H κριτική στο στόχαστρο

Ο πρώην Δημόσιας Τάξης και νυν Πολιτισμού κ. Βουλγαράκης υποστήριζε από καιρό
πως έχει «στοχοποιηθεί». Μετά την έκρηξη βόμβας διατυπώθηκε και επισήμως η
άποψη ότι η επίθεση ήταν αποτέλεσμα της «στοχοποίησής» του. Χρειάζονται όμως
δύο βάναυσες διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας για να υποστηριχθεί κάτι
τέτοιο.

Από τη μια, ο κ. Βουλγαράκης δεν βρέθηκε στο στόχαστρο της κριτικής (προσοχή!
της κριτικής, όχι της βίας) για λόγους προσωπικούς. Ήταν ο αρμόδιος για την εν
Ελλάδι εφαρμογή τής παγκόσμιας «αντιτρομοκρατικής σταυροφορίας» και το έκανε
με ζήλο. Όπως και ο προκάτοχός του σε γενικές γραμμές, γι’ αυτό και η
αξιωματική αντιπολίτευση θα έπρεπε να τηρεί το μέτρο. Εύκολα θυμάται κανείς
πώς και πότε ξεκίνησαν όλα αυτά: την ώρα που σε ολόκληρη την Ευρώπη από κοινού
συντηρητικές και σοσιαλδημοκρατικές κυβερνήσεις έχτιζαν το νέο πλέγμα της
αντιτρομοκρατίας. Βέβαια, ο κ. Βουλγαράκης επέδειξε υπερβάλλοντα ζήλο και
επέτρεψε, ανέχτηκε, αποσιώπησε την εγχώρια εφαρμογή των αγριότερων από τις
υπερατλαντικές εμπνεύσεις. Γιατί τι άλλο είναι η απαγωγή των Πακιστανών παρά η
ελληνική εκδοχή των ανακριτικών πτήσεων της CIA; Μήπως το δικό μας σκάνδαλο
των υποκλοπών δεν είναι η ελληνική έκφανση του πλανητικού Μεγάλου Αδερφού;
Άρα, ο κ. Βουλγαράκης υπέστη οξεία κριτική, διότι εντός του πεδίου της
πολιτικής του ευθύνης εφαρμόστηκε πολιτική περιστολής και καταπάτησης
δικαιωμάτων και υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις πως διαπράχτηκαν παράνομες πράξεις.
Όχι διότι εν γένει κάποιοι αποφάσισαν να τον «στοχοποιήσουν».

Κι έπειτα ήρθε η βόμβα. Κάποιοι τη συνέδεσαν ευθέως με την κριτική.
Υποστηρίχτηκε, δηλαδή, πως η δημοσιοποίηση μιας αποδεδειγμένης ή ενδεχόμενης
παρανομίας, το δελτίο Τύπου μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης, η απόφαση μιας
ανεξάρτητης αρχής, η τοποθέτηση ενός πολιτικού φορέα, ακόμα και το πόρισμα
ενός εισαγγελέα όπλισαν τον αυτόκλητο τιμωρό. Τίθεται, λοιπόν, ευθέως ένα
ερώτημα: όταν ένας θιασώτης της αυτοδικίας καταδικάζει στο όνομα της δικής του
δικαιοσύνης, όταν δηλαδή σε καιρό δημοκρατίας η βόμβα εντέλλεται να εκφράσει
την υποτιθέμενη λαϊκή βούληση, όσοι είχαν ασκήσει κριτική στο θύμα γίνονται
συνένοχοι; Προετοίμασαν το έγκλημα; Αν το δεχτούμε, οδηγούμαστε σε
αυτολογοκρισία, πέπλο σιωπής. Το Ουοτεργκέιτ μένει κρυφό, μήπως πάθει κάτι ο
Νίξον. Δεν καταγγέλλεται ο πόλεμος του Ιράκ, μήπως κάποιος τρελός πυροβολήσει
τον Μπλερ. H βόμβα, δηλαδή, καθορίζει τα όρια άσκησης των δημοκρατικών μας
δικαιωμάτων. H «θεωρία της στοχοποίησης» αναγορεύει τους βομβιστές σε
παράγοντες της πολιτικής ζωής (όπου η βόμβα θεωρείται ακραίο σκαλί στην
κλίμακα της πολιτικής επίθεσης) για να αντληθούν πρόσκαιρα πολιτικά οφέλη.
Πρόκειται στην ουσία για απόπειρα περιορισμού όσων ασκούν το αναφαίρετο
δικαίωμα του δημοκρατικού ελέγχου και μάλιστα με το στίγμα πως «προετοίμασαν
το έδαφος» για μια τρομοκρατική ενέργεια. Αυτή την απόπειρα η δημοκρατία δεν
μπορεί να την ανεχτεί.

Ο Κωστής Παπαϊωάννου είναι β’ αντιπρόεδρος της Εθνικής Επιτροπής για τα
Δικαιώματα του Ανθρώπου και τ. πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.