Δρόμοι

H ανθρωπότητα…

… απέκτησε έναν νέο εχθρό. Ονομάζεται Έβο Μοράλες, ήταν κάποτε καλλιεργητής
κόκας και είναι σήμερα πρόεδρος της Βολιβίας. Τις προάλλες εξήγησε στο
Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο γιατί έστειλε στρατεύματα να ανακτήσουν τον έλεγχο των
πετρελαιοπηγών της χώρας του. Οι φυσικοί πόροι της Βολιβίας, είπε,
καταληστεύονταν από ξένες εταιρείες και τώρα επιστρέφουν στον λαό. Πριν από
δέκα ημέρες διευκρίνισε στη Σύνοδο Κορυφής της Βιέννης ότι αυτές οι ξένες
εταιρείες δεν πρόκειται να αποζημιωθούν. Εύκολα μπορεί να φανταστεί κανείς τι
επακολούθησε.

Ο Τόνι Μπλερ…

… τον συμβούλεψε να χρησιμοποιήσει την εξουσία του με σύνεση (σαν να
συμβούλευε δηλαδή ο Χιου Χέφνερ τον Πάπα να είναι σεξουαλικά εγκρατής). Και η
Κοντολίζα Ράις τον αποκάλεσε δημαγωγό. Ας ήταν παράνομη η ιδιωτικοποίηση των
πετρελαίων και του φυσικού αερίου της Βολιβίας τη δεκαετία του 1990. Ας
εξαθλίωσε αυτή η αρπαγή του φυσικού πλούτου τον λαό. Ας είχε υποσχεθεί ο
Μοράλες αυτή την εθνικοποίηση πριν ακόμη εκλεγεί πρόεδρος. Τέσσερις ημέρες
πριν κάνει την εθνικοποίηση ο Μοράλες, επισημαίνει ο Τζορτζ Μόνμπιοτ στην
«Γκάρντιαν», ακόμη μία μεγαλύτερη εθνικοποίηση έγινε σε ακόμη μια φτωχότερη
χώρα: το Τσαντ της Αφρικής. Πώς αντέδρασαν οι επικριτές του Μοράλες σε αυτή
την εθνικοποίηση; Δεν αντέδρασαν καθόλου. Υποκριτικά, γύρισαν τα μάτια αλλού.
Γιατί;

H εκμετάλλευση…

… των πετρελαίων του Τσαντ γινόταν από το 2000 με την οικονομική βοήθεια της
Παγκόσμιας Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων που είχαν αποσπάσει
από την κυβέρνηση του Ιντρίς Ντεμπί την υπόσχεση ότι ένα μέρος από τα έσοδα θα
πήγαινε για τη βελτίωση του βιοτικού επιπέδου του λαού. Στο σχέδιο μετείχαν
και πολυεθνικές του πετρελαίου (Exxon, Petronaw, Chevron), οι οποίες άνοιξαν
300 πηγάδια και κατασκεύασαν αγωγό μέχρι το Καμερούν. Ξαφνικά, στις αρχές
αυτής της χρονιάς, η κυβέρνηση του Τσαντ έσκισε το συμφωνητικό, άρπαξε τα
χρήματα που προορίζονταν για τις μελλοντικές γενιές και τα μετέφερε σε ένα
κονδύλι που ονομάζεται «γενικές δαπάνες» (έτσι λένε στο Τσαντ την αγορά
όπλων). H Παγκόσμια Τράπεζα ανέστειλε τις πιστώσεις. H κυβέρνηση του Τσαντ
απείλησε να κλείσει τις πετρελαιοπηγές. Οι πολυεθνικές διαμαρτυρήθηκαν στον
«μπαμπά» (την αμερικανική κυβέρνηση). Και η Παγκόσμια Τράπεζα αναγκάστηκε να
υποχωρήσει. Το νέο συμφωνητικό αναγνωρίζει στην κυβέρνηση του Τσαντ το
δικαίωμα να κάνει ό,τι θέλει με τα έσοδα από το πετρέλαιο.

Από τη μια…

… πλευρά λοιπόν έχουμε έναν άνθρωπο που τήρησε την υπόσχεσή του να βοηθήσει
τους φτωχούς. Και από την άλλη, έναν άνθρωπο που παραβίασε την υπόσχεσή του
για να αγοράσει όπλα. Τον έναν τον βρίζουν ανεύθυνο και δημαγωγό. Και τον άλλο
τον αφήνουν να κάνει ό,τι θέλει. Γιατί άραγε; Επειδή οι ενέργειες του Ντεμπί
δεν ζημιώνουν τις πολυεθνικές. Οι ενέργειες του Μοράλες τις ζημιώνουν. Όταν ο
Μπλερ, η Κοντολίζα και οι άλλοι λένε «ο λαός», εννοούν τις πολυεθνικές. Γι’
αυτό ακριβώς μισούν τον Μοράλες. Επειδή όταν λέει «ο λαός», εννοεί τον λαό.