ANAΛΩΣIMA Xωρίς οδηγίες χρήσεως

Περπατούν αργά με τα ψώνια στα χέρια οι γέροι της γειτονιάς μου. Κάνει ζέστη
πολλή στα στενά, το βοριαδάκι δεν φτάνει να τους δροσίσει. Περπατούν
προσεχτικά, το ξέρουν καλά ότι το πεζοδρόμιο είναι γεμάτο παγίδες. Στα δικά
τους χέρια οι σακούλες του σούπερ μάρκετ αποκτούν περίεργο σχήμα, σαν να τις
τραβάει χαμηλά το βάρος πιο επίμονα. Αλλά είναι το σώμα των ανθρώπων που
γέρνει, ακολουθεί τη δύναμη της έλξης. Περπατούν τόσο αργά, στέκονται τόσο
συχνά για να πάρουν ανάσα, ώστε μοιάζει σαν να πλήθυναν ξαφνικά, σαν να ήρθαν
μόλις καινούργιες φουρνιές ηλικιωμένων, να περάσουν το καλοκαίρι στην
ειδυλλιακή τσιμεντούπολη. Κυκλοφορούν άνθρωποι που δεν είχαν ξαναφανεί εδώ και
μήνες. Ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο, όσοι μπορούν έχουν
κιόλας φύγει για τα εξοχικά τους. Κι όσοι έμειναν νιώθουν έξω απ’ τα νερά
τους. Μερικές φορές στέκονται στις εισόδους των πολυκατοικιών με τις ώρες,
κοιτάνε γύρω τους σαν να μην το πιστεύουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να πάνε
κάπου έξω, να καθήσουν σε μια καρέκλα, να συναντήσουν κάποιον, να πουν μια
κουβέντα, να πιουν έναν καφέ. Σαν να περιμένουν κάτι να τους συμβεί, να έρθει
κάποιος, να τους προτείνει κάτι, μια βόλτα, μια μπίρα.

Σαν να μην έχουν συνηθίσει τον τρόπο ζωής στην πόλη αυτή, ενώ θα έπρεπε, έτσι
δεν είναι; Αυτοί την κατοικούν από παλιά, την έβλεπαν αργά να αλλάζει. Είναι
οι παλιότεροι γνώριμοί της. Πώς τους ξέφυγε έτσι; Χωρίς οδηγίες χρήσεως
μεγάλωσε γύρω τους αυτό το θαύμα, η απέραντη σύγχρονη μητρόπολη. Σιωπηλά
αναμετριούνται μαζί της, για λίγο, και φυσικά τους νικάει. Επιστρέφουν τελικά
στη συντροφιά της τηλεόρασης.