Kορμιά που στάζουν νερό σε χορευτικό «περιβάλλον»

Ένα σύμπλεγμα κορμιών από τα «Σώματα» της Σάσα Βαλτς

Κορμιά: νομίζω η λέξη «κορμιά» ταίριαζε «ηχητικά» περισσότερο από τη λέξη
«σώματα» στην ελληνική μετάφραση του γερμανικού τίτλου «Κörper» αυτού
που, χάρη στο Φεστιβάλ Αθηνών, είδαμε στην Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» του
Μεγάρου Μουσικής Αθηνών. Και που θα ήταν μίζερο να το ονομάσουμε απλώς
χορογραφία.

Γιατί το «Κορμιά» που έχει δημιουργήσει – και δεν έχει απλώς «σκηνοθετήσει –
χορογραφήσει» – η Σάσα Βαλτς στη βερολινέζικη «Σαουμπίνε» και που παρουσίασε
τώρα με το συγκρότημά της εδώ, είναι μια ολική δημιουργία: χορευτική,
θεατρική, εικαστική, μουσική… Ένα συγκλονιστικό «περιβάλλον».

Στην αχανή σκηνή της Αίθουσας «Τριάντη» υψωμένο ένα τεράστιο επίπεδο με στενή,
ανισοσκελή τριγωνική βάση. Μέσα του, δίπλα του, γύρω του, πάνω του – όταν το
έριξαν στο δάπεδο -, κορμιά. Κορμιά γυναικεία και κορμιά αντρικά. Κορμιά
όμορφα και κορμιά άσχημα. Κορμιά ψηλά και κορμιά κοντά – κορμιά ανθρώπινα.
Κορμιά συσσωρευμένα, εγκιβωτισμένα σε προθήκες, σαν άψυχα σφαχτάρια – που μου
έφεραν συνειρμικά στη μνήμη εκείνα τα μνημειώδη, συγκλονιστικά πλάνα από το
μικρού μήκους ντοκιμαντέρ – ρέκβιεμ για το Ολοκαύτωμα «H νύχτα και η καταχνιά»
του Αλέν Ρενέ, με τους εκσκαφείς να ανασκάπτουν και να ανυψώνουν δεκάδες
πτώματα απ’ τους λάκκους του Άουσβιτς και του Νταχάου υπό τους ήχους Μπαχ.

Κορμιά που σαν να πλέουν στον βυθό. Κορμιά που κυλιούνται. Κορμιά που
διπλώνουν. Κορμιά που συστρέφονται. Κορμιά που έρπουν. Κορμιά που πέφτουν.
Κορμιά που τσακίζονται. Κορμιά που τρίβονται. Κορμιά που χαϊδεύονται. Κορμιά
που ερωτεύονται. Κορμιά που συγκρούονται. Κορμιά που ζωγραφίζονται. Κορμιά που
μιλούν για τα όργανά τους. Κορμιά που βγάζουν και δείχνουν τα σπλάγχνα τους.
Κορμιά που από τις πτυχές τους προβάλλουν αυγά. Κορμιά που στάζουν νερό.
Κορμιά που στραγγίζονται.

Κορμιά σαν ζώα μυθικά. Κορμιά αστεία. Κορμιά σαν παιχνίδια. Κορμιά σε
συμπλέγματα αλλόκοτα. Κορμιά σε σωρούς. Κορμιά σε σειρές. Κορμιά που τρέμουν.
Κορμιά που τραμπαλίζονται. Κορμιά που κατηφορίζουν, κρεμασμένα, την κάθετη
πλευρά του σκηνικού με σκι στα πόδια. Κορμιά ολόγυμνα. Κορμιά γυμνά ντυμένα με
διάφανα πέπλα. Κορμιά ντυμένα με μαύρα κοστούμια. Κορμιά που γίνονται κιμωλίες
και σχεδιάζουν στους τοίχους. Κορμιά με μαλλιά μέτρα μακριά, δεμένα σε
πασσάλους.

Εικόνες δαντικές και εικόνες αστείες. Εικόνες σουρεαλιστικές, εικόνες άγριες,
βγαλμένες λες από τον Μπέικον, εικόνες ανείπωτης ομορφιάς, συναρπαστικές. Μέσα
σε ένα συναρπαστικό ηχητικό περιβάλλον – από απόλυτη σιωπή και ψιθύρους μέχρι
ξερούς, στεγνούς, ανατριχιαστικούς ήχους και κροταλίσματα, μέχρι ένα
«πειραγμένο» ακορντεόν.

Μία ώρα και είκοσι λεπτά μείναμε καθηλωμένοι – αρκετός κόσμος αλλά η τεράστια
αίθουσα έδειχνε μισοάδεια, με τους καλλιτέχνες να πλειοψηφούν – και στο τέλος
το χειροκρότημα και τα «μπράβο» που ξέσπασαν, ήταν αυτά που άξιζαν στη
δημιουργία της Σάσα Βαλτς που είχαμε ρουφήξει.