ANAΛΩΣIMA Ο χαμένος καφές

Έναν γλυκύβραστο! παραγγέλνει ο αστυνόμος Χαρίτος, ο γλαφυρός ήρωας της
αστυνομικής σειράς του Μάρκαρη, αν και ξέρει ότι υπάρχουν όλοι οι καφέδες στα
σημερινά καφενεία, φρεντοτσίνοι και μακιάτοι, ιρλανδικοί και αφρικάνικοι,
φιλτραρισμένοι και αφρίζοντες. Τα πάντα, πλην του παραδοσιακού που κάποτε τον
λέγαμε τούρκικο, αλλά ήταν ο εν Ελλάδι τούρκικος, κάτι μοναδικό όπως
απεδείχθη. Εν συνεχεία τον βαφτίσαμε ελληνικό και σταδιακά τον βγάλαμε
κλωτσηδόν, ή μάλλον βράζοντάς τον στον αχνό της καπουτσινομηχανής, από τη
δημόσια ζωή μας. Και δεν ξέρει κανείς να πει με σιγουριά, αν εξαφανίστηκε λόγω
ονόματος, επειδή κάποτε τον λέγαμε τούρκικο και η μνήμη του ονόματος έμενε στο
φλιτζάνι μαζί με το κατακάθι, ή επειδή είναι κάπως περίπλοκος στην παρασκευή.
Ποιος κάθεται να βάζει μπρίκι στο γκαζάκι; Και οι ηλεκτρικές κουζίνες που
είχαν κάποτε ένα μικρό μάτι για τον καφέ, κατασκευασμένες εδώ από ανθρώπους
που ήξεραν τα ελληνικά μεράκια, εξέλιπαν σιγά σιγά. Άντε καλοκαιριάτικα να
ανάβεις μεγάλο μάτι για να ψήσεις σε μικρό μπρίκι και να απλώνεται γύρω γύρω η
πανάκριβη ενέργεια με τη μορφή αφόρητης ζέστης. Μετά τη μεγάλη διαφημιστική
καμπάνια, «Εμείς τον λέμε ελληνικό», που κατάφερε να του αλλάξει όνομα, δεν
άρχισε άλλη που να λέγεται, «Εμείς τον φτιάχνουμε κανονικό» ή κάπως έτσι. Μόνο
ένα παραλιακό μαγαζί στα Καμένα Βούρλα έχω δει να διαφημίζει αναφανδόν την
παρασκευή καφέ σε μπρίκι, σαν κάτι που μπορεί να προκαλέσει πελατεία. Κρίμα,
τέτοια πολιτιστική περιουσία, τέτοια αξιοποιήσιμη απόλαυση, να την αφήσουμε να
πάει χαμένη! Μάλλον είναι πια αργά να το δούμε ανάποδα το θέμα, κάτι σαν
ελληνική κατάκτηση επί της τουρκικής παράδοσης, να τον απολαμβάνουμε σαν
επέκταση των καφέ μας υδάτων.