«Hρακλής» βουτηγμένος στη λάσπη

Γιάννος Περλέγκας, Γιάννης Χαριτοδιπλωμένος, Δημήτρης Λιόλιος και Χρήστος Νάστος: οι τέσσερις λασπωμένοι του «Ηρακλή 5»

Πάτρα ανοιξιάτικη: πολύβουη, πολλή νεολαία, φοιτητές, καταλήψεις στο
πανεπιστήμιο, κίνηση αλλά όχι και… πολύ Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης
για το 2006.

Ο Κύκλος Νέα Σκηνή Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, με δεκατέσσερις
παραστάσεις, άνοιξε την Πέμπτη σχεδόν εν κρυπτώ, μέσα στη γενική αδιαφορία…

H Δευτέρα ήταν η μόνη μέρα που μπορούσες να δεις δυο παραστάσεις. Έφυγα
σφαίρα για Πάτρα το μεσημέρι και στις επτά κατευθύνθηκα στο ολόφρεσκο
«Εργοστάσιο Τέχνης» – εδώ ευτυχώς οι εργασίες πρόλαβαν να ολοκληρωθούν… –
για τις «Χοηφόρους» του Αισχύλου που παρουσιάζονταν σε σκηνοθεσία του Λι
Μπρούερ – της αμερικανικής πρωτοπορίας του ’70 και του ’80 -, με Έλληνες
ηθοποιούς.

Ένα θέατρο εντυπωσιακό, «αχανές», καλόγουστο, με κομματάκι άβολα
καθίσματα, κατάλληλο για ροκ συναυλίες αλλά σίγουρα όχι για παράσταση αρχαίου
δράματος, μισοάδειο. Στην σκηνή μόνο γυναίκες σε μια παράσταση που έριχνε όλο
το βάρος στο σχηματισμό πάνω στο αστραφτερό δάπεδο ενός «πορτρέτου» του
Αγαμέμνονα με άμμους διαφορετικών χρωμάτων που εξέχεαν ως χοές από ληκύθους
και κιούπια οι Χοηφόροι, «πορτρέτο» που ο θεατής το έβλεπε να ολοκληρώνεται
στον κάθετα στημένο στο βάθος της σκηνής τεράστιο καθρέφτη. Ήχος από μικρόφωνα
– «ψείρες» σκληρός και αφύσικα στεντόρειος, η τραγωδία «σπασμένη» σε σκηνές
και σε δύο μέρη με διάλειμμα και τον σκηνοθέτη έδειχνε να τον έχει απασχολήσει
περισσότερο ο αισθητισμός, η κίνηση και οι μουσικές που παρέπεμπαν
ανατολικότερα της Ελλάδας και πολύ λίγο ο λόγος που εκφέρονταν με πολύ δάκρυ,
πολλές κραυγές, «κοκοράκια» και πολλούς λάθος τονισμούς.

Στο τέλος, μετά τον φόνο του Αίγισθου και της Κλυταιμνήστρας που ο
Ορέστης, πριν της χώσει ένα μαχαίρι στο υπογάστριο, τη φιλάει στο στόμα, οι
Χοηφόροι μετατρέπονται σε Ερινύες και όλοι συστρέφονται στο δάπεδο
μετατρέποντας το αμμουδένιο πρόσωπο του Αγαμέμνονα σε ξεχερσωμένο χωράφι.

Ο κόσμος χειροκρότησε πάντως με ενθουσιασμό, «μπράβο» και σφυρίγματα
επιδοκιμασίας.

H παράσταση του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας με τον «Ηρακλή 5» του Χάινερ Μίλερ,
μεταφρασμένο από την Ελένη Βαροπούλου σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη στο
υπέροχα διαμορφωμένο αρχοντικό Πτωχοκομείο, έχει αναβληθεί κατά μία ώρα.

Ένα γλυκό στον Καραβίτη και πάλι στο θέατρο στις δεκάμισι: τέσσερις
ανοιγμένες σαρκοφάγοι στη σκηνή, μια εκκωφαντική σύγχρονη μουσική που σε
«αρπάζει» και οι τέσσερις άντρες της παράστασης – Δημήτρης Λιόλιος, Χρήστος
Νάστος, Γιάννος Περλέγκας, Γιάννης Χαριτοδιπλωμένος – εισέρχονται με βήμα «της
χήνας» – μπότες, φόρμες στρατιωτικές. Τέσσερα μικρόφωνα και το μεταμοντέρνο
κείμενο του Μίλερ πάνω στον πέμπτο άθλο του Ηρακλή – τον καθαρισμό της κόπρου
του Αυγείου – παίρνει σάρκα με τρόπους τολμηρούς: θα κατεβάσουν τα παντελόνια
τους και θα μας δείξουν τα πισινά τους, θα αποπατήσουν σχηματικά αδειάζοντας
πλαστικά μπουκάλια με λάσπη μέσα στις σαρκοφάγους, θα γυμνωθούν – τσιτσίδι! -,
θα χωθούν μέσα στους γεμάτους λάσπη «τάφους», θα αυνανιστούν σχηματικά όταν
γίνεται λόγος για τα καπούλια της Θεάς Ήβης και θα αποχωρήσουν με τη λάσπη να
στάζει από τα κορμιά τους και το σώμα να έχει πάρει κλίση και κίνηση
αρχανθρώπου – κοντά στον πίθηκο.

Το κοινό, που κι εδώ δεν κατάφερε να γεμίσει το θέατρο αν και πρεμιέρα,
χειροκρότησε ζεστά έστω κι αν κάποιοι έδειχναν σοκαρισμένοι.