Eπέστη ο χρόνος…

Την απόφαση για την τοποθέτηση του Γιώργου Λούκου στη θέση του προέδρου του
Ελληνικού Φεστιβάλ πήρε απευθείας ο Πρωθυπουργός κ. Κώστας Καραμανλής. Ο
οποίος τού υποσχέθηκε πλήρη ελευθερία να υλοποιήσει τα σχέδιά του. H
τοποθέτηση Λούκου, αμέσως μετά τις πρώτες δηλώσεις του, έγινε δεκτή με
ενθουσιασμό – σαν όλοι να τον περιμέναμε… – από ένα συντριπτικό ποσοστό του
Τύπου – συμπολιτευόμενου και αντιπολιτευόμενου. Πράγμα που κάτι σημαίνει. Οι
«αντιφρονούντες» δεν είναι παρά τα αμέσως θιγόμενα από τις αποφάσεις του περί
περιορισμού της ασυδοσίας των περισσοτέρων τους καλλιτεχνικά γραφεία, κάποιοι
θίασοι που έχασαν τη «μονιμότητα» στην Επίδαυρο, κάποιοι κατευθυνόμενοι από τα
συγκεκριμένα αυτά κέντρα, κάποιοι στενόμυαλοι και κάποιοι μικροκομματικά
αγωνιζόμενοι να κολακέψουν την εκλογική τους πελατεία. Πολλοί λίγοι πάντως.
Όμως… Όμως ο Γιώργος Λούκος από τη στιγμή που ανέλαβε, ταλαιπωρείται. Από τη
βαριά κληρονομιά χρεών που του άφησαν οι προκάτοχοί του, από αδιαφορία
προϊσταμένων του υπουργών που τους έχει επιλέξει – ω του παραλόγου! – ο κ.
Καραμανλής ο οποίος επέλεξε και τον ίδιο, και κυρίως από την τεράστια
δυσκαμψία στη ροή των κονδυλίων. Σ’ αυτά ήρθε να προστεθεί η εμμονή των
αρχαιολόγων του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου να κωφεύουν ως προς το νέο
σκεπτικό του Φεστιβάλ. Αρχαιολόγων οι οποίοι, με πρόεδρο του ΚΑΣ τον γενικό
γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού κ. Χρήστο Ζαχόπουλο, άνθρωπο εντελώς
διαφορετικής νοοτροπίας ως προς τη νέα αυτή φιλοσοφία, γενναιόδωρα μοίρασαν
Ηρώδειο και Επίδαυρο «εκτός (πριν και μετά…) Φεστιβάλ» και επί τον ιματισμόν
τους – των δύο θέατρων – έβαλαν κλήρον… Μήπως επέστη ο χρόνος να μπει μια
τάξη σε όλα αυτά τώρα, που το Φεστιβάλ Αθηνών του 2006 ξεκίνησε και πρέπει να
δρομολογηθούν τα Φεστιβάλ του 2007; Για να μη βρεθούμε όλοι του χρόνου, τέτοιο
καιρό, μπροστά στην ίδια εικόνα;