Φύσηξε ντίσκο ροκ στο Eλληνικό

Οι New Order – εδώ ο Μπέρναρντ Σάμνερ επί το έργον – έκαναν μερικούς φαν τους έως και να δακρύσουν. Ακόμη και αν η μουσική υπέρβαση ενός θρυλικού γκρουπ δεν έγινε στο φετινό φεστιβάλ Ejekt

Λύστε την εξίσωση. Έχουμε New Order στη σκηνή. Και ήδη αρκετοί έχουν πάει στον
παράδεισο και ζουν μεγάλες στιγμές, κάποιοι άλλοι περιμένουν απογείωση και
εξακολουθούν να περιμένουν (μάταια), μερικοί έχουν βρει φίλους από παλιά και
έχουν ξεχάσει παντελώς πως το συγκρότημα είναι εκεί πάνω και παίζει και
κάμποσοι το έχουν ρίξει στον χορό και πέρα βρέχει. Για την ακρίβεια, δεν
βρέχει, φυσάει και κάνει λίγο κρύο. Λύση; Δεν υπάρχει. Παρά δύο τινά: α) μη
διαφωνείς ποτέ με φαν και β) αν διαφωνήσεις, δες το δίκιο του. Τους περίμεναν
τόσα χρόνια, από το ’82 ­ τι και αν φάνηκαν χαμηλότεροι των προσδοκιών; Αυτό
το τελευταίο δεν το λες στον φαν. Οι New Order είναι κάτι σαν άγιοι στην
εκκλησία της «ηλεκτρονικής» σκηνής. Στο κάτω κάτω, όλοι πέρασαν καλά, κάποιοι
(από τους 8.000 και βάλε) καλύτερα. Στο «Ξιφασκίας» στο Ελληνικό, όπου έλαβε
χώρα το φετινό Ejekt φεστιβάλ, που έφερε συνολικά πάνω από 15.000 κόσμο.

Έχουν τελειώσει οι Hooverphonic και σχεδόν έχει στηθεί και το σκηνικό για να
βγουν οι τέσσερις του Μάντσεστερ (οι New Order), στη μία από τις δύο σκηνές
έξω. «Είναι κανείς από το ’82 εδώ;» ακούγεται φωνή από το κοινό και κάποιοι
γυρίζουν. Φυσικά είναι. Όχι ένας. Περισσότεροι από όσους φαντάζεται κανείς. Θα
ήταν αδύνατο να βρίσκονταν οπουδήποτε αλλού τη στιγμή που Χουκ και Σάμνερ
πατούν ελληνικό έδαφος. Άλλοι πιστοί έχουν τυπώσει και τι-σερτ με τα οποία
υπενθυμίζουν στο συγκρότημα τα 24 χρόνια ελληνικής απουσίας. Οι New Order
βέβαια δεν είναι και από αυτούς που λειώνουν σόλες στα λάιβ. Λίγα και
επιλεκτικά, στη χάση και στη φέξη.

H εκκίνηση είναι συναρπαστική. Με το καλησπέρα ­ και αφού έχει μόλις
προηγηθεί μια Μορικόνε εισαγωγή (το καλύτερό μου) ­, πάρτε ένα Joy Division
(τους οποίους σημειωτέον «λιβανίζει» ακαταπόνητα η νέα ροκ σκηνή εκατέρωθεν
του Ατλαντικού). Και για να καταλάβετε καλύτερα το «Love Will Tear Us Apart».
Παροξυσμός στους «φαν», πέφτει κατακόρυφα η κίνηση στα μπαρ (όπου δεν έλειψαν
οι ουρές). Επίσης γίνεται αντιληπτό πως υπάρχει πρόβλημα ήχου για όσους
τουλάχιστον δεν είναι ακριβώς κάτω από τη σκηνή.

Σε λίγο τα πράγματα ηχητικά βελτιώνονται και οι Βρετανοί με τον εκρηκτικό
συνδυασμό ντίσκο μπιτ-ροκ κιθάρες αραδιάζουν τη μία επιτυχία μετά την άλλη. Οι
«σαράντα κάτι» και οι «είκοσι κάτι» ενώνονται στην ίδια κερκίδα. Τι ζητάς άλλο
από μια συναυλία; Ίσως να σκιστεί το «σελοφάν» που τυλίγει το γκρουπ. Και
περίμενα ­ έπειτα από τόσα χρόνια ­ την αίσθηση του αυτοσαρκασμού και την
ευφυΐα τους να λάμψει. Το σελοφάν όμως δεν τσαλακώθηκε.

Στο «κλειστό» δίπλα έπιασε δουλειά αμέσως μετά ο Τζέιμς Λαβέλ των UNKLE με
ωραίο «μπιτ» και δικά τους κομμάτια έξυπνα ραμμένα στο σετ. Οι ντιτζέις
κράτησαν τον κόσμο αργά, αφού είχαν καταφέρει νωρίτερα οι Marsheaux, oι Film,
οι Radio 4 να τον φέρουν νωρίς στον χώρο. Body painting (ήτοι ζωγραφική στο
σώμα) και παιχνίδια έπαιξαν φεστιβαλικό ρόλο.

Τι άλλο ακούσαμε εκτός από μουσική: «Ήταν η συναυλία της ζωής μου», «καλοί,
αλλά λίγοι…», «δάκρυσα» και «βαρέθηκα», «ελπίζω να μη χρειαστεί άλλα 20
χρόνια για να ξανάρθουν»…