H θυσία του Mαλίκ στο Παρίσι

Ο κ. Σπύρος Γιακουμάκης, επίκουρος καθηγητής ΕΜΠ, γράφει:

«Πριν από 20 χρόνια, έζησα άγριες μέρες στη Γαλλία. Οι φοιτητές στους δρόμους
σε πορείες και διαδηλώσεις ενάντια σε μέτρα που ήθελε να περάσει η τότε
κυβέρνηση Σιράκ. Ένα βράδυ, η Αστυνομία χτύπησε με πρωτοφανή βία. Ένας
λιπόσαρκος νεαρός, ψηλός, ωχρός από την αρρώστια, είχε παγιδευτεί σε μια γωνιά
από δυνάμεις των MAT. Αν και τους εκλιπαρούσε να μην τον χτυπούν γιατί έπασχε
από την καρδιά του, εκείνοι συνέχιζαν ασυγκίνητοι, ώσπου σωριάστηκε καταγής.
Νεκρός. Οι φοιτητές εξοργίστηκαν. Την επομένη, οι διαδηλώσεις φούντωσαν σε
ολόκληρη τη χώρα. Ο θάνατος του Μαλίκ, σπίθα που άναψε πυρκαγιές. Οι υψωμένες
γροθιές, το πείσμα στο βλέμμα, τα μοναδικά τους όπλα. H κυβέρνηση κλονίστηκε.
Καμιά κυβέρνηση, καμιά δύναμη καταστολής στον κόσμο δεν έχει τα κότσια να
αντικρύσει κατάματα ένα τέτοιο βλέμμα. Ένα βράδυ τούς συνάντησα σιωπηλούς,
καθισμένους ανακούρκουδα στο ισόγειο της Σχολής. Δεν την κατέλαβαν. Ούτε
κατέβασαν τα στόρια. Ούτε κρέμασαν αεροπανό με τη λέξη ΚΑΤΑΛΗΨΗ. Αυτό
απαιτούσε, άλλωστε, το μεγαλείο του αγώνα. Ο ύστατος φόρος τιμής στο πρόσωπο
του Μαλίκ. Σχημάτιζαν κύκλο. Το μοναδικό φως στη μέση, αυτό των κεριών. Στα
δικά τους πρόσωπα, η θλίψη άνοιγε λαγούμια. Το βλέμμα υγρό. H σιωπή στη μεγάλη
σάλα πιο βροντερή και από την πιο απελπισμένη κραυγή πόνου! Τιμούσαν τον νεκρό
τους. Ίσως κιόλας να τον ένιωθαν κάπου ανάμεσά τους να σέρνει το κουρασμένο
βήμα του σαν σκιά».