ANAΛΩΣIMA Ω, νεότης… νεότης…

Τι ωραία που είναι τα μαλλιά σου νεότης! Τι ωραία που είναι τα τύμπανα του
πολέμου που χτυπάς ρυθμικά στους δρόμους, κατακαλόκαιρο, απτόητη! Και το όχι
σου γοητευτικό, όχι στον διάλογο, όχι περήφανο, αξία ακατάλυτη το όχι σε τούτα
εδώ τα χώματα, σε τούτα εδώ τα μάρμαρα. Όχι ηρωικό και διαχρονικό που φέρνει
την άνοιξη μέσα στο θέρος. Πού είσαι όμως νεότης τώρα που αποκλείονται
χιλιάδες φοιτητές από TEI και AEI επειδή δεν έπιασαν το 10άρι; Γιατί δεν
βγήκες στους δρόμους να διεκδικήσεις και γι’ αυτούς λίγη δικαιοσύνη; Μόνο όσοι
πιάνουν 10 αξίζουν συμπαράσταση και κοινωνικούς αγώνες; Το ενστερνίζεσαι το
10άρι κι εσύ, ω νεότης; Όταν είναι για αποκλεισμούς, τη δέχεσαι τη λογική του
συστήματος, νεότης; Μήπως το μόνο που σε ενδιαφέρει, ώ νεότης, είναι η
σπανιότης; Να είστε λίγοι και προνομιούχοι εκεί στις Ανώτατες Σχολές; Παιδιά
από το Κερατσίνι και το Πέραμα κόπηκαν κυρίως, καλά να πάθουν; Το δέχεσαι αυτό
εσύ, νεότης, να γίνει το πανεπιστήμιο κοινωνική νοικοκυρά, να ξαναβάζει στα
ράφια όποιον προσπαθεί να ξεφύγει λίγο από τη χαμηλή του κοινωνική τάξη; Πίσω
στο Πέραμα, άσχετη που δεν πήρες ούτε 10, πίσω στην Κοκκινιά, κι ας κλείσουν
οι σχολές; Κάποτε πιστεύαμε ότι όσοι μορφώνονται προσφέρουν στο κοινωνικό
σύνολο, ότι ανεβαίνει το επίπεδο ολωνών μας, ξεπερασμένες ιδέες ολ’ αυτά,
έτσι, νεότης; Τόση επαναστατικότητα και δεν διεκδικείς ούτε τις στοιχειώδεις
δυνατότητες να σπουδάζει κι η φτωχολογιά, ε νεότης; Τόσο άγχος πια για την
ανεργία, τόση ανασφάλεια, που κάθε κίνηση να λιγοστεύουν αυτοί που μπορούν να
σπουδάσουν, σε βρίσκει σύμφωνη, νεότης; Τι διεκδικείς τελικά, ω νεότης, τι
ακριβώς διεκδικείς, και σου συμπαραστέκεται κι η ΓΣΕΕ;