Ο Iούνιος που ντύθηκε Σεπτέμβρης

…Θα φταίει μάλλον ο καιρός, αυτό το φθινοπωρινό ψιλόβροχο, αυτό το αεράκι
που μυρίζει χώμα, στα μέσα Ιουνίου, αλλιώς δεν εξηγείται…

… Παίζαμε ένα έργο εδώ και λίγα χρόνια κι είχαμε μια σκηνή, η Πέμη και γω
αριστερά, και παράλληλα ο Σταύρος κι η Μαρία δεξιά. Ανάλογα με το ζευγάρι που
μιλούσε έπεφτε και το φως. Ή το σκοτάδι. Σε μια στιγμή, εκεί που ο Σταύρος
έλεγε στη Μαρία να χωρίσουν παρ’ ότι την αγαπά ακόμα, η Μαρία κλαίγοντας του
έλεγε, σχεδόν ψιθυριστά, ίσα που την άκουγες: «Γιατί να μην φτάνει η αγάπη»;

Το έργο είχε επιτυχία, το παίζαμε σχεδόν δυο χρόνια, αργότερα έγινε και ταινία
με την Τζούλια Ρόμπερτς, δεν πήγα να τη δω στο σινεμά. Αγαπούσα πολύ το σινεμά
παλιά, ακόμα το αγαπάω. Όμως δεν ξέρω τι είναι αυτό που με κρατάει κι εκεί που
το αποφασίζω, όλο το αναβάλλω. Φαίνεται ούτε εκεί φτάνει η αγάπη. Έτσι πήρα το
DVD το ‘βαλα να παίζει και καθόμουνα κι έβλεπα τα λάθη που ίσως είχα κάνει, τη
διασκευή για το σινεμά, τις αποχρώσεις στο παίξιμο, το φως, πώς αναδείκνυε τη
μια σκηνή, πώς έχανε την άλλη. Θέλω να πω έβλεπα το φιλμ σχεδόν από μέσα, σαν
μια μηχανή, να δω πώς δουλεύει, δηλαδή δεν είχα καμία συμμετοχή
συναισθηματική. Το έβλεπα μ’ αυτή την επαγγελματική διαστροφή που σε κάνει να
βλέπεις απ’ το μικροσκόπιο το αίσθημα, σαν τον μικροβιολόγο την αμοιβάδα.
Προχώραγε η δράση, άκουγα ένα κείμενο που το ‘ξερα απ’ έξω κι ανακατωτά,
δούλευα τρεις μήνες τη μετάφραση άλλους τρεις μήνες πρόβα, κι επειδή είχε κι
επιτυχία το παίξαμε δύο σεζόν, το πήγαμε και Θεσσαλονίκη, θέλω να πω όσον
αφορά στο κείμενο, είχα πάθει μια συναισθηματική ανοσία. Αν δεχτούμε βέβαια κι
εμείς (όπως οι περισσότεροι άλλωστε) ότι το αίσθημα είναι νόσος και… ξαφνικά
ακούω τη Νάταλι Πόρτμαν να λέει: «Why isn’t love enough?». Κι αμέσως σαν μια
ηχητική διπλοτυπία ακούω με τη φωνή της Μαρίας μέσα από ένα διάφανο γκρενά
βελούδο να αναδύεται η φράση στα ελληνικά πάλι και πάλι: «Γιατί να μην φτάνει
η αγάπη»; Σαν δίσκος σε παλιό γραμμόφωνο. Πώς έφυγε μεμιάς όλη η επαγγελματική
κρούστα που σε κάνει άτρωτο στο παν! Άρχισε σιγά-σιγά, κύματα-κύματα, από
βαθιά μια αλμυρή πλημμύρα ν’ ανεβαίνει. Έκανα τα πάντα να την αναχαιτίσω. Ό,τι
ήξερα και δεν ήξερα, από το να μετράω ανάποδα, να τραγουδάω «Το νινί σέρνει
καράβι» μέχρι και «κάτι κόλπα ζόρικα που κάνουν στην Ινδία». Όσο και να το
γελάω από τότε που έφυγε η μητέρα μου δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να κλάψει
για τίποτα και με τίποτα. Αυτό χαρίζει μια ασφάλεια βέβαια, αλλά και μια
γουρουνιά να το πω. Όμως όσο κι αν τα γύρισα πίσω από κει που ‘ρθανε τα
δάκρυα, οι εικόνες, οι σκέψεις, οι λέξεις, έρχονταν με όλη τη δύναμη που
χρόνια τα ‘χα απωθήσει. Σφύριζε σαν τρελή στη χύτρα της ψυχής μου η βαλβίδα
(ανα)ασφαλείας. Κι άρχισε να με χτυπούν οι φράσεις υπό μορφήν τρισδιάστατων
εικόνων. «Γιατί να μην φτάνει η αγάπη για όλα αυτά τα πρόσωπα που χρόνια
λάτρεψα κι άφησα να μου τα πάρει ο θάνατος ή ο χρόνος; Γιατί να μην φτάνει η
αγάπη και να μην μπορώ να παίξω αυτά που λαχτάρισα και τώρα πια είναι αργά, τα
βλέπω να μου κουνάνε στην αποβάθρα το μαντίλι; Γιατί να μην φτάνει η αγάπη και
να μην μπορώ να έχω ό,τι ποθώ και πόθησα; Γιατί να μην φτάνει η αγάπη και να
μην μπορώ να συμφιλιωθώ μ’ αυτόν τον “πειραγμένο” μου εαυτό όπως και με
πολλούς άλλους, εν υστερία συναδέλφους του»;…

… Θα φταίει μάλλον ο καιρός, αυτό το φθινοπωρινό ψιλόβροχο, αυτό το αεράκι
που μυρίζει χώμα, στα μέσα Ιουνίου, αλλιώς δεν εξηγείται…