόσο ροκανίζεται ο χρόνος του γαλάζιου και μεγαλώνει ο χρόνος της ποικιλίας.
Τι να κάνουμε; Μήπως να λανσάρουμε για τα αυτοκίνητα γαλάζια τζάμια;