ΓNΩMH Tο θέατρο… του παραλόγου

Ο προπονητής Βικέντιος Λομπάρντι αποκαλείται «ιδιοφυΐα του αμερικανικού
φουτμπόλ». Κάποτε, λοιπόν, όταν οι «Times» τον χαρακτήρισαν «καταστροφέα του
θεάματος», ο γερο-Λομπάρντι απάντησε: «Εάν θέλετε να δείτε θέαμα πηγαίνετε στο
θέατρο. H δουλειά η δική μου είναι να κερδίζω τους αγώνες πάση θυσία».

H φιλοσοφία των περισσότερων προπονητών του Μουντιάλ δεν διαφέρει και πολύ από
την κυνική διαπίστωση του Λομπάρντι. Στη Γερμανία ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.
Αλλά να φτάσουν στο σημείο οι μαϊντανοί των καναλιών να υποστηρίζουν ότι
«πρόκειται για το χειρότερο Μουντιάλ όλων των εποχών», πάει πολύ. Και πάει
πολύ, διότι δεν μας λένε σε ποιο Μουντιάλ είδαν καλύτερη μπάλα. Μήπως το 2002;
Μήπως το 1998; Ή μήπως το 1990 και το 1994;

Για να βρούμε παγκόσμιες διοργανώσεις, όπου τα καλά ματς ήταν πολλά, πρέπει να
ανατρέξουμε είτε στο Μεξικό (1970) είτε στην Ισπανία (1982) είτε πάλι στο
Μεξικό (το 1986).

Ας επιστρέψουμε και πάλι στη Γερμανία. Δύο τουλάχιστον αγώνες καθήλωσαν τον
κόσμο. Το Ιταλία – ΗΠΑ (1-1) και το Πορτογαλία – Ολλανδία (1-0). Εκεί είδαμε
πραγματικό ποδόσφαιρο, διότι οι ομάδες, επί ενενήντα και πλέον λεπτά τα έδωσαν
όλα: Κλωτσιές, μπουνιές, κεφαλιές, τρέξιμο, ηρωικό παιχνίδι, μάχες σώμα με
σώμα, αποβολές. Και αντί να ακούσουμε εμπεριστατωμένες αναλύσεις από τους
κυρίους της TV, ακούσαμε ηθικοπλαστικά μηνύματα: «Καλέ, πώς παίζουν έτσι αυτοί
οι αλήτες, δεν ντρέπονται που πλακώνονται;».

Όσοι λοιπόν μένουν μόνον στα «κλωτσομπουνίδια», αγνοώντας τις συνθήκες κάτω
από τις οποίες παίζουν οι παίκτες, ταλαιπωρημένοι, κατάκοποι, εξουθενωμένοι
από τη ζέστη και την υγρασία, «ας πάνε πράγματι στο θέατρο».

Please…