Aξεπέραστα κομμάτια «μας»

«Έχω έναν καφενέ στου λιμανιού την άκρη. Τον έχτισε το δάκρυ αυτών που μένουνε
και περιμένουνε…». Όταν ακούς ξανά αυτούς τους στίχους, όταν ξαναβλέπεις
αυτές τις εικόνες που πλάθουν μυστηριακά τόσο απλά υλικά, οι λέξεις, νιώθεις
πως κάποια τραγούδια εξακολουθούν να κρατούν μέσα τους κομμάτια της ζωής μας.
Όπως αυτό του Λευτέρη Παπαδόπουλου (και του Μάνου Λοΐζου), που μαζί με τόσα
άλλα φαντάζουν πάντα (ξανά και ξανά) σαν σάουντρακ μαγικό όλων όσων ζήσαμε κι
αφήσαμε πίσω, αλλά και σαν αποσκευές για το μέλλον – εκεί που το τραγούδι
μπορεί και να είναι πια άνυδρο, δίχως λέξεις – κλειδιά για εικόνες ζωής,
αληθινούς πόθους αλλά και όνειρα. Σαν σάουντρακ της ζωής μας ακούστηκε και η
αρμολόγηση τόσων τραγουδιών του Λευτέρη Παπαδόπουλου, στο αφιέρωμα που χάρισε
το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών («Θα πιω απόψε το φεγγάρι» ο τίτλος) στον στιχουργό
που έκανε, χρόνια τώρα, τις μικρές εικόνες ζωής ποίηση, αντιτάσσοντας το –
λαϊκό – αίτημα των ονείρων κάθε λογής στα ανούσια ερωτικά τραγούδια. Άξιοι
φορείς της συγκίνησης του λόγου του ο τελειομανής Γιώργος Νταλάρας, η
ακαταπόνητη (εντυπωσιακή!) κυρία Μαρινέλλα, η εκφραστικότατη Γλυκερία, ο
μελίρρυτος Κώστας Μακεδόνας, ξεσήκωσαν την αίθουσα, που όρθια – τιμή στον
λαϊκό βάρδο – χειροκρότησε τον συγκινημένο Λευτέρη Παπαδόπουλο. Κάποια
κομμάτια ζωής είναι, πράγματι, και αξεπέραστα και αναντικατάστατα…