Tο Tρέντι θα σφυρίξει τρεις φορές

Όπως έρχονται ξαφνικά και πολιορκούν τη γλώσσα την καθημερινή και την
τρεχάμενη και μετά όσο κι αυτή να αντιστέκεται την καταλαμβάνουν, εισχωρούν
μέσα της και αδύνατον να τις διώξεις, να τις φτύσεις, να τις εμέσεις, έτσι και
ξαφνικά φεύγουν μόνες τους αφού κάνουν τον κύκλο τους κάτι
λέξεις-αυτοκόλλητες, λέξεις-βδέλλες, βεντούζες, λέξεις παράσιτες που
τυλίγονται στο δέντρο της γλώσσας και για λίγο καιρό το σκεπάζουν με το
ζιζάνιο φύλλωμα της μόδας.

Τελευταία το «Τρέντι» έχει στρογγυλοκαθήσει στην κουβέντα, απαραίτητος κι
απρόσκλητος καλεσμένος.

Δεν θα συμφωνήσω με την άποψη την ευρέως κυκλοφορούσα που λέει ότι η άλωση της
ελληνικής γλώσσας, από την αγγλική τοιούτην είναι δείγμα των καιρών. Υπάρχει
μεγάλη παράδοση στο δάνειο των λέξεων από την εποχή της παλιγγενεσίας
τουλάχιστον. Έχω σπίτι μια θεατρική αφίσα (δώρο της Τζίας της Νασιώτη) του
1875 παρακαλώ, που γράφει απάνω φαρδιά πλατιά: ΕΛ. ΘΕΑΤΡΟΝ ΑΘΗΝΩΝ, κι από
κάτω, A’ μέρος «Αιμιλία Γαλόττη» Τραγωδία του Γερμανού, Γοθόλδου Εφραίμ
Λέσιγκ, και B’ Μέρος «H κόρη του Παντοπώλου», κωμωδία του Αγγέλλου Βλάχου.
Κάτω κάτω δε, με μικρά μικρά στοιχεία: Εισιτήρια πωλούνται από πρωίας εις το
κουρείον Ιωάννου Κουτούζη «Ο Εθνοφύλαξ», το δε εσπέρας εις το Θέατρον. Τιμαί
εισόδου:

Εισιτήριον πλατίας (ναι το «ει» με γιώτα τι να
κάνω;)……………………………………1,55.

Φωτέϊγ (πολυθρόνα)…………………… 2,55

Δηλαδή πήγαινε στο κουρείο ο Αθηναίος ο Γκάγκαρος και έλεγε εις άπταιστον
Αθηναϊκήν «Μου κόβεις δύο εισιτήρια για το βράδυ; Και κοίτα μάστορα, φωτέϊγ
σιλβουπλέ». Γιατί το γαλλικό, όχι μόνο τον προπερασμένο αιώνα αλλά και μέχρι
τώρα το ’60, το γαλλικό είχε μεγάλη πέραση. Το τι μαντάμ, μαμουαζέλ, ασεγιεβού
παρντόν και σι βου βουλέ πηγαινοερχότανε δεν λέγεται (πάντως λεγότανε). Μέχρι
και οι ταμπέλες στα τρένα. Γαλλικά. Θυμάμαι μικρός στον ηλεκτρικό που είχε μια
άσπρη ταμπελίτσα εμαγιέ (άλλο γαλλικό αυτό) κάτω απ’ το παράθυρο, που έγραφε
το εξής για μένα τότε γριφώδες και ακατανόητο: «Nes pa pencher dehors».

Ένα άλλο, επιφώνημα αυτό, εις την γαλλική που είχε κατακτήσει την Αθήνα ήταν
το: «Ο λα λάαααα». Στο θέατρο δε, δεν υπήρχε κωμωδία οποιασδήποτε εθνικότητος
που ο πρωταγωνιστής να μην έριχνε τρία-τέσσερα «Ο λα λάαααα» στην καθισιά του.

Πού πήγαν όλα αυτά τα «Ο λα λα» σιλβουπλέ; Χάθηκαν ξαφνικά. Ξυπνήσαμε ένα πρωί
και πάει άφαντα. Γι’ αυτό μην ανησυχείτε Ελληνόφωνοι. Έτσι και με το «Τρέντι»
μια νύχτα βαθιά και ασέληνο, εκεί που κανείς δεν θα το περιμένει το «Τρέντι»
θα σφυρίξει τρεις φορές και θα αναχωρήσει προς άγνωστο κατεύθυνση.

Καληνύχτα μικρό μου Τρέντι, να ‘σαι καλά που μας συντρόφεψες σε ώρες χαλαρές
και συζητήσεις ανούσιες, βαρετές κι όμως τόσο απαραίτητες ως προς το ζην. Στο
καλό γλυκό μου εσύ σωσίβιο στις στιγμές της συναναστροφής που έψαχνα το σωστό
επίθετο κι αδύνατον να ‘ρθει και κολυμπώντας στο πέλαγος της αγωνίας, ναυαγός
της γλώσσας του αισθήματος, πιανόμουνα από σένα το σωσίβιο το φουσκωμένο με
αέρα κοπανιστό κι όμως σωτήριο. Καληνύχτα και να μας γράφεις. Εμείς έτσι κι
αλλιώς θα σ’ έχουμε γραμμένο.