[ ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ]

Το σύνδρομο το έχουμε. Διαπιστωμένο και γενικώς παραδεκτό. Το «κάνε με εμένα
πρωθυπουργό για 24 ώρες και θα σου λύσω το πρόβλημα της Ελλάδας» κυλάει στις
φλέβες μας, από τη στιγμή που καταλαβαίνουμε ότι ο κόσμος εκτείνεται και πέρα
από τη φούστα της μάνας μας. Μας τριβελίζει το μυαλό. Τα ξέρουμε όλα, αυτό
είναι σίγουρο, αλλά ένεκα η (κακή) συγκυρία δεν μας δόθηκε η κατάλληλη
ευκαιρία. Ως εκ τούτου στρεφόμαστε αλλού. Στην επιστήμη, στην τέχνη, στην
κοινωνία. Μπορούμε, με ευκολία, την ίδια στιγμή να γίνουμε από πυρηνικοί
φυσικοί μέχρι καρδιολόγοι και προπονητές ποδοσφαίρου. Αστροφυσικοί, πιλότοι,
σεισμολόγοι, καπετάνιοι στα καράβια. Έμποροι, τραπεζίτες, συνάδελφοι του…
Μπιλ Γκέιτς. Ό,τι θες, τη στιγμή που το θες. Ως εκ τούτου προς τι αυτός ο
πανικός και στα δύο μεγάλα κόμματα που γέμισε ο τόπος «αντάρτικα» ψηφοδέλτια;
Αν ο άλλος την έχει ακούσει ότι κάνει ακόμη και για πρωθυπουργός, επειδή
παίζει στα δάχτυλα το πρόβλημα της Ελλάδας, δεν θα την ακούσει και για
δήμαρχος της πόλης του, πράγμα που θεωρεί και παιχνιδάκι για τις…
αναμφισβήτητες ικανότητές του; Μην τρελαθούμε κιόλας…

Μεγάλος αριθμός

Αν υπάρχει ένα θέμα για το ΠΑΣΟΚ, είναι ότι ακριβώς για να μην υπάρξουν
«αντάρτικα» ψηφοδέλτια έγιναν διαδικασίες. Εκείνος ο Γιώργος, νερό έβγαλαν τα
πόδια του από το πάνω – κάτω ανά τη χώρα για να πείσει ότι οι διαδικασίες
είναι η μόνη ουσιαστική μέθοδος ανάδειξης των πιο άξιων υποψηφίων. Ως και τη
μέθοδο εκλογής στην αρχαία Αθήνα «ξεπατίκωσε» και την εφάρμοσε. Παρ’ ότι
λοιπόν ίσχυσαν οι διαδικασίες, το πρόβλημα δεν αποφεύχθηκε. 230 «αντάρτικα»
ψηφοδέλτια είναι πολλά, πάρα πολλά. Γιατί ουσιαστικά δείχνουν την αποτυχία του
συστήματος. Στη Νέα Δημοκρατία τουλάχιστον (που έχει κι αυτή «αντάρτες»
παντού), τη δουλειά την έκανε ο Ζαγορίτης με πέντε – έξι άλλους. Δεν έβαλαν
τον κομματικό μηχανισμό να τρέχει επί μήνες…

Άνθρωπος της δράσης…

Ελάτε ρε παιδιά, συμβαίνουν αυτά; Διαβάζω εδώ κι εκεί διάφορα ελεεινά
δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία «πολιτικός παράγων της Αθήνας», απεργάζεται
την ανατροπή του ηρωικού Τάσσου Παπαδόπουλου από την Προεδρία της Κύπρου. Τα
δημοσιεύματα «φωτογραφίζουν» τον Μητσοτάκη ως τον παράγοντα που θέλει να
εξοστρακίσει τον ηρωικό Τάσσο. Καταγγέλλω τα δημοσιεύματα και τους εμπνευστές
τους που επιχειρούν να σπιλώσουν τον τεράστιο Μητσοτάκη. Είμαι σίγουρος ότι
τίποτα τέτοιο δεν συμβαίνει. Απλώς επειδή μέρες που ‘ναι κάτι τον πιάνει,
πιθανώς να ασχολήθηκε και λίγο με τον Τάσσο. Πώς αλλιώς θα γιόρταζε την
επέτειο των Ιουλιανών; Με τούρτα και κεράκια; Ο Μητσοτάκης είναι άνθρωπος της
δράσης…

«Ένα παιδαρέλι»

Ο Τάσσος πάλι, τι μορφή. Κάποτε θα αποτιμηθεί συνολικά ο ρόλος του στο
Κυπριακό και θα αντιληφθούν όλοι τι πραγματικά έκανε, γιατί το έκανε και τι
επιπτώσεις είχαν όσα έκανε. Επί του παρόντος θέλω να μεταφέρω εδώ αυτό που
(υποτίθεται ότι) είπε σε ανώτατο πολιτειακό παράγοντα πρόσφατα, και ο
τελευταίος, που έχει μεγάλη δυσκολία να κρατάει το στόμα του κλειστό όταν
πρόκειται για τον Γιώργο, το κοινοποίησε. Σύμφωνα λοιπόν με όσα μου μετέφεραν,
ο Τάσσος είπε στον πολιτειακό παράγοντα ότι τηλεφώνησε στον Γιώργο Παπανδρέου
(ο Τάσσος) και του είπε ότι θέλει να του πει κάτι απόρρητο για το Κυπριακό,
αλλά δεν θέλει να το πει από το τηλέφωνο, γι’ αυτό να του στείλει έναν άνθρωπό
του (ο Γιώργος) στη Λευκωσία. Όντως, ο Γιώργος έστειλε τον σύμβουλό του Δημ.
Δρούτσα. Μόλις τον είδε ο Τάσσος – κατά τον πολιτειακό παράγοντα πάντα – τα
πήρε άσχημα που ο Γιώργος του έστειλε «ένα παιδαρέλι» (ο Δρούτσας είναι νέος
στην ηλικία) «και φυσικά δεν του είπε τίποτε». Έτσι είναι; Πάσα εξήγηση δεκτή.

Ο Μίκης

Καλή ιδέα ήταν (του Γιώργου Λιάνη, που την έφερε και εις πέρας) που ο Μίκης
Θεοδωράκης κλήθηκε και παραβρέθηκε στη συναυλία «Ένα τραγούδι για τον Ανδρέα».
Καλό ήταν και το γεγονός ότι στο τέλος ανέβηκε στη σκηνή και τραγούδησε με τον
Γιώργο και τα άλλα παιδιά. Θετική ήταν και η δήλωση που έκανε για τον Ανδρέα.
Γιατί όσο κι αν μου άρεσε αυτή η κίνηση, η άτιμη η μνήμη μου δεν μ’ αφήνει να
ησυχάσω. Γιατί ακούγοντάς τον να εξυμνεί μετά θάνατον τον Ανδρέα, θυμήθηκα ότι
ο Μίκης ήταν ένας από αυτούς που πίεζαν έντονα κατά την περίοδο της
συγκυβέρνησης για την παραπομπή του Ανδρέα στο Ειδικό Δικαστήριο. Μετά
θυμήθηκα ότι έγινε και υπουργός του Μητσοτάκη. Ποιος; Αυτός ο κολοσσός. Και
ύστερα θυμήθηκα ότι ο Μίκης είχε στείλει ένα πολυσέλιδο υπόμνημα στον
εισαγγελέα Τσεβά, καταγγέλλοντας με… στοιχεία (!) τον Ανδρέα για φυσικό
αρχηγό της 17 Νοέμβρη και κατέβασα ρολά!! Ο Μίκης…

Ανδριάντας

Αλλά περασμένα ξεχασμένα. Εδώ στο δεκαήμερο αυτών των εκδηλώσεων για τα 10
χρόνια από τον θάνατο του Ανδρέα εγώ είδα κόσμο και κοσμάκη, που είναι γνωστό
πόσο τον πολέμησαν εν ζωή, να κάνουν τώρα τους τεθλιμμένους συγγενείς για τη
μεγάλη απώλεια και να εξυμνούν τον ιστορικό ηγέτη της δημοκρατικής παράταξης.
Συμβαίνουν αυτά και θα συμβαίνουν όσο η συλλογική ιστορική μνήμη εξασθενεί και
οι επιτήδειοι βρίσκουν τρόπο να εκμεταλλεύονται για να επιβιώνουν. Αν υπάρχει
κάτι που πρέπει να ειπωθεί σε σχέση με τη συνολική στάση της Πολιτείας και της
κοινωνίας απέναντι στον Ανδρέα, είναι πως δεν του έχει αναγνωριστεί η προσφορά
του στη χώρα. H Βούλα Γείτονα, δημοτική σύμβουλος Αθήνας, σε πρόσφατη
συνεδρίαση του Δ.Σ. θύμισε ότι ο Αβραμόπουλος ως δήμαρχος είχε υποσχεθεί ότι
θα ανεγείρει ανδριάντα του Ανδρέα στην Αθήνα. Δέκα χρόνια μετά, η απόφαση
παραμένει ανεκτέλεστη. Γιατί τόσο κόμπλεξ απέναντι σε μια τόσο κορυφαία
προσωπικότητα που κυβέρνησε τον τόπο τρεις φορές;

KAI TO ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ

Αν εγώ ήμουν πρωθυπουργός

Είδα την κουστωδία να ανεβαίνει τη Μεσογείων, τρέχοντας με ταχύτητα που δεν
δικαιολογούσε ούτε η κίνηση στον δρόμο ούτε, πολύ περισσότερο, η μέρα και η
ώρα. Ποια μέρα; Τετάρτη. Και ποια ώρα; 1.10 το μεσημέρι (μία και δέκα, το
γράφω και ολογράφως μήπως και δεν το καταλάβει κανείς). Γύρω η πόλη έσφυζε από
ζωή, χαμένη στους τρελούς ρυθμούς της, τους οποίους δεν επηρεάζει πια τίποτε –
ούτε ο μίνι καύσωνας. Το αυτοκίνητο, η γνώριμη 500άρα θωρακισμένη μαύρη
«Μερσεντές», και γύρω της ένα σμάρι μοτοσυκλετιστές της Τροχαίας με βλοσυρό
ύφος, κατάφορτοι από όπλα. Ένα «100», δύο συνοδευτικά, η «Μερσεντές» και οι
μοτοσυκλετιστές. «Λες;» αναρωτήθηκα. Έτσι όπως ήμουν μποτιλιαρισμένος στο
αντίθετο ρεύμα, γύρισα το κεφάλι προς τα κει, να δω ποιος καθόταν στο πίσω
κάθισμα. Μάταια. Από μετριοφροσύνη προφανώς, ο υψηλός επιβαίνων είχε τραβήξει
τα κουρτινάκια. Από μετριοφροσύνη ή από αιδώ; Απάντηση δεν έδωσα. Αλλά αν εγώ
ήμουν πρωθυπουργός (το γνωστό σύνδρομο που γράφω πιο πάνω), και αποφάσιζα ότι
η μέρα μου στο γραφείο ολοκληρώνεται εκεί κατά τη μία παρά το μεσημέρι, θα
ντρεπόμουν να με βλέπουν οι πολίτες (αυτούς που τους προτρέπω να είναι πιο
εργατικοί και παραγωγικοί!), να επιστρέφω σπίτι για να πάω στη συνέχεια στην
παραλία για ρακέτες!..