Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

O Νεσίμ Καλόσι ήρθε στην Ελλάδα πριν από εννιά χρόνια. Προ ολίγων εβδομάδων συμμετείχε στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό Αστρονομίας και βγήκε πρώτος από τα αγόρια. Έτσι κέρδισε ένα δεκαήμερο ταξίδι στη NASA

«Απ’ την πόλη όπου ζούσα στην Αλβανία φαινόταν σε απόσταση ένα βουνό. Από
μικρός ήξερα πως ο κόσμος είχε πολλές χώρες κι ήταν μεγάλη η περιέργειά μου
για το τι κρυβόταν πίσω από εκείνο το βουνό… Το ’97, όταν έγινε ο «εμφύλιος»
στην Αλβανία, ανακάλυψα και μια άλλη πλευρά της ζωής. Εκείνη του συνεχούς
φόβου. Θυμάμαι τον ήχο των όπλων. Θυμάμαι τον τραυματισμό του άντρα της θείας
μου, από μια αδέσποτη σφαίρα που ήρθε από το πουθενά. Θυμάμαι όπλα να
κυκλοφορούν στα χέρια των γνωστών μου. Αυτή η εμπόλεμη κατάσταση έχει
σημαδέψει ανεξίτηλα τη μνήμη μου.

Ο πατέρας μου είχε φύγει μετανάστης σε μια χώρα την οποία την έλεγαν Ελλάδα,
για την οποία δεν ήξερα τίποτα. Αποφασίστηκε να φύγω κι εγώ μαζί με τη μητέρα
και τη αδερφή μου, να πάμε να μείνουμε με τον μπαμπά. Το τελευταίο πράγμα που
θυμάμαι πριν φύγω, είναι τα δάκρυα του παππού και της γιαγιάς μου, δάκρυα
πικρά, δάκρυα αποχωρισμού. Λόγω ασφαλείας αποφασίστηκε το ταξίδι να γίνει με
αεροπλάνο κι έτσι μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω τι εκτεινόταν πίσω από
εκείνο το βουνό…

Ξαφνικά βρέθηκα σε μια χώρα της οποίας η γλώσσα μου ήταν άγνωστη. Το σπίτι που
μέναμε δεν μου άρεσε αφού ήταν αρκετά μικρό, μ’ ένα υπνοδωμάτιο και δυο μικρά
παράθυρα. Το πρώτο πράγμα που έκανα εκείνο το βράδυ ήταν να δω κινούμενα
σχέδια στην τηλεόραση. Μέχρι να μάθω τη γλώσσα πέρασε αρκετός καιρός και η
μοναξιά που ένιωθα ήταν μεγάλη. Έβλεπα τα παιδιά να παίζουν στον δρόμο κι
ήθελα κι εγώ να παίζω αλλά δεν μπορούσα γιατί δεν είχα τη δυνατότητα να
συνεννοηθώ μαζί τους. Το πρώτο πράγμα που με βοήθησε ήταν ένα λεξικό που
περιείχε στερεότυπες εκφράσεις από τα αλβανικά στα ελληνικά. Εκεί έμαθα τις
πρώτες μου λέξεις. H αρχή ήταν δύσκολη όμως δεν είχα άλλη επιλογή. Τον
Σεπτέμβριο ήμουν έτοιμος να πάω στο σχολείο. Ο πατέρας μου δούλευε κι η μητέρα
μου δεν μπορούσε να μιλήσει ελληνικά για να με πάνε στο Δημοτικό. Γι’ αυτό ο
πατέρας μου συνεννοήθηκε με τον πατέρα του αφεντικού του, έτσι ώστε να με
συνοδέψει εκείνος για μερικές μέρες. Ο κ. Βαγγέλης μου είπε να τον αποκαλώ
«παππού». Μέχρι και σήμερα τον φωνάζω και τον νιώθω έτσι. Ο παππούς λοιπόν με
συνόδεψε την πρώτη μέρα του σχολείου, με ‘βαλε στη σειρά με τα άλλα παιδιά και
πήγε να μιλήσει με την δασκάλα. Ένιωθα πράγματι ασφαλής που είχα κι εγώ τον
παππού να με φέρνει, όπως όλοι οι άλλοι…».

ΥΓ: Το παραπάνω κείμενο είναι ένα απόσπασμα από το ημερολόγιο του Νεσίμ
Καλόσι. Ενός παιδιού που ήρθε στην Ελλάδα πριν από εννιά χρόνια. Ο Νεσίμ έμαθε
τα ελληνικά και σήμερα είναι ένας από τους καλύτερους μαθητές του Λυκείου. Το
μεγάλο του πάθος είναι η Αστρονομία. Προ ολίγων εβδομάδων συμμετείχε στον
Πανελλήνιο Διαγωνισμό Αστρονομίας της Εταιρείας «Αστρονομίας και Διαστημικής»
Βόλου και βγήκε πρώτος από τα αγόρια. Έτσι κέρδισε ένα δεκαήμερο ταξίδι στη
NASA, όπου μαζί με ταλαντούχα παιδιά από όλο τον κόσμο θα παρακολουθήσει
ειδικά σεμινάρια Αστρονομίας. Αύριο, Τετάρτη, στις 19.00 η ώρα, στο Club 22,
(Δεκελέων 26, Γκάζι), ο Νεσίμ, μαζί με άλλα παιδιά της δεύτερης γενιάς
μεταναστών στην Ελλάδα, θα βραβευθεί από τον ευρωβουλευτή Σταύρο Λαμπρινίδη,
σε μια εκδήλωση με θέμα την «Δεύτερη γενιά μεταναστών στην Ελλάδα». Μετανάστες
της δεύτερης γενιάς αφηγούνται τα βιώματά τους και καταθέτουν τις απόψεις τους
για το παρόν και το μέλλον τους στην Ελλάδα. Έπεται συναυλία και
διαπολιτισμικό πάρτι. Μην τη χάσετε!

LINK: * www.gkapllani.com