ΓNΩMH Tο τέλος των πολιτικών χρωμάτων

Νοσταλγώ τους καιρούς που τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα, όταν οι άνδρες ήταν
άνδρες και οι Συντηρητικοί ήταν παράσιτα. Κάθε παιδί που γεννιόταν ήταν είτε
ένας μικρός Κόκκινος είτε ένας μικρός Μπλε. Ωκεανοί αίματος μας χώριζαν. Οι
Μπλε αγαπούσαν τους Αμερικανούς, εμείς οι Κόκκινοι λέγαμε (ψιθυριστά) πως οι
Ρώσοι δυσφημούνταν. Εκείνοι ήταν κατά των φόρων και υπέρ της ύπαρξης φτωχών,
εμείς ήμασταν υπέρ των μαζικής φορολογίας και κατά της ύπαρξης πλουσίων. Τους
διέγειραν οι στρατιώτες και η Βόμβα, μας διέγειραν γυναίκες με τα σύμβολα της
ειρήνης ζωγραφισμένα στα γυμνά στήθη τους. Εκείνοι ήταν υπέρ της Ευρώπης και
μετά εναντίον της. Εμείς ήμασταν κατά της Ευρώπης και μετά υπέρ της. Μπορούσες
να πάρεις την άποψη κάποιου για ένα και μόνο ζήτημα και από αυτήν να
συναγάγεις ολόκληρη την κοσμοθεωρία του.

Αυτός ο τρόπος διαίρεσης του πολιτικού κόσμου αποτελεί σήμερα αναχρονισμό. Το
ερώτημα για έναν υποψήφιο βουλευτή είναι πλέον αν είναι προοδευτικός ή
αντιδραστικός.

Θέλω, άραγε, έναν Εργατικό βουλευτή που λέει πως το Εθνικό Σύστημα Υγείας
πρέπει να είναι το 2008 όπως ήταν το 1948; Πως πρέπει να υπάρχει μόνο ένας
τύπος σχολείου; Πως ο μεγαλύτερος εχθρός της ανθρωπότητας είναι οι Ηνωμένες
Πολιτείες της Αμερικής; Θέλω, άραγε, έναν Συντηρητικό οι κύριες ανησυχίες του
οποίου είναι πώς θα κρατήσει μακριά τους μετανάστες και πώς θα διατηρήσει τα
προνόμια των αυτοκινητιστών;

Δεν βλέπω ρομαντικά την ιστορία της Αριστεράς. Είχε τους θριάμβους της και τις
καταστροφές της. Αλλά το ζήτημά της ήταν το μέλλον και πώς να βελτιώσει την
τύχη της ανθρωπότητας. Όχι πια. Τότε η κεντρική ιδέα της ήταν η Απελευθέρωση,
τώρα είναι η Αντίσταση. Πρέπει να αντισταθούμε στην παγκοσμιοποίηση, όπως και
στον νεοφιλελευθερισμό και στον νεοσυντηρητισμό. Οι νέοι ήρωες δεν είναι αυτοί
που δημιουργούν νέες κοινωνίες, αλλά εθνικιστές, όπως ο λαϊκιστής
Βενεζουελανός Ούγκο Τσάβες, ο οποίος προκαλεί τον σύνθετο εχθρό Μπουςκαιμπλέρ.

Οι προοδευτικοί, οι οποίοι υπάρχουν στα περισσότερα κόμματα, πιστεύουν πως δεν
υπάρχουν τείχη που να μπορούν να κρατήσουν απέξω τον υπόλοιπο κόσμο και ότι
είναι αντιπαραγωγικό – ακόμη και ανήθικο – να προσπαθήσουμε να υψώσουμε τέτοια
τείχη. Πιστεύουμε στην αλληλεξάρτηση και πως αυτό που συμβαίνει στην άλλη
πλευρά της υδρογείου είναι και δική μας υπόθεση. Πιστεύουμε στην ανοικτή
ανταλλαγή κεφαλαίων, ιδεών και ανθρώπων. Πιστεύουμε – όπως αποδεικνύει η Ινδία
– πως η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν είναι κάποιο είδος δυτικού μοντέλου που δεν
μπορεί να εξαχθεί, αλλά πως αποτελεί τον καλύτερο τρόπο για να έχουν οι
άνθρωποι λόγο στη διακυβέρνησή τους. Πιστεύουμε πως η επιστημονική και η
τεχνική πρόοδος μπορεί συνήθως να τιθασευτούν για το όφελος της ανθρωπότητας.
Διεκδικώ τη θέση μου στην Κεντροαριστερά ενός προοδευτικού κόμματος.