ANAΛΩΣIMA H αισιοδοξία του μετανάστη

«Πόσα χρόνια χρειάζεται η Αλβανία για να γίνει σαν την Ελλάδα;» αναρωτιούνται
οι πρώτοι μετανάστες που κατεβαίνουν από την Αλβανία, δεκαπέντε χρόνια πριν.
Με τη στέρηση στο σώμα και την ταλαιπωρία στη μοίρα, κυνηγημένοι, στοιβαγμένοι
σε αποθήκες ή σε φορτηγά, με μεταφορικό μέσο τα πόδια τους, εκτεθειμένοι στα
σχόλια και στην καχυποψία, πότε έκθαμβοι και πότε μαραμένοι, ανακαλύπτουν για
πρώτη φορά τον παράδεισο της Δύσης στον… Νότο. Στα δικά τους μάτια η
παραγνωρισμένη από μας Ελλάδα, η σκονισμένη και τριτοκοσμική, η ευτελής και
μωροφιλόδοξη, λάμπει με τη γνησιότητα του πιο ακριβού και γεροφτιαγμένου
παραδείσου. Οι επαρχιακές πόλεις, η Ηγουμενίτσα ας πούμε, είναι η πεμπτουσία
του ευρωπαϊκού καπιταλισμού. Περπατούν, πεινάνε, και τους τρώει η περιέργεια
και η ανάγκη να καταλάβουν. Τους συναντώ στο βιβλίο του Γκαζμέτ Καπλάνι, το
«Μικρό ημερολόγιο συνόρων», που το έγραψε απευθείας στα ελληνικά, πιο
ανάλαφρους από ό,τι τους περίμενα, παρ’ όλα τους τα πάθη. Έχασαν φίλους
περνώντας τα σύνορα, έχασαν χρόνια από τη ζωή τους σε συνθήκες ζωής
ταπεινωτικές, αλλά αφήνονται αποφασισμένοι να αντέξουν, να τους πάρει το
ποτάμι των εξελίξεων, και μεταναστεύουν με κάτι πολύτιμο στα μπαγκάζια ή στις
τσέπες, κάτι που το ξεχνάμε ακόμα κι όταν μιλάμε για τους Έλληνες που πήγαν
στην Αμερική και στη Γερμανία: την αισιοδοξία που κάνει τους ανθρώπους να
ξεκινάνε να γίνουν μετανάστες, την ελπίδα για κάτι καλύτερο, που τους κάνει
ανθεκτικούς. Διαβάζοντας μερικές από τις ιστορίες τους, τις πρώτες που
γράφονται εδώ που τα λέμε, πρώτες εικόνες ενός πλούσιου υλικού, τους
καταλαβαίνει καλύτερα κανείς, αλλά καταλαβαίνει καλύτερα και τον ντόπιο εαυτό
του.