Ήπιαν το φεγγάρι, απόλαυσαν τα τραγούδια

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, ανάμεσα στον Γιώργο Νταλάρα και στη Μαρινέλλα, τραγουδά την «Άπονη ζωή»

Τελείωσε όπως είχαν αρχίσει όλα. Με την «Άπονη ζωή». Εν χορώ, και με την
Αίθουσα «Αλεξάνδρα Τριάντη» του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών να χειροκροτεί όρθια
στο φινάλε του αφιερώματος «Θα πιω απόψε το φεγγάρι» με παλμό τον «στιχουργό
του», που κατάφερε να φέρει τα λόγια των λαϊκών τραγουδιών που όλοι
τραγουδήσαμε στο επίπεδο της ποίησης.

Με την «Άπονη ζωή», που το 1963 εκείνος παρέδιδε στον Σταύρο Ξαρχάκο για να
γράψουν ιστορία. Γιατί από τότε το τραγούδι δεν ήταν πια το ίδιο. Είχε
μπολιαστεί – όπως και ο μελοποιημένος στίχος των ποιητών – με το λαϊκό αίτημα
στο όνειρο.

Αυτό το αίτημα, μαζί με έναν ερωτισμό (δυναμικό κι αυτόν) αποπνέουν –
διαχρονικά και επίκαιρα πάντα – όλα τα ποιήματα του Λευτέρη Παπαδόπουλου. Που
συναρμόστηκαν σε ένα πρόγραμμα τριών ωρών (από 160 τραγούδια ξεκίνησαν, σε
καμιά πενηνταριά αναγκάστηκαν να περιοριστούν – έλεγε ο Γιώργος Νταλάρας, που
είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια).

Όλοι μαζί, ο Γιώργος Νταλάρας, η Μαρινέλλα, η Γλυκερία, ο Κώστας Μακεδόνας, οι
Όναρ και η Μελίνα Ασλανίδου μπήκαν με φόρα γιατί… «στα χέρια σου μεγάλωσαν
και πόνεσαν και μάλωσαν άντρες μ’ ολοκάθαρη ματιά» κι έπειτα πήρε ο καθένας
μια αγκαλιά τραγούδια για να τα κοινωνήσουν σε ένα ακροατήριο έτοιμο να τα
ρουφήξει ώς το μεδούλι.

Άνετος πάνω στον θαυμάσιο ήχο της 13μελούς ορχήστρας (από πολύ καλούς σολίστ)
ο Γιώργος Νταλάρας παρέδωσε τη σκυτάλη σε ντουέτο στην εκφραστική Γλυκερία,
που έδωσε νέα πνοή στον «Αρχηγό» και στο «Τι γλυκό να σ’ αγαπούν και να σου το
λένε».

Βρήκε… ένα ζεϊμπέκικο ο Κώστας Μακεδόνας και το έστειλε στον έναστρο ουρανό
(σαν εκείνο στο φόντο της σκηνής, άλλοτε με έργα του μπαρμπα-Σπύρου Βασιλείου,
άλλοτε με δέσμες φωτός κι ένα φεγγάρι ολόγιομο).

Απογείωση με την Κυρία Μαρινέλλα. Που χόρεψε, ξάπλωσε νωχελικά στο πιάνο για
την «Οδό Αριστοτέλους» και έπεισε πως η μεγάλη φωνή και ερμηνεία δεν
χρειάζεται να φαίνεται πως βγαίνουν δύσκολα! M’ εκείνο το «Άνοιξε πέτρα»
νόμιζες πως θα ανοίξει πράγματι…

Το μέντλεϊ στο φινάλε έκλεισε με το κοινό όρθιο – που διαρκώς χειροκροτούσε
θερμά – να αποθεώνει τον λαϊκό ποιητή του, Λευτέρη Παπαδόπουλο, που και
εκείνος γύρισε 43 χρόνια πίσω, στην απαρχή. Σε μιαν «Άπονη ζωή»…