ΓNΩMH Aν ο Άλεξ ήταν μαθητής διαπολιτισμικού σχολείου…

Το κοινωνικό και εκπαιδευτικό φάσμα διακρίνεται πλέον από μια αυξημένη
ετερότητα. Στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια ο μαθητικός πληθυσμός αποκτά ολοένα
και περισσότερο πολυπολιτισμικά χαρακτηριστικά. Το άνοιγμα του σχολείου στη
νέα πραγματικότητα είναι ένα θέμα δύσκολο και, όπως αποδεικνύεται με την
τραγική περίπτωση του αδικοχαμένου Άλεξ, εξαιρετικά επικίνδυνο.

Από το 1996 το ΥΠΕΠΘ έθεσε με νόμο τις βάσεις για μια ουσιαστική αντιμετώπιση
των εκπαιδευτικών αναγκών των ομάδων με ιδιαιτερότητες κοινωνικές,
πολιτισμικές, θρησκευτικές. H λειτουργία ορισμένων διαπολιτισμικών σχολείων
στην Ελλάδα και οι διαπολιτισμικές παρεμβάσεις με την ενίσχυση της Ευρωπαϊκής
Ένωσης και την εφαρμογή του προγράμματος «Εκπαίδευση Παλιννοστούντων και
αλλοδαπών μαθητών» στηρίχτηκαν στην εμπειρία και άλλων χωρών, που
αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα.

H υποστήριξη της σχολικής και κοινωνικής ένταξης των μαθητών αυτών με
παράλληλη επιμόρφωση των στελεχών της εκπαίδευσης, ενημέρωση και
ευαισθητοποίηση της ευρύτερης εκπαιδευτικής κοινότητας, η λειτουργία τάξεων
υποδοχής και φροντιστηριακών τμημάτων για την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας
με παράλληλη χρήση υποστηρικτικού εκπαιδευτικού υλικού, καθώς και τα
προγράμματα ψυχοκοινωνικής υποστήριξης και σύνδεσης σχολείου-οικογένειας
διασφάλισαν την αποδοχή και την αρμονική συνύπαρξη των ξένων με τους Έλληνες
συμμαθητές τους.

Από τα ενθαρρυντικά αποτελέσματα των διαπολιτισμικών παρεμβάσεων στα
συγκεκριμένα σχολεία αλλά και από τον κίνδυνο που ελλοχεύει από την αίσθηση
πολυτέλειας ορισμένων για την εφαρμογή τους στην εκπαίδευση της Ελλάδας
σήμερα, προκύπτει αβίαστα η αναγκαιότητα ενίσχυσης και επέκτασης της
διαπολιτισμικής εκπαίδευσης. Το δε κόστος της δεν θα πρέπει να υπολογίζεται
μπροστά στο κόστος της ανθρώπινης ζωής.

H Στέλλα Πριόβολου είναι καθηγήτρια στη Φιλοσοφική Σχολή του
Πανεπιστημίου Αθηνών