ΓIΩPΓΟΣ ANΔPEΟY-XPHΣTΟΣ ΘHBAIΟΣ «Γινόμαστε πλουσιότεροι όταν δεν είμαστε μόνοι…»

«Είναι μια καθημερινότητα η συνεργασία μας. Κυρίως όμως μας συνδέει μια κοινή ματιά στα πράγματα», λένε Γιώργος Ανδρέου και Χρήστος Θηβαίος για τη δισκογραφική και συναυλιακή σύμπραξή τους

Αν τους έβλεπες μαζί στον δρόμο, το πιο πιθανό θα νόμιζες πως είναι φίλοι από
παλιά. Ίδια γενιά, ίδιο «αναρχοαυτόνομο» λουκ, κουλτούρα ποτισμένη από αέρα
σπουδών εις την αλλοδαπή, βλέμμα που έχει μάθει να κοιτάζει λοξά τα αυτονόητα
της καθημερινότητάς μας.

Γιώργος Ανδρέου, Χρήστος Θηβαίος στον πρώτο τους κοινό δίσκο, – «Μυστήριο
Τρένο» – όπου ο Θηβαίος ξεχνά τον ρόλο τού τραγουδοποιού και αφήνεται να
«πλασθεί» ξανά μέσα από τους στίχους και τις μουσικές του Ανδρέου, που
βγαίνουν μέσα από τη βραχνή φωνή του σαν δικές του, μικρές, αυτοτελείς
ιστορίες. «Φαίνεται, σ’ αυτόν τον δίσκο κατάπια τον Ανδρέου», είπε ο Θηβαίος
στη ζωντανή παρουσίαση του «Τρένου».

Όταν τον ακούς δε να ερμηνεύει το «Σπηλιά από Πανί», – «το πρώτο
αυτοβιογραφικό τραγούδι που έχω πει· μόνο που το έγραψε ο Γιώργος για μενα» -,
είσαι σίγουρος πλέον ότι και ο Ανδρέου έχει… καταπιεί κάτι από Θηβαίο, γι’
αυτό δεν μπορείς να ξεχωρίσεις εύκολα πού υπάρχει το το εγώ και πού το
εμείς…

Ένας διαφορετικός δίσκος απ’ αυτούς μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια ο
Ανδρέου, πιο κοντά στις ροκ καταβολές του αλλά και με πολλές επιρροές από
σύγχρονες δυτικές «γλώσσες» – ό,τι τέλος πάντων μπορεί να επηρεάσει έναν
δυτικοθρεμμένο μουσικό που ψάχνεται. Και με ιδιαίτερη βαρύτητα στον στίχο.
Στίχος που μιλάει για «αληθινούς» ανθρώπους, προβληματισμένους, καμια φορά
ηττημένους, ανθρώπους που αναπολούν, μετανιώνουν, αγαπάνε. Άνδρες που
αγαπάνε…

«Ήταν το απωθημένο μου», λέει ο Γιώργος Ανδρέου, «να κάνω έναν δίσκο
για μιαν ανδρική περσόνα. Είναι ο δίσκος του ενήλικου εαυτού μου. Πολλοί
μεγάλοι δημιουργοί σταματούν στα σαράντα. Γιατί δεν έχουν τι να πουν πια…
Εξαντλείται το υλικό των πρώτων αναζητήσεων της εφηβείας, ο ναρκισσισμός της
νιότης – υλικό πολύ πλούσιο και πολύ σημαντικό για τον καθένα μας -, αλλά μετά
πρέπει να περάσεις στην επόμενη φάση. Είναι η ηλικία λίγο μετά τα σαράντα,
όταν πλέον έχεις φάει και πέντε μπάτσες στη ζωή σου, έχεις βιώσει απώλειες,
θανάτους, έχεις τα παιδιά σου, άρα ξέρεις τι θα πει γονιός… Είναι πολύ πιο
σπαρακτικό το υλικό αυτό, πολύ πιο δυνατό γιατί έχει πόνο μέσα του. Και ένα
αίσθημα δικαιοσύνης».

Τα τραγούδια τού «Μυστήριου Τρένου» άρχισαν να γράφονται σιγά σιγά – το «Μαύρο
Φως», λόγου χάριν γράφτηκε το 1997, λίγο μετά την μοναδική τους συνάντηση στην
«Ιερά Οδό», στο πρόγραμμα του Γιώργου Νταλάρα – κι όταν πλέον αποφάσισαν να
συνεργασθούν, το καλοκαίρι του 2005, μεγάλο μέρος του δίσκου γράφτηκε με βάση
τη φωνή του Θηβαίου.

«Κυβερνήτης γίνεται η συνεργασία»

Το ότι είσαι τραγουδοποιός – και μάλιστα καταξιωμένος – δεν σε έβαλε στον
πειρασμό να έχεις άποψη και να επεμβαίνεις στην ηχογράφηση;

«Καθόλου», απαντά ο Χρήστος Θηβαίος. «Αποφασίσαμε να συνεργασθούμε σε ένα
ευρύτερο πλαίσιο… Να γράψω εγώ τραγούδια για εκείνον κι εκείνος για μενα, να
τα συζητάμε, να υπάρχει διαρκής ζύμωση.. Τώρα βγάλαμε τα δικά του. Αργότερα,
θα βγουν και τα δικά μου. Φτάνει πια με τις τσιγγουνιές και το κλείσιμο στο
καβούκι μας. Γιατί να μη συνεργασθώ με κάποιον που τον εκτιμώ και ως άτομο και
ως καλλιτέχνη; Και ξέρετε τι διαπιστώνω; Ότι όταν συμβεί αυτό και συμβεί όπως
πρέπει, κυβερνήτης γίνεται η συνεργασία κι όχι τα άτομα… Και γινόμαστε και
πλουσιότεροι ως άνθρωποι όταν δεν είμαστε μόνοι…».