ANAΛΩΣIMA Tα καλύτερά μας χρόνια

Φορώντας ένα άσπρο καλοκαιρινό κοστούμι, το σακάκι ανοιχτό, χωρίς γραβάτα
φυσικά, τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού, ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ μιλάει στους
Αμερικανούς για εναλλακτικές πηγές ενέργειας. Μπροστά από το μικρόφωνο η αφίσα
γράφει «Απόλλων», αλλά δεν αναφέρεται σ’ αυτόν. Κι όμως θα έπρεπε. Είναι
ωραίος σαν Απόλλων, σύγχρονος Απόλλων βέβαια, από αυτούς που γερνώντας
κερδίζουν σε γοητεία χωρίς να μοιάζουν σιδερωμένοι με λίφτινγκ. Πώς το
κατορθώνει; Μιλά στο βήμα για την «Αμερική που αγαπάμε» και πρέπει να την
ξαναπάρουμε στα χέρια μας. Στα δικά τους χέρια δηλαδή, γιατί εμάς δεν σκοπεύει
να μας προσφερθεί ανεπιφύλαχτα στο πολύ προσεχές μέλλον. Στων Αμερικάνων σαν
τον Ρόμπερτ Ρέντφορντ τα χέρια. Με την ευχή μας να την πάρουν στα χέρια τους
οι άνθρωποι, και να της δώσουν φιλί ζωής και ανανέωσης, να ξαναβρεί τη δύναμη
να εμπνέει κι άλλα πράγματα εκτός από μίσος και φόβο. Δεν ξέρω τι λέξεις
βρίσκει και λέει, τι είδους άνθρωποι τον ακούν. Στον τοίχο πίσω είναι γραμμένα
διάφορα συνθήματα για το Ιράκ και τους εργάτες, την αληθινή ασφάλεια, τη
φροντίδα για όλους, αλλά προτιμά κανείς να κοιτάζει τον ίδιο, στην περίπτωσή
του τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, ενώ τα πολλά χρόνια είναι πλούτος. Μόνος του
ενσαρκώνει το αρσενικό που έχουμε λατρέψει, στιβαρός και χαλαρός ταυτόχρονα,
έτοιμος να συγκινηθεί από τις γυναικείες ανάγκες και να προσφέρει αρωγή με
χιούμορ και σιγουριά. Αξέχαστη φιγούρα σε ταινίες που ήταν ήδη γεμάτες
νοσταλγία είκοσι χρόνια πριν, εισάγοντας το πρότυπο του ανθρώπου που δεν
φοβάται τις αδυναμίες και τις ευαισθησίες του. Κρίμα να είναι τόσο μακριά από
τα σύνορα και τα αεροδρόμια, όπου καμιά φορά οι καθηγητές, πηγαίνοντας να
βρουν την Αμερική που αγαπάνε, γυρίζουν πίσω άναυλοι από την Αμερική που δεν
αγαπάνε καθόλου.