Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

H Αθηνά γεννήθηκε στην Αθήνα πριν από 22 χρόνια. Για την ελληνική πολιτεία είναι άπατρις!

«Αγαπητέ Υπάρχουμε, Συνυπάρχουμε; Με λένε Αθηνά. Οι γονείς μου μετανάστευσαν
στην Ελλάδα από τη Ζιμπάμπουε. Γεννήθηκα το 1984 στο μαιευτήριο Αλεξάνδρας. Το
όνομά μου το επέλεξε η νονά μου η Μαίρη. Για να φανεί ότι έχω γεννηθεί στην
Αθήνα. Είχα πολύ ωραία παιδικά χρόνια. Κατάλαβα ότι το χρώμα μου τρομάζει τους
άλλους μόνο στο Δημοτικό. Ήμουν η μοναδική μαύρη. Τα παιδάκια δεν με έπαιζαν,
απέφευγαν να με αγγίξουν και με ρωτούσαν γιατί είμαι τόσο μαύρη. Εγώ νόμισα
ότι φταίει το χρώμα της επιδερμίδας μου και ταλαιπωρούσα την μητέρα μου
ρωτώντας την συνέχεια γιατί είμαι τόσο μαύρη… Όσο μεγάλωνα όμως οι άλλοι
εξοικειώνονταν μαζί μου. Ίσως γιατί τα παιδιά μεγαλώνοντας καταλάβαιναν
περισσότερα. Ίσως γιατί όταν είσαι μαύρη σε βλέπουν και λίγο σαν εξωτικό
φρούτο, ειδικά τα αγόρια… Ή και επειδή έμαθα ότι η καλύτερη συνταγή μπροστά
σε έναν ρατσιστή είναι να τον γράφεις στα παλαιά σου τα παπούτσια.

H αλήθεια είναι ότι θέλω να σας γράψω γι’ αυτό που μου συμβαίνει εδώ και
τέσσερα χρόνια και έχει αναποδογυρίσει τη ζωή μου. Όλα συνέβησαν όταν
συμπλήρωσα τα δεκαοκτώ και έπρεπε να βγάλω άδεια παραμονής. Μέχρι τότε ήμουν
γραμμένη στα χαρτιά της μάνας μου. Πήγα στον δήμο και μου ζήτησαν διαβατήριο
από τη Ζιμπάμπουε. «Μα εγώ έχω γεννηθεί εδώ, γιατί δεν μου δίνετε ελληνική
υπηκοότητα τους ρώτησα. Μου απάντησαν ότι τα παιδιά των ξένων που γεννιούνται
στην Ελλάδα θεωρούνται ξένα και ότι εάν δεν φέρω διαβατήριο από τη Ζιμπάμπουε
και 150 ευρώ για παράβολο θα με απελάσουν. «Θα με απελάσετε πού;», τους
ρώτησα. «Στην πατρίδα σου», μου απάντησαν. «Εγώ δεν έχω άλλη πατρίδα εκτός από
την Ελλάδα», τους είπα. Εκείνοι σιώπησαν, εγώ ένιωσα τα δάκρυα να πλημμυρίζουν
τα μάτια μου.

Διαβατήριο από τη Ζιμπάμπουε δεν μπορώ να βγάλω. Εδώ στην Αθήνα δεν υπάρχει
καν πρεσβεία. Δεν έχω πάει ποτέ στη Ζιμπάμπουε. Επιπλέον, εάν πάω θα με
αρπάξουν και θα με στείλουν να κάνω τη στρατιωτική μου θητεία στα σύνορα: αυτή
είναι η εντολή της δικτατορικής κυβέρνησης εκεί κάτω. Και να πήγαινα όμως δεν
θα με αφήσουν να μπω στην Ελλάδα, γιατί δεν έχω χαρτιά! Συν αυτού στη
Ζιμπάμπουε το κράτος δίνει διαβατήριο μόνο σε όσους γεννιούνται εκεί. Άρα, για
να πάρω διαβατήριο από τη Ζιμπάμπουε, πρέπει να έχω πρώτα ελληνική ταυτότητα!

Έχασα μήνες ολόκληρους περιπλανώμενη από γραφείο σε γραφείο. Στο τέλος με
έβγαλαν παράνομη και άπατριν. Ένιωσα εντελώς ξένη και ταπεινωμένη. Κατάλαβα
ότι το τείχος του χρώματος δεν είναι τίποτα μπροστά στο τείχος των χαρτιών.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή νόμιζα ότι ήμουν Ελληνίδα και τώρα ανακάλυπτα ότι η
χώρα που με μεγάλωσε, η Ελλάδα, με θεωρούσε μπάσταρδη. Ύστερα από δυο χρόνια
σχεδόν, με τη βοήθεια της Υβέτ Τζάρβις, έβγαλα κάτι σαν άδεια παραμονής για
έξι μήνες. Τώρα περιμένω. Μου είπαν πως θα βγάλουν ένα νόμο και θα μου δώσουν
άδεια παραμονής για ένα χρόνο για ”ανθρωπιστικούς λόγους”. Δηλαδή, εμάς τα
παιδιά που γεννηθήκαμε εδώ, μας βλέπουν σαν ορφανά που μας κάνουν χάρη και μας
αφήνουν να παραμείνουμε! Γνωρίζω πολλά παιδιά σαν και μένα, που μεγάλωσαν εδώ
και είναι στην ίδια κατάσταση με μένα. Τι θα μας κάνουν όλους εμάς; Εμείς
θεωρούμε τους εαυτούς μας Έλληνες. Γιατί δεν μας θεωρούν πολίτες αυτής της
χώρας και μας κάνουν ξένους με το ζόρι;

ΥΓ: H μαμά μου έχει πει πως στην Ζιμπάμπουε υπάρχουν αρκετοί
Έλληνες που μετανάστευσαν εκεί κάποτε. Τα παιδιά τους που γεννιούνται εκεί
γίνονται αυτομάτως πολίτες της Ζιμπάμπουε. Αφού εκεί μεγαλώνουν, εκεί
ονειρεύονται, εκεί ερωτεύονται. Γιατί να μη γίνει και στην Ελλάδα το ίδιο;

Ευχαριστώ για την φιλοξενία»

Γκαζμέντ Καπλάνι για την αντιγραφή

LINK: * www.gkapllani.com