Στο θολωμένο μου μυαλό…

Μισοσκότεινο δωμάτιο, γρίλιες του νου, ημίφως στη μνήμη… Στο θολωμένο μου μυαλό, όλα μπερδεύονται γλυκά. Γέρνουν τα βλέφαρα… Τα δύσκολα είναι πίσω μου…

«ΣΤΟ ΘΟΛΩΜΕΝΟ μου μυαλό»… Πώς πάει παρακάτω αυτό το τραγούδι; Δεν
θυμάμαι… Δεν μπορώ να θυμηθώ. Καζαντζίδης δεν είναι; Μάλλον… Δεν
θυμάμαι… Δεν μπορώ να θυμηθώ.

Με ξυπνάνε μετά τη νάρκωση. H αναισθησιολόγος σκύβει από πάνω μου:

– Μπορώ να σε λέω «Έλενα»;

Δεν πα να με λέει και Καλλιόπη. Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια! Πράσινοι άνθρωποι
από πάνω μου. Πράσινες ρόμπες, πράσινες σκούφιες… σε λιβάδι είμαι; H φωνή
της αναισθησιολόγου δυναμώνει:

– Ξύπνα, γλυκιά μου. Τελειώσαμε, όλα πήγανε καλά. Ξύπνα…

Δεν θέλω να ξυπνήσω. Μια χαρά είμαι έτσι. Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας –
τέλεια: Κανένας δεν μου ζητάει τίποτα, κανένας δεν απαιτεί τίποτα, κανένας δεν
περιμένει τίποτα. Μια χαρά. Αυτή η πρασινίλα μόνο να έφευγε από το οπτικό μου
πεδίο. Αυτή η χλωρίδα Ιατρικού και Νοσηλευτικού Συλλόγου…

Στο θολωμένο μου μυαλό… Δεν θυμάμαι πώς με μεταφέρουν στο δωμάτιο από την
ανάνηψη… (Επίσης δεν θυμάμαι τι ακριβώς είναι η «ανάνηψη». Ο χώρος που σε
πάνε για να συνέλθεις μετά την εγχείρηση; Ή ο χώρος όπου εξομολογείσαι τις
αμαρτίες σου; Τα μαύρα σου τα κρίματα και παίρνεις τη συγχώρεση; «Ανανήφω» πού
παραπέμπει; Μπερδεύομαι. Τι να κάνω εγώ τώρα; Να πω δέκα φορές το «Πάτερ
ημών»;).

«Στο θολωμένο μου μυαλό»… Καζαντζίδης… Άκης Πάνου; Νικολόπουλος; Προσπαθώ
να βολευτώ. Από τη μία ο ορός… Από την άλλη, ένα σωληνάκι. Τι σωληνάκι;
Σωλήνας του κερατά. Πώς τον είπανε; Παροχέτευση; Αποχέτευση; Πάντως, έτσι
νιώθω. Σαν να σέρνω το αποχετευτικό δίκτυο του Λεκανοπεδίου στο σώμα μου.
Δεξιά ο ορός, αριστερά η μάνικα του ποτίσματος – κι εγώ ως αζαλέα. Ως
ορτανσία. Αυτοφυής και ακίνητη! Προσπαθώ να κοιμηθώ… Να θολώσω κι άλλο το
θολωμένο μου μυαλό… πώς πάει παρακάτω, ρε γαμώτο;

ΛΙΓΕΣ ΩΡΕΣ (λίγες μέρες, λίγα χρόνια;) μετά, βάζω τις ειδήσεις στην
τηλεόραση. (Βλέπεις, δεν είναι όλες οι ασθένειες ιάσιμες: Στον κάλο εγκεφάλου,
η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά).

Γιατί φωνάζει ο Μάκης; Ποια, λέει, μπέρδεψε το φύλο με την εθνικότητα; Γκιουρ;
Καραχασάν; Τεστ: Να θυμηθώ το όνομα. Γκιουλ; Γκιουρ; Καραχασάν; Καραχισάρ;
Αφιόν Καραχισάρ;

Τεστ. Να θυμηθώ ποιες ομάδες εμπλέκονται στο σκάνδαλο στην Ιταλία.
Φιρονεντίνα. Μίλαν. Λάτσιο. Κατενάτσιο. Όχι, αυτό δεν είναι ομάδα. Ούτε πόλη.
Ούτε πίτσα. Πάμε πάλι. Φιορεντίνα. Μίλαν. Λάτσιο. Υπάρχει κι άλλη. Μια
τέταρτη…

(Μπαίνει η νοσηλεύτρια: «Πώς είμαστε;». «Δεν ξέρω εσείς, εγώ χάλια». Μου
παίρνει μια πίεση, χαμηλή 6. Πάλι εγώ φταίω;).

Φιορεντίνα. Μίλαν. Λάτσιο. Βρε καημός, βραδιάτικα. Νάπολι; Όχι. Ίντερ. Ούτε!
Παναχαϊκή; Ζώον! Γιουβέντους; Το Γιουβέντους μού κάνει ένα κλικ. Θα σκάσω αν
δεν τη θυμηθώ την τέταρτη! Τι να κάνω τώρα; Τι να κάνω τώρα, η τρελή γυναίκα;
Να χτυπήσω το κουδούνι; Να ‘ρθει η προϊσταμένη; Να με ρωτήσει:

– Τι θέλετε;

– Την ομάδα!

– Αίματος;

– Ποδοσφαίρου…

Προσπαθώ να βολευτώ: Έχω τον αβόλευτο. Στο θολωμένο μου μυαλό κυριαρχεί το
απόλυτο, το μνημειώδες, το απύθμενο μπάχαλο… Μίλαν, Αφιόν Καραχισάρ,
Ελληναράδες, Γενοκτονία Ποντίων. Δεν το πιστεύω: ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ ΣΥΝΕΛΑΒΑΝ ΤΟΝ
ΒΟΥΛΓΑΡΑΚΗ!

Στο θολωμένο μου μυαλό… Όλα μπερδεύονται γλυκά; Είναι από άλλο τραγούδι
αυτό; Δεν με νοιάζει! Ας το τραγουδάω μισό-μισό. Τι θα μου κάνουνε, φυλακή θα
με βάλουνε;

Μισοσκότεινο δωμάτιο, γρίλιες του νου, ημίφως στη μνήμη… Στο θολωμένο μου
μυαλό, όλα μπερδεύονται γλυκά. Γέρνουν τα βλέφαρα… Τα δύσκολα είναι πίσω μου…