ΓNΩMH Aποκλεισμός χωρίς διαφυγή

ME THN ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ των στατιστικών στοιχείων για τη βαθμολογία των
υποψηφίων στα AEI και TEI της χώρας επικυρώθηκε ο αποκλεισμός χιλιάδων νέων
ανθρώπων από το δικαίωμα στη γνώση, από τη δυνατότητα να προχωρήσουν στη ζωή
τους και να ενταχθούν αργότερα στην αγορά εργασίας με εφόδια, γνώση και
κατάρτιση.

Γνωρίζω ότι η επιχειρηματολογία για τους «αγράμματους» που δεν είναι δυνατόν
να φοιτούν σε δημόσια πανεπιστήμια, γιατί επιβαρύνουν τον κρατικό
προϋπολογισμό και συμβάλλουν στην απαξίωση του κύρους των πτυχίων μας, έχει
βρει πολλούς καλόπιστους αποδέκτες, ιδιαίτερα ευαίσθητους σε ό,τι αφορά το
επίπεδο της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης. Αισθάνομαι όμως την ανάγκη να
μοιραστώ μαζί τους μερικά ερωτήματα:

1) Η συρρίκνωση του δικαιώματος στη μόρφωση, αν δεν συνοδεύεται από
εναλλακτικές πολλαπλές δυνατότητες για εκπαίδευση και κατάρτιση με στόχο την
είσοδο στην αγορά εργασίας, δεν συνιστά αποκλεισμό και μάλιστα με σκληρά
ταξικά χαρακτηριστικά;

2) H σταδιακή συρρίκνωση και το κλείσιμο περιφερειακών πανεπιστημίων
και TEI που αποτελούν δημόσια επένδυση και πλούτο για την ελληνική κοινωνία
δεν είναι η εύκολη λύση απέναντι στη δύσκολη προσπάθεια για την αναβάθμιση και
ενίσχυσή τους, που βέβαια απαιτεί δημόσια χρηματοδότηση;

3) H στροφή αυτών των ανθρώπων ή μέρους τους σε υποβαθμισμένα συνήθως
ιδρύματα του εξωτερικού ή ιδιωτικά κέντρα που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας,
δεν υπηρετεί ταυτόχρονα την υποβάθμιση της δημόσιας δωρεάν εκπαίδευσης και τον
πλουτισμό επιχειρηματικών συμφερόντων;

4) Ο αυξομειούμενος και «προβληματικός» τα τελευταία χρόνια βαθμός
δυσκολίας των εξεταζόμενων μαθημάτων δεν πρέπει τελικά να ενταχθεί σε ορισμένα
πλαίσια, προφυλάσσοντας τους δοκιμαζόμενους μαθητές από αυθαιρεσίες που
ενδέχεται να υποθηκεύσουν το μέλλον τους;

Τα χιλιάδες παιδιά που μέχρι σήμερα είχαν ένα παράθυρο στη γνώση και το
μέλλον, μια δυνατότητα να συνεχίσουν προσπαθώντας σκληρότερα, προκειμένου να
πάρουν ένα εφόδιο στη ζωή τους, εγκαταλείπονται στην τύχη τους και
παραδίδονται, όσοι από αυτούς βέβαια έχουν την οικονομική δυνατότητα, σε
ιδιωτικά συμφέροντα που τρίβουν τα χέρια τους υπολογίζοντας τις αυξημένες
εισπράξεις της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς.

Γι’ αυτά τα παιδιά και τις οικογένειές τους η απόρριψη όχι από τις σχολές
πρώτης προτίμησης και μεγάλης ζήτησης, αλλά από σχολές στις οποίες συνήθως ο
ανταγωνισμός ήταν περιορισμένος, συντελέστηκε αιφνιδιαστικά και βίαια χωρίς
κανείς να ενδιαφερθεί για το μέλλον τους.

Είναι προφανές το δόγμα της κυβέρνησής μας: Οι έχοντες προχωρούν. Οι υπόλοιποι
ρίχνονται στον Καιάδα του κοινωνικού περιθωρίου για να αποτελέσουν τα
ανειδίκευτα γρανάζια μιας μηχανής που υποτίθεται ότι θα δουλεύει για το
κέρδος, αλλά γνωρίζουμε όλοι ότι ούτε αυτό είναι σε θέσει να πράξει.

H Μιλένα Αποστολάκη είναι βουλευτής B’ Αθηνών και τομεάρχης Παιδείας του
ΠΑΣΟΚ