ΓPAMMATA ΣTIΣ MATIEΣ Λαμπύριζαν…

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Θ. Γραμματικόπουλος, Παπαφλέσσα 7, Πύργος Ηλείας, νοσταλγεί και
γράφει: «Λαμπύριζαν σαν βουρκωμένα τα παιδικά της μάτια… Ήταν όμορφα. Εκείνη
την ώρα, η “ομιλία τους” είχε έναν υπέροχο ποιητικό οίστρο… Το αντιφέγγισμα
από τις ήρεμες φλόγες των κεριών, η διάχυση ποικίλων χρωμάτων από τους
υαλοπίνακες των παραθύρων, η μουσική μυσταγωγία της ψαλτικής, ζωγράφιζαν.
Κεντούσαν. Το υπέροχο των αισθημάτων. Χαίρε νύμφη ανύμφευτε… Χαίρε των
ματιών μου το όραμα… Ο άφθαστος λυρισμός, των “χαίρε”, της θρησκευτικής
υμνωδίας, απαντιόταν με το υπέροχον κάλλος των αισθημάτων… Γλυκογελούσαν και
τα δικά του μάτια. Γύριζε το κεφάλι γαλήνια, προσεκτικά. Τα βύθιζε μες στα
δικά της. Σιωπηρή αρμονία ήχων. Χαίρε των ανθρώπων ο λογισμός. Τις στιγμές
εκείνες όλα ακουμπούσαν στο αμόλυντον της αγάπης, του έρωτα. Φύση, μυσταγωγία,
θεία και ανθρώπινη, φτιάχναν το απέριττο χαμόγελο στα χείλη… Αντικρυστά
είχαν επικοινωνήσει.

Ξεχωριστές οι μέρες αυτές μες στη μαγεία της άνοιξης. Τα σχολιαρόπαιδα το
αισθάνονταν. Ζούσαν και τη δική τους άνοιξη. Οι Χαιρετισμοί, η Εβδομάδα των
Παθών, τα συγκλόνιζε χαρμόσυνα. Κυριαρχούσαν. Με τον γλυκύλαλο ήχο της
καμπάνας, όδευαν μόνα τους προς τις εκκλησιές. Κοντά παντελονάκια, πηλήκιο με
κουκουβάγια που τα προσδιόριζε, γυμνασιόπαιδα, οδηγούνταν και από το δικό τους
θεσπέσιο μήνυμα, την άνοιξη της αγάπης, του έρωτα. Οι βαθυγάλαζες μακριές
ποδιές, με τα άσπρα περιλαίμια που τις προσδιόριζαν, γυμνασιοκόριτσα, ήταν το
άνθος που το άρωμά του συνέγειρε, ψυχή και λογικό, των παιδιών με το
πηλήκιο…

Το προαύλιο της εκκλησιάς, μετά το αμήν του ψάλτη, ήταν ο καθαγιασμένος χώρος.
Εκεί αντάμωναν και οι ηδυπαθείς κουβέντες τους. Σμίγαν οι ζεστές παλάμες
τους… Και του χρόνου… Σαν συντύχαινε να είναι συγχωριανοί, τότε το
Μεγαλοβδόμαδο είχε μια άλλη γοητεία. Όταν αντιβούιζε ο ήχος της καμπάνας,
αντιλαλούσαν οι καρδιές τους. Το σκότος είχε τη δική του μαγεία… Ιδού ο
Νυμφίος… Και του χρόνου… Του χρόνου με μακριά παντελόνια, πιότερη σκέψη…
με αναμνήσεις… Μπορεί και πέρα από προαύλια…

Τι χρόνια, αλήθεια…».