Δρόμοι

Εκατομμύρια…

… άνθρωποι στον δυτικό κόσμο δηλώνουν (ή υποκρίνονται) πως αισθάνονται άνετα
που ζουν σε χώρες με κυβερνήσεις οι οποίες θέλουν να μαθαίνουν κάθε μέρα και
κάθε στιγμή τι λένε οι πολίτες τους και σε ποιους. «Νιώθουμε πιο ασφαλείς»,
λένε. «Μόνο όποιος έχει κάτι να κρύψει, ανησυχεί».

Ποιος…

… όμως δεν έχει κάτι να κρύψει; Το δικό μου κάτι μπορεί να είναι διαφορετικό
από το δικό σου, αλλά όλοι μας έχουμε κάτι που θα προτιμούσαμε να το
κρατήσουμε για τον εαυτό μας: τα βιβλία που διαβάζουμε, τις ταινίες που
βλέπουμε, τα πράγματα που σκεφτόμαστε, τους ανθρώπους με τους οποίους
κουβεντιάζουμε. Ασφαλώς υπάρχει κάποια αιτία που οι άνθρωποι δέχονται πρόθυμα
να απλώνει το κράτος την εποπτεία του πάνω από τη ζωή τους. Στον δυτικό κόσμο,
τον τελευταίο καιρό, έχουν ονομάσει αυτή την αιτία «τρομοκρατία». Όμως, πάντα
υπήρχε αιτία, δεν είναι έτσι;

Πάντα…

… υπάρχει κάποια «απειλή» που το κράτος επικαλείται για να πείσει τους
πολίτες να εκχωρήσουν ένα μέρος από την ελευθερία τους. Όταν οι Γκεσταπίτες
έσπαγαν τις πόρτες των σπιτιών και μάζευαν τους πολίτες των κατεχόμενων χωρών
για να τους εκτελέσουν ή να τους στείλουν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης υπήρχε
αιτία: η δράση των «τρομοκρατών» που αντιστέκονταν στις δυνάμεις της κατοχής.
Ακόμη και τότε υπήρχαν κάποιοι που δεν έβλεπαν τίποτα το παράξενο σε αυτό,
κάποιοι που πίστευαν πως όποιος δεν έχει κάνει τίποτα δεν έχει να φοβάται
τίποτα. Στο «1984» του Όργουελ η αιτία ήταν η απειλή από την Ευρασία. «Δεν
υπήρχε φυσικά κανείς τρόπος για να μπορέσεις να μάθεις αν σε παρακολουθούσαν
σε κάποια δεδομένη στιγμή», έγραφε ο Όργουελ. «Πόσο συχνά ή με ποιο σύστημα, η
Αστυνομία της Σκέψης συνδεόταν με κάθε τηλέφωνο, μονάχα να το φανταστεί
μπορούσε κανείς. Ήταν μάλιστα αποδεκτό πως τους παρακολουθούσε όλους, όλη την
ώρα». Τέτοιες αιτίες δεν γίνονται εύκολα αποδεκτές από ανθρώπους που θέλουν να
παραμείνουν ελεύθεροι. Ο μηδαμινός κίνδυνος ότι κάποιος από αυτούς μπορεί
κάπου, κάποτε να χάσει τη ζωή του από μια τρομοκρατική επίθεση δεν είναι
αρκετός για να τους πείσει να εκχωρήσουν ένα μέρος από την ελευθερία τους με
αντάλλαγμα την ασφάλειά τους. Γι’ αυτό, οι αγωγές πολιτών που διαπίστωσαν ότι
παρακολουθούνται τα τηλέφωνά τους πέφτουν βροχή στην Αμερική κατά των
τηλεφωνικών εταιρειών που συνεργάστηκαν με τις μυστικές υπηρεσίες, γράφει ο
Τζέι Μπούκμαν από την Ατλάντα. Παρατηρεί όμως μια τραγική απουσία: «Οι
σημερινοί Δημοκρατικοί δεν δείχνουν να έχουν τα κότσια για μια τέτοια μάχη».

H εικόνα…

… δεν είναι πολύ διαφορετική στον υπόλοιπο δυτικό κόσμο. Ηγεσίες που δεν
έχουν τη δύναμη να προστατέψουν την ελευθερία των ανθρώπων, τους αφήνουν
μπροστά σε αυτή την τραγική επιλογή: να επιλέγουν κάθε φορά ανάμεσα σε ηγέτες
που δεν έχουν το μυαλό και ηγέτες που δεν έχουν τα κότσια.