ANAΛΩΣIMA Tα δέντρα του μέλλοντος

Πώς θα είναι άραγε οι αποικίες στη Σελήνη, αυτές που θα φτιάξουν οι άνθρωποι
όταν φύγουν απελπισμένοι από τη Γη, την οποία θα έχουν καταστρέψει; Αν
ακολουθήσουν τη συμβουλή του Χόκινγκ, που είναι και πολλών άλλων ιδέα, τι
καινούργιο κόσμο θα φτιάξουν εκεί έξω μακριά, στο Σύμπαν; Ποιο θα είναι άραγε
το κυρίαρχο χρώμα και υλικό σε αυτούς τους νέους κόσμους; Κάτω από μεγάλους
θόλους που θα μοιάζουν με ουρανό, θα στήσουν πόλεις πνιγμένες στο πράσινο
φαντάζομαι. Λιμνούλες θα τριγυρίζονται από πάρκα, γιατί τα φυτά θα είναι
απαραίτητα για να παράγουν οξυγόνο. Και στα πάρκα αυτά κάθε δέντρο, κάθε
λουλουδάκι θα το φροντίζουν σαν τα μάτια τους. Μέρα – νύχτα θα του μιλάνε για
να του δίνουν θάρρος, θα το ποτίζουν, θα το κλαδεύουν τη σωστή εποχή. Θα
γράφουν στο ημερολόγιο τις αργές κινήσεις του. Τέσσερις άνθρωποι θα είναι
υπεύθυνοι για κάθε δέντρο, μέχρι να πολλαπλασιαστούν τα δέντρα και να αναλογεί
ένα στον καθένα. Αυτό θα είναι το πλάνο το μακρινό, ο υψηλός στόχος. Και εκτός
από το δέντρο του καθενός, όλοι θα τα φροντίζουν όλα, περνώντας στον δρόμο θα
τα χαϊδεύουν, θα τους χαμογελούν. Θα είναι τόσο πολύτιμα τα δέντρα τότε εκεί
επάνω, στους μακρινούς πλανήτες όπου θα ζουν τα σοβαρά μας τρισέγγονα, γεμάτα
νοσταλγία για τη μάνα Γη, ώστε τα ξύλινα έπιπλα θα αξίζουν περισσότερο από τα
οικόπεδα. Και φυσικά θα κατασκευάζονται μόνο από πολύ γέρικα δέντρα, που θα
κόβονται σε ειδικές, ιερές τελετές, αφού πρώτα οι άνθρωποι κλάψουν και
μοιρολογήσουν. Και όταν εφεύρουν τα ταξίδια στον χωρόχρονο δεν θα μας
επισκέπτονται ποτέ, γιατί θα θεωρείται ανάρμοστο να βλέπουν πώς
συμπεριφέρονταν οι επιπόλαιοι πρόγονοι στο έτοιμο και δωρεάν δοσμένο
περιβάλλον.