ANAΛΩΣIMA H μουσική

Ξεχωριστό αυτό το παιδί, το λένε όλοι· ξεχωριστό το πρόσωπό του, ξεχωριστή και
η πίκρα που μας ποτίζει η ιστορία του. Φαίνεται ότι είναι κάτι παραπέρα από
την εξαφάνιση ενός παιδιού, τις ώρες αγωνίας που ξέρουμε ότι πέρασε, τον πόνο
της μητέρας του που τον αντιλαμβανόμαστε όλοι βαθιά, σχεδόν σωματικά. Αυτά όλα
που μαθαίνουμε γι’ αυτόν, και που πριν τα μάθουμε τα διακρίναμε στο λεπτό
πρόσωπό του. Το ταξίδι που έκανε στην Ελλάδα. Τα μαθήματα ελληνικών. Τα
μαθήματα πιάνου. H μουσική, μια μικρή σανίδα παραμάσχαλα από το μεγάλο ναυάγιο
της Σοβιετικής Ένωσης, των καλλιτεχνικών προσδοκιών που μπορούσε να έχει ο
λαός της. Πέρα από όλα τα άλλα. Ένα ωδείο μπορούσες να το σπουδάσεις, να
ελπίζεις ότι θα ζήσεις απ’ αυτό. Ίσως, δεν ξέρω. Μπορεί ακόμα να υπάρχουν τα
ωδεία, εκεί. Όμως οι δυο τους ήρθαν εδώ· η μητέρα πρώτη και φρόντιζε
ηλικιωμένους. Αλλά υπήρχε η μουσική στα φτωχικά μπαγκάζια της μητέρας του.
Μπόρεσε να γίνει μουσικός εδώ, να ετοιμάζει με τη μουσική ένα φυλαχτό για το
παιδί της. H ευαισθησία στα μάτια του παιδιού και στα λόγια της μάνας. Αυτό
είναι το ξεχωριστά αβάσταχτο. Γιατί σαν να μας φωνάζουν, ακόμα και σιωπηλά τα
γαλάζια μάτια τους στις φωτογραφίες ότι άνθρωποι τόσο λεπτοί, τόσο ευαίσθητοι,
τόσο καλλιεργημένοι, εδώ δεν μπορούν να ζήσουν. Σαν να δικαιώνουν τη βάρβαρη
άποψη που θέλει τους καλλιτέχνες σε κάποιο γυάλινο κλουβί στο κέντρο της
Αθήνας, την ευαισθησία γενικώς κρυμμένη στα κατάβαθα – ούτε από γυάλινο κλουβί
δε μπορεί να προστατευθεί αυτή, μόνο σε θερμοκήπια να μεγαλώνει. Οι επαρχίες
δεν τα σηκώνουν αυτά! Πόσο πικρές σκέψεις, πόσες χασούρες ολωνών μας από αυτήν
την απώλεια…