Δέκα λεπτά που συγκλόνισαν το Hρώδειο

Ο Ράσελ Μάλιφαντ με τη σπουδαία Σιλβί Γκιλέμ στους ώμους του στo «Push»

Ένα Ηρώδειο αγνώριστο. Μια κατάμαυρη κουρτίνα η οποία κάλυπτε τον τοίχο με τις
καμάρες, στηριγμένη σε μια μεταλλική σκαλωσιά που πάνω της ήταν στερεωμένοι
και οι προβολείς. H σκηνή είχε καταργηθεί και σε σκηνή, στρωμένη με το ειδικό
για το χορό πλαστικό δάπεδο – κατάμαυρο -, είχε μεταμορφωθεί ολόκληρη η
ορχήστρα του Ωδείου. Μια τεράστια σκηνή, με κουίντες στο βάθος της. Μια σκηνή
μόνο για δύο: τον Ράσελ Μάλιφαντ – ο και απόλυτος χορογράφος της βραδιάς μια
και υπέγραφε και τα τέσσερα κομμάτια του προγράμματος – και τη Μεγάλη Σιλβί
Γκιλέμ. Που μόνο μια τεράστια σκηνή θα τους χωρούσε.

Μαζί στη σκηνή βρέθηκαν στο δεύτερο μέρος της παράστασης: για το πα ντε ντε
«Push». Μια έξοχη ημίωρη περίπου, «λευκή» χορογραφία. Ένα έξοχο ρέον «γλυπτό»,
με τη χορεύτρια στους ώμους, στην αγκαλιά, στα χέρια του χορευτή, ένα «γλυπτό»
που «έλειωνε» μέσα στις συναρπαστικές μουσικές και τους ήχους του Άντι Κόουτον
– μια αίσθηση από «μουσικές του Διαστήματος» – που χειροκροτήθηκε με μεγάλη
θερμότητα.

Το πρώτο μέρος απάρτιζαν τρία σύντομα σχετικά σόλο των δυο τους. Την παράσταση
άνοιξε η Σιλβί Γκιλέμ με το «Σόλο». Στα λευκά, με πόδια γυμνά – τα γυμνά πόδια
κυριάρχησαν απόλυτα στη σκηνή ολόκληρη τη βραδιά -, με τα κόκκινα μαλλιά της
φωτισμένα κάθετα, υπό τους φλαμένκο ήχους της κιθάρας του κλασικού Κάρλος
Μοντόγια έδωσε αμέσως το νέο στίγμα της: η απόλυτη κλασική χορεύτρια που
μεταμόρφωσε το κορμί της σε ένα τέλειο όργανο σύγχρονου χορού και που
αποτύπωσε πάνω του βαθιά το ύφος Μάλιφαντ. Δυναμική, με ένα «βουβό» κύκλο που
διέγραψε πάνω στη σκηνή, «γειωμένη», με ένα εκπληκτικό «αντρικό βάδισμα»,
κύκλο που ένωσε τα δυο μέρη της χορογραφίας, επέδειξε την ωρολογιακή ακρίβεια
ενός κορμιού «χωρίς κόκαλα».

Την ακολούθησε με το δικό του σόλο «Shift» ο Ράσελ Μάλιφαντ. Στα λευκά επίσης,
στον ήχο της μουσικής της Σίρλεϊ Τόμσον, μετέφερε, κλασικής και ο ίδιος
προελεύσεως χορευτής, με τη δική του «γλυπτική» γλώσσα, μια αίσθηση
μελαγχολίας και μοναξιάς: οι χαμηλοί φωτισμοί προσκηνίου γεννούσαν στη στημένη
μπροστά στην μαύρη κουρτίνα λευκή οθόνη μία, δύο, τρεις σκιές του μεγαλώνοντας
το αίσθημα μοναξιάς.

Και ύστερα, η μεγάλη στιγμή της βραδιάς: «Two» – «Δυο» – και η Κυρία Σιλβί
Γκιλέμ, μια μεσαίου ύψους γυναίκα, βγήκε στη σκηνή τυλιγμένη σε μια υπέροχη
μακριά τουαλέτα με γυμνή πλάτη, «εγκιβωτισμένη» σε ένα τετράγωνο κουτί φωτός
και πάλεψε με το σώμα της. Μεταμορφώθηκε σε μια πανύψηλη νέα, με μακριά χέρια
που φτεροκοπούσαν, έπαιζαν, δέρνονταν, αντιμάχονταν, παγιδεύονταν… Με μια
δύναμη αφοπλιστική. Με μια ενέργεια εκρηκτική. Με μια ακρίβεια μοναδική. Και
με ένα αίσθημα βαθύ. Μια έκρηξη ηφαιστειακή επί σκηνής! Δέκα, όλα κι όλα,
λεπτά της ώρας. Συγκλονιστικά όμως. Δεν ήταν παράξενο ότι το κοινό που είχε
γεμίσει το θέατρο ξέσπασε, με το φινάλε, σε μια δική του έκρηξη:
χειροκροτημάτων και «μπράβο».