ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Aπρίλης ’41

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Βασ. Χριστόπουλος, Βενιζέλου 7, Βυζάντιο, Θεσσαλονίκη, γράφει:
«Πέρασαν Απρίλης και Μάης, αλλά για εμάς τους παλαιότερους ο Απρίλης του ’41
μας θυμίζει τους Γερμανούς, που ενώ πολεμούσαμε με τους Ιταλούς μας κτύπησαν
με τα “SS Αδόλφος Χίτλερ”, στη μικρή πεδιάδα που περιβάλλει τη λίμνη της
Καστοριάς.

Οι Γερμανοί έφτασαν στην Κορησό, κωμόπολη που απέχει 15 χλμ. από την Καστοριά,
στις 14/4 και διεπίστωσαν πως απέναντι (Άργος Ορεστικό, Αμπελόκηποι, Δισπήλιο)
θα έβρισκαν αντίσταση, ανακαλύπτοντας ανατιναγμένη τη γέφυρα στο κανάλι που
ενώνει τη λίμνη με τον ποταμό Αλιάκμονα. Την επομένη έλαβε χώρα η μεγάλη μάχη
που διήρκεσε μέχρι το σούρουπο. Απέναντι στους Γερμανούς μόλις είχε προλάβει
να παραταχθεί η 13η μεραρχία που οπισθοχωρούσε από το Πόγραδετς, πολεμώντας
τους Ιταλούς (έπιασε και 25 αιχμαλώτους) με διοικητή τον υποστράτηγο Σωτήρη
Μουτούση. Αποτελέσματα αυτής της μάχης:

1. Καθυστέρηση των Γερμανών τουλάχιστον για δύο 24ωρα.

2. Σκοτώθηκαν πολλοί Γερμανοί που τάφηκαν στην Κορησό – πέρα από τις
πολλές υλικές απώλειες σε τεθωρακισμένα και κανόνια.

3. Σκοτώθηκαν και Έλληνες, οι: ταγματάρχης Ιωάννης Παπαρρόδου, ίλαρχος
Κλείτος Χατζηλιάδης, ανθ/γός Άγγελος Βενετσάνος και 13 οπλίτες.

4. Ο στρατιωτικός διοικητής της χώρας, στρατηγός Ντίτριχ (αυτός με τον
Τσολάκογλου υπέγραψαν τη συνθηκολόγηση της χώρας μας), ζήτησε αργότερα να
παρουσιαστεί ένας αξιωματικός που ήταν στη μάχη αυτή. Παρουσιάστηκε ο
συντ/ρχης Ευστ. Λιώσης. Του ζήτησε να του περιγράψει ποια ήταν η διάταξη των
Ελλήνων. Όταν ο Λιώσης το έκανε, ο Ντίτριχ έβαλε τις φωνές, γιατί δεν μπορούσε
να δεχθεί πως αυτές οι δυνάμεις σταμάτησαν την εμπροσθοφυλακή “SS Αδόλφος
Χίτλερ”. Όμως ο Λιώσης επέμεινε και ο Ντίτριχ αναγκάστηκε να το δεχθεί. Τότε
σηκώθηκε, συνεχάρη τον συντ/ρχη Λιώση και παρακάλεσε να μεταφέρει τα
συγχαρητήριά του στον υποστράτηγο Σωτήρη Μουτούση. Και

5. Κατά τον Άγγελο Τερζάκη και το ΓΕΣ, είναι η μοναδική συνάντηση του
γερμανικού στρατού με τον ελληνικό σε ανοικτό πεδίο, ενώ θεωρείται η τελευταία
μάχη του ελληνοϊταλικού και του ελληνογερμανικού πολέμου.

Δυστυχώς δεν υπάρχει τίποτε (ένα μνημείο) να θυμίζει αυτό το τόσο ιδιαίτερο
και ιστορικό γεγονός, εκτός από μια προτομή του ταγματάρχη Παπαρρόδου στο
χωριό Δισπήλιο».