MATIEΣ Mαραντόνα

Παρακολουθώ όλους τους αγώνες του Μουντιάλ, φυσικά. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι
τρελαίνομαι. Πολύ λίγα πράγματα. Με ενθουσιάζουν, όμως, οι σουτέρ! Εξαιρετικά
σουτ, βολίδες, από κάθε απόσταση! Οι άνθρωποι έχουν πόδια και τα
χρησιμοποιούν. Χωρίς να διστάζουν. Βεβαίως, πολλά από αυτά τα σουτ είναι
άστοχα. Και άλλα αποκρούονται από τους τερματοφύλακες. Αλλά τι να κάνουμε;
Σουτ και γκολ δεν γίνεται. Το γκολ είναι δύσκολη υπόθεση.

Αναπόφευκτες οι συγκρίσεις με το ελληνικό Πρωτάθλημα και τα παιχνίδια της
Εθνικής μας ομάδας. Εμείς, εδώ, δεν σουτάρουμε. Δεν ξέρουμε να σουτάρουμε.
Υπάρχουν παιχνίδια με πέντε σουτ, συνολικά! Κι αυτά άψυχα. Πού οι παλιοί
καιροί, με τον Κλεάνθη, τον Μαρόπουλο, τον Τσολίνα, τον Ηλία Σταφυλίδη, τον
Ανδρέα Παπαεμμανουήλ; Σουτάρανε αυτοί οι παίκτες και γκρεμίζανε τοίχο!

Θυμάμαι ένα ματς του Παναθηναϊκού στη «Λεωφόρο». Δίπλα μου καθόταν ο Γιώργος
Μουζάκης, ο συνθέτης. Όλη την ώρα μουρμούριζε δυσαρεστημένος: «Μα δεν θα
δούμε, επιτέλους, ένα δυνατό, ευθύβολο σουτ, να το ευχαριστηθούμε; Το
ποδόσφαιρο είναι ανδρικό σπορ, δεν είναι για δεσποινίδες με ψηλά τακούνια!».
Κάποια στιγμή εδέησε κι ένας ποδοσφαιριστής, κοντούλης, αδύνατος, «δοκίμασε»
από τα 20 μέτρα ένα σουτ. Αλλά ήταν για κλάματα. Χλιαρός πουρές. Ζοχαδιάστηκε
ο Μουζάκης. «Με σαράντα νούμερο παπούτσι, που φοράει αυτός ο παίκτης, τι σουτ
μπορεί να περιμένεις;», μου είπε. Τέτοια απαξίωση!

Ξαναγυρίζω στο Μουντιάλ, για να πω ότι με συγκινεί πολύ ο Μαραντόνα. Πληρώνει
εισιτήριο, πηγαίνει στην εξέδρα μαζί με τον κόσμο, φοράει τη φανέλα της
Αργεντινής, έχει και μια δεύτερη φανέλα στο χέρι για να την ανεμίζει
πανευτυχής όταν οι δικοί του βάζουν γκολ, δείχνει τη «λατρεία» του για ένα
«πουλέν» του (τον Λιονέλ Μέσι), φωνάζει, ζει τον αγώνα, μακριά από επίσημους,
γραβάτες και άλλα τέτοια κόλπα γκλαμουράτα.

Κάποτε ήμουν μεγάλος θαυμαστής του Πελέ. Φοβερός παίχτης! Τον είχα δει κι εδώ,
ζωντανά, στα ματς του Σάντος με την AEK, τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό.
Του είχα πάρει και μια συνέντευξη, για την «Ομάδα». Ο Πελέ, όμως, είναι
άνθρωπος του «κατεστημένου»: βραβείο, υπόκλιση, ανθοδέσμη, χειροφίλημα,
φράγκα, στρογγυλεμένες δηλώσεις, στρογγυλεμένη ζωή. Ενώ ο Μαραντόνα…

Ο Μαραντόνα – τον είδα κι αυτόν, στη Βοστώνη, στον αγώνα της Εθνικής μας με
την Αργεντινή, να μας πετάει ένα γκολ για πλάκα από 30 μέτρα – μέσα στην
πλέμπα, στα ναρκωτικά (πολύ κακό), στην αλητεία, με τον Φιντέλ, με τον Τσε
τατουάζ, με εφτά ντρίμπλες και γκολ, με άλλο γκολ που έβαλε «το χέρι του
Θεού», με τους Ναπολιτάνους να γράφουν στους τοίχους των νεκροταφείων,
απευθυνόμενοι στους νεκρούς: «Δεν ξέρετε τι χάνετε που δεν βλέπετε Μαραντόνα».
Πώς να το κάνουμε; Είναι δέκα Δομάζοι μαζί, δέκα Σιδέρηδες, Νεστορίδηδες και
Παπαϊωάννου, Λουκανίδηδες και ό,τι άλλο πεις!

Γεια σου, ρε μεγάλε, Ντιέγκο Αρμάνδο!