«Μη φοβάστε τον Σαίξπηρ»

«Το κεντρικό θέμα της αγάπης είναι ο ιστός πάνω στον οποίο δούλεψα, επιλέγοντας γυναικείους μονολόγους από όλα τα μεγάλα έργα του Σαίξπηρ», λέει η Σουζάνα Γιορκ. «H παρόρμηση να κάνω αυτή την ανθολογία των ηρωίδων του και κάποιων σονέτων, ξεκίνησε από τον φόβο μου πως θα σταματήσει να διδάσκεται στα σχολεία αυτός ο κορυφαίος, ο καλύτερος δραματουργός. Με αυτή την παράσταση θέλησα να τον κάνω οικείο, προσπελάσιμο στους ανθρώπους που τον “αποφεύγουν” ή τον “φοβούνται”»

Πρόσωπο με πρόσωπο με τις ηρωίδες του Σαίξπηρ έρχεται η Βρετανίδα ηθοποιός
Σουζάνα Γιορκ, με μια παράσταση μονολογικής φόρμας και γενικό τίτλο «Αγάπες
γυναικών στον Σαίξπηρ», που θα δούμε αύριο στον νέο χώρο του Ελληνικού
Φεστιβάλ «Πειραιώς 260». Δύο ημέρες πριν ήρθε στην Αθήνα για να προσαρμοστεί
στο κλίμα και στον χώρο.

«Θέλετε να μάθετε πώς δουλεύω;», ρωτάει αμέσως, με την έντονη αγγλική προφορά
της και το χαμογελαστό βλέμμα. Κι εξηγεί με λόγια σβέλτα και μετρημένα την
ιστορία του δικού της, προσωπικού «ταξιδιού» στη σκηνή.

«Πάντα έλεγα πως δεν πρόκειται να ξαναπαίξω μονόλογο (το αθηναϊκό κοινό την
είδε στο «Μουσούρη», το 1991 να παίζει την «Ανθρώπινη φωνή» του Κοκτό). Να
‘μαι όμως και πάλι, να αντιμετωπίζω τη μοναξιά στη σκηνή. H συγκεκριμένη
περιπέτεια άρχισε πριν από πέντε χρόνια, όταν κεντρικό θέμα στο Λονδίνο ήταν η
κατάργηση της διδασκαλίας του έργου του Σαίξπηρ στα σχολεία. H αντίδρασή μου
ήταν να κάνω κάτι με το έργο του, που θεωρώ τόσο επίκαιρο, οικουμενικό,
αιώνιο. Και η προσπάθειά μου ήταν να το κάνω οικείο, προσπελάσιμο στους
ανθρώπους. Δεν ξέρω εδώ, αλλά στην Αγγλία πολλοί είναι αυτοί που “φοβούνται”
τον Σαίξπηρ. Ήδη ο Γκίλγουντ έδινε ρεσιτάλ με ένα ανθολογημένο σαιξπηρικό
πρόγραμμα, τις “Ηλικίες του άνδρα”. Σκέφτηκα: γιατί όχι κι εγώ της γυναίκας,
ως προς το είδος, την τάξη, τους χαρακτήρες; Άρχισα να μαζεύω υλικό και
ασυναίσθητα αυτό να καταλήγει στη ρομαντική αγάπη, στην οικογενειακή, τη
φιλική, στην προδοσία κ.λπ. Καθώς η προσπάθειά μου εξελισσόταν, έκανα μια
ευσύνοπτη εισαγωγή 3-4 γραμμές για κάθε ηρωίδα. Σιγά σιγά όμως οι θεατές μου
ζητούσαν να βάζω και κάτι πιο προσωπικό από την εμπειρία μου, τις αγωνίες μου.
H τελική φόρμα κατέληξε σε ένα παθιασμένο γράμμα στον Σαίξπηρ».

Από την Ιουλιέτα στη Λαίδη Μάκβεθ

H παράσταση ξεκινάει με έναν μονόλογο από το «Σονέτο XVIII», συνεχίζει ως
Ιουλιέττα (από το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα»), Βιόλα (από τη «Δωδέκατη νύχτα»),
ντύνεται Ερμία (από το «Όνειρο θερινής νύχτας», εκλιπαρεί ως Ιζαμπέλα (στο
«Ίδιο μέτρο»), γίνεται Πόρσια (στον «Έμπορο της Βενετίας»), Ρόζαλιν (στο «Όπως
σας αρέσει»), βασίλισσα Μαργαρίτα (στον «Ερρίκο ΣΤ’»), βασίλισσα Κάθριν (στον
Ερρίκο H’») και βέβαια Χρυσηίδα, Βεατρίκη, Κλεοπάτρα, Λαίδη Μάκβεθ, Γερτρούδη,
ενώ κλείνει με αποσπάσματα από τα «Σονέτα CXVI» και «CIX».

Μυθικές γυναίκες, σκοτεινές, γοητευτικές, αστείες, δυναμικές. Ποια είναι η
αγαπημένη της; «Τις αγαπώ όλες με διαφορετικό τρόπο. Υπάρχει μια
συναισθηματική φόρτιση στην κατανόησή τους και πάντα μια τρυφερότητα, ακόμα
για τη Λαίδη Μάκβεθ. Ο ηθοποιός δεν πρέπει να βρίσκεται αρνητικά απέναντι στον
κάθε ρόλο, γιατί διαφορετικά δεν θα μπορέσει να τον ερμηνεύσει, παρά μόνο
επιφανειακά. Παρ’ όλα αυτά, αισθάνομαι κάποια ιδιαίτερη ευμένεια για τη
Βεατρίκη, τη σβελτάδα της, την τσαχπινιά και την εξυπνάδα της».

INFO

«Πειραιώς 260» (τηλ.: 210-9282.000). Τετάρτη και Πέμπτη, 7, 8 Ιουνίου, στις
21.00. Τιμές: 25 και 15 ευρώ.