Mε την πυξίδα στα λάτιν

Θυμάμαι τις εκρηκτικές συναυλίες των Mano Negra στην Αθήνα και το φλογερό
λατινοπάνκ που σκόρπιζαν με εκείνο το νευρικό πλάσμα, τον Μανού «καπετάνιο»
στο πειρατικό τους. Για το πανκ όμως προτιμούσα τους Ramones και για το λυρικό
τού πράγματος τους Negresses Vertes και εδώ που τα λέμε μάλλον δύσκολο ήταν να
παραδοθείς στα ξελογιάσματα του Μανού όταν έχεις μεγαλώσει με Clash πάνω από
όλα.

«Siberie Μ’ Etait Conteee» Manu Chao (Σείριος)

Το μυστικό όμως του Μανού ήταν στον χρόνο. Ο κατεργάρης «Παριζιάνος» με
τις βασκικές ρίζες και τον νου του στα ταξίδια πήδηξε από το πειρατικό νωρίς,
ύψωσε τη γροθιά του και βγήκε από τα αριστερά (ώς και στο πλευρό των
Ζαπατίστας βρέθηκε) ανακατεύοντας ό,τι υπήρχε μέσα στο σακίδιο που κουβαλούσε
στην πλάτη – από το γαλλικό «σανσόν» και τα λάτιν του τόπου του μέχρι τα
σουβενίρ που «μάζευε» από τις βόλτες του ανά τον κόσμο. Ο χρόνος, όμως,
είπαμε, έπαιξε ρόλο. Μπορεί δηλαδή πριν από λίγο να βγήκαν στην πιάτσα εκείνοι
οι πανκροκάδες οι… Les Wampas με το τραγούδι τους «Manu Ciao» και τον στίχο
που σημαδεύει τον κατεργάρη μας «αν είχα το πορτοφόλι του Μανού Τσάο, θα έκανα
διακοπές τουλάχιστον στο Κονγκό» (κοινώς – του λένε – από μια κόντρα στο
σύστημα από την άλλη μέσα σε αυτό;) αλλά έρχεται ο Μανού να τους ρουμπώσει.
Στο «Siberie m’etait conteee» (ο καλλιτέχνης προτιμά την ανορθόγραφη βερσιόν
και αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ του εξ ολοκλήρου στα γαλλικά) φέρνει στην
επιφάνεια ίσως την πιο ανεπιτήδευτη πλευρά του εαυτού του μέσα από είκοσι
αφοπλιστικά τραγουδάκια, με παιδική αθωότητα και απλές κατασκευές που θα πουν
την ιστορία – τη δική του ιστορία – σαν παραμύθι. Και επειδή τα παραμύθια
θέλουν και την εικονογράφησή τους, ο Jacek Wozniak ζωγραφίζει το βιβλίο του
Μανού, που συνοδεύει το CD. [Β]

Ο Μανού Τσάο διαμαρτύρεται και… αυτοβιογραφείται

… Δυο στενά πιο κάτω, στον ίδιο χάρτη (αλλά μη γελιέστε – δεν πρόκειται για
μόνιμη διεύθυνση), κατοικούν οι Amparanoia της Αμπάρο Σάντστεζ, που παλιά με
τον Μανού ήταν ζευγάρι και άκουγαν μαζί τα δισκάκια που αγόραζαν από τις
αγορές και τα παζάρια και όχι από τις αλυσίδες των μεγάλων δισκοπωλείων (κάτι
που προφανώς ισχύει – από όσο μπορούμε να φανταστούμε δηλαδή). Το «La Vida
te Da» των Amparanoia (Σείριος) είναι το δικό τους κοκτέιλ από
λάτιν, νταμπ και ρέγκε με γεύση ροκ των δρόμων, σε ένα πολιτικά
συνειδητοποιημένο αμπαλάζ, που είναι και η ουσία. Για πορείες και ξεφαντώματα
και καλοκαιρινά ξενύχτια.

«La Cantina Entre Copa y Copa…» Lila Downs (Virgin)

«Δεν κλαίω, απλώς μπήκε καπνός στα μάτια μου» λέει η Λίλα Ντάουνς, η φωνή του
Μεξικού που δρασκέλισε βουνά, πεδιάδες και πόλεις εκατό φορές μεγαλύτερες από
τη δική της, όταν τραγούδησε για την κινηματογραφική «Φρίντα». Και κολλάω πολύ
σε αυτό, γιατί στις μεξικάνικες μουσικές έχω λατρεία (αρκεί κιόλας να
συμμετέχει ο Τεξανός Φλάκο Χιμένες και το έχω αγοράσει το CD – και εδώ
συμμετέχει ο Φλάκο με το ακορντεόν) ειδικά μάλιστα που η Λίλα Ντάουνς ρίχνει
το βάρος τώρα στη μεξικάνικη παράδοση του κανσιόν ραντσέρα, εκείνα τα
τραγούδια που μιλάνε για αγάπες και καρδιοχτύπια με τον αληθινό τρόπο που το
κάνουν τα μπλουζ του Δέλτα του Μισισιπή. Σκέτη μαγεία και συναίσθημα για να
εκτιμήσει κανείς τις δύσκολες τούτες γιουβοριζιονικές μέρες.

«Travesias» Susana Baca (Luaka Bop)

Η Περουβιανή Σουζάνα Μπάκα που το τραγούδι της πατάει αυτόματα «παύση» σε
όποιον άλλο ήχο παίζει γύρω (μάρτυρες σε αυτό όσοι την είδαν και από κοντά
στις συναυλιες της) σχεδόν επίσημη εκπρόσωπος του αφρο-περουβιανικής
παράδοσης, στέκεται τώρα σε ένα καινούργιο «σταυροδρόμι» (travesias) ομορφιάς
και μελωδίας, ακρίβειας και καθαρότητας, από αυτά που δεν ξεφεύγουν με τίποτε
από τα δίχτυα της Luaka Bop – της εταιρείας που εμπνεύστηκε ο Ντέιβιντ Μπερν,
από τους πιο φανατικούς θαυμαστές της ο ίδιος. Σε ένα τζαζέ χαλί ξετυλίγονται
οι ιστορίες, στη μέση του πουθενά («Ne Quelque Part») στα ανοιχτά της ερήμου
(«Viento Del Olvido»), παντού («Luna Rossa») και πάντα («Siempre»). Στα
σταυροδρόμια, λένε, παίρνεις τη σωστή απόφαση και καμιά φορά περιμένει και ο
διάβολος εκεί να σε μπερδέψει.

Ο νότιος σύνδεσμος…

«Connexion Latina»

Μια ωραία, πλάγια και διαπεραστική ματιά στα λάτιν ρίχνει το «Connexion
Latina», με κομμάτια που διάλεξε η Μαίρη Μιχοπούλου και που ενώνονται μεταξύ
τους με το νήμα του λατινοαμερικάνικου ρυθμού. Από τους Orishas ώς τους
Hombres Calientes, και από τον Τονίνο Καροτόνε μέχρι τους Mo’ Horizons, μια
και το ταμπεραμέντο δεν χρειάζεται γεωγραφικούς όρους για να οριστεί. Τόσο
μακριά, τόσο κοντά. Και ο δικός μας άνθρωπος πια, η Σεζάρια Εβόρα, τραγουδά
ντουέτο με την Δήμητρα Γαλάνη στο καινούργιο της «Rogamar». Το Πράσινο
Ακρωτήρι στέλνει τα χαιρετίσματά του από την αεικίνητη μουσική σκηνή του. Από
τις γιορτές, τους χορούς και τις δουλειές της γειτονιάς προέκυψαν διεθνείς
καριέρες. Σε καλό μάς βγήκε.