PIΠEΣ Eλπίδα

ΟΙ προεκλογικές υποσχέσεις έμειναν στα λόγια, η προσωπική δέσμευση του
Πρωθυπουργού αποδείχθηκε χωρίς αντίκρυσμα και το μόνο που έχει απομείνει για
τους τοξικομανείς είναι η σκληρή πραγματικότητα της εγκατάλειψης από την
πολιτεία.

ΠΡΙΝ από τις εκλογές του 2004 στη λίστα αναμονής για τη μεθαδόνη ήταν
2.600 εξαρτημένα άτομα. Τον Ιούνιο ο ίδιος ο Πρωθυπουργός δεσμεύθηκε ότι ώς το
τέλος του χρόνου η λίστα θα είχε μηδενιστεί. Σήμερα έχει φτάσει τα 5.500 και
όλοι μιλούν για συνθήκες διάλυσης στον ΟΚΑΝΑ!

KAI ως προς την ειλικρίνεια της προσωπικής ευαισθησίας που ένιωσε την
ανάγκη να εκφράσει ο Πρωθυπουργός, ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά
του. Εκείνο που δεν χωρά αμφισβήτηση είναι ότι για ακόμα μια φορά το κράτος
αποδεικνύεται αναξιόπιστο και ανίκανο να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες
κοινωνικής πρόνοιας.

KAI μάλιστα όχι μόνο στον τομέα της πρόληψης και της περίθαλψης σε ό,τι
αφορά τα ναρκωτικά. Ανάλογη ανυπαρξία κρατικής πρόνοιας διαπιστώνεται σε όλους
σχεδόν τους τομείς της κοινωνικής πολιτικής, ακόμα και σε αυτούς που
σχετίζονται με την προστασία των μικρών παιδιών.

H τραγωδία του μικρού Άλεξ στη Βέροια υπογράμμισε με τον πιο
χαρακτηριστικό τρόπο αυτή την απουσία. Κι είναι αυτός ο λόγος που αποκτά
ιδιαίτερη σημασία η κινητοποίηση μιας εθελοντικής οργάνωσης, του Χαμόγελου του
Παιδιού, η οποία μοιάζει να καλύπτει το κενό της πολιτείας.

ME 2.500 εθελοντές πολίτες, δικό του ξενώνα και πόρους που προέρχονται
κυρίως από εισφορές ιδιωτών, αποτελεί ουσιαστικά τον κύριο φορέα προστασίας
των κακοποιημένων παιδιών και τον μοναδικό που κινητοποιεί την κοινή γνώμη για
την ανεύρεση παιδιών που έχουν εξαφανιστεί.

BAZEI έτσι τα γυαλιά στο Δημόσιο, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί και όαση
ελπίδας σε μια εποχή που διακρίνεται για τον κυνισμό της μάλλον, παρά για
διάθεση προσφοράς!