Πρόσωπα «Tο πιο ωραίο στο ποδόσφαιρο»

«Το πιο ωραίο πράγμα που μου συνέβη στο ποδόσφαιρο ήταν που διαπίστωσα σε
πόσα πράγματα μπορεί να χρησιμεύσει», λέει ο ομοσπονδιακός τεχνικός της
Γαλλίας Ρεϊμόν Ντομενέκ.

Ρεϊμόν Ντομενέκ. «Αυτοί που γερνούν είναι αυτοί που δεν ξέρουν πια να παίζουν»

«Δούλευα σε μια ένωση που έσπρωχνε τα παιδιά προς το θέατρο. Μερικά από τα
παιδιά αυτά, τα είχαν κόψει από παντού, ήταν σαν χαμένα. Ανεβάσαμε ένα έργο
για το ποδόσφαιρο. Στην πραγματικότητα, χρησιμοποιήσαμε το ποδόσφαιρο ως
έναυσμα. Αμέσως τα παιδιά ενδιαφέρθηκαν. Ακόμη κι αυτά που δεν ήξεραν να
διαβάζουν, έμαθαν για να αποστηθίσουν το κείμενό τους. Αυτό είναι το
ποδόσφαιρο: ένα πράγμα που σου επιτρέπει να “επανασυνδέεσαι”, που δημιουργεί
ένα ειρηνικό κοινωνικό κλίμα. Θα μου πείτε: οι μπίζνες, οι συγκρούσεις των
οπαδών, ο ρατσισμός… Αλλά αυτά δεν είναι το γήπεδο. Στο χορτάρι, όλα
γίνονται μαγικά».

«Είναι ακατανόητο. Δεν ξέρω γιατί, όταν βάλεις μια μπάλα μπροστά σ’ ένα παιδί
ενός έτους, η πρώτη του αντίδραση είναι να την κλωτσήσει. Λογικά, θα έπρεπε να
την πάρει στα χέρια. Αλλά δεν το κάνει. Το παιδί μεγαλώνει. Στα έξι ή στα επτά
του, παίζει με τους φίλους του. Προσέξτε, σ’ αυτή την ηλικία δεν θα δώσει ΠΟΤΕ
την μπάλα σε κάποιον που δεν συμπαθεί. Στην αρχή την αλλάζουμε μεταξύ μας, την
δίνουμε σ’ αυτόν που αισθανόμαστε πλησιέστερα. Πιστεύουμε πως έτσι συντηρούμε
τη σχέση που έχουμε μαζί του, αλλά στην πραγματικότητα δημιουργούμε τη σχέση.
Το παιδί εξακολουθεί να μεγαλώνει. Μπαίνει στην κοινωνική ζωή, καταλαβαίνει τη
σημασία του συμβιβασμού. Και τότε μοιράζει την μπάλα σε όλους. Είναι η έξοδος
από τη συναισθηματική ζωή».

«Ο ρατσισμός; Δεν υπάρχει στον αθλητισμό. Τα προβλήματα του
αθλητισμού-θεάματος είναι προβλήματα του θεάματος, όχι του αθλητισμού. Είναι
προβλήματα των θεατών ή των μέσων ενημέρωσης… Μικρός ζούσα σε μια συνοικία
της Λυών που σήμερα θα τη λέγαμε “ευαίσθητη”. Υπήρχε εκεί μόνο μία γαλλική
οικογένεια, μία και μοναδική. “Μαύροι” δεν υπήρχαν, ήταν μια έκφραση που δεν
χρησιμοποίησα ποτέ. Κογκολέζοι, Μαλιανοί, ναι, αλλά όχι “Μαύροι”. Βέβαια, όταν
τσακωνόμαστε στο παιχνίδι, με φωνάζανε “βρωμοϊσπανό”. Δεν λέω, κάποια στιγμή,
η βλακεία βγαίνει… Τους απαντούσα, “Δεν είμαι Ισπανός, είμαι Καταλανός”.
Γιατί ο πατέρας μου γεννήθηκε στην Καταλωνία και ήταν δημοκρατικός, πριν
δραπετεύσει από τον φρανκισμό στα 16 του».

«Δεν ξέρω από πού αντλεί το ποδόσφαιρο τη δύναμή του, είναι αφύσικη. Γιατί να
θέλουμε να βάλουμε γκολ, να σπρώξουμε την μπάλα ανάμεσα σε δυο δοκάρια; Ο γιος
μου, μου έλεγε: “Κάτσε εκεί, θα ρίξουμε σουτ”. Παίζαμε οι δυο μας και ήμασταν
ευχαριστημένοι. Ίσως αυτό να είναι το θέμα: στο ποδόσφαιρο, όλοι είναι
ευχαριστημένοι… Αυτοί που γερνούν είναι αυτοί που δεν ξέρουν πια να
παίζουν».

(Από συνέντευξη του Γάλλου ομοσπονδιακού τεχνικού Ρεϊμόν Ντομενέκ στη «Λιμπερασιόν»).