ΣE ΠPΩTO ENIKO Πάμε για… καφέ

Εγώ του το ‘λεγα από παλιά ν’ ανοίξει ένα καφέ. Αυτός όμως επέμενε να κάνει
και μεταπτυχιακό και διδακτορικό και σεμινάρια. Και τι κατάλαβε στο τέλος ο
φίλος μου ο Χρήστος; Ψάχνει ακόμα για δουλειά ανάλογη των προσόντων του. Ενώ
αν άνοιγε την καφετέρια όταν βρέθηκε εκείνη η ευκαιρία στο Παγκράτι, θα είχε
σήμερα Καγιέν.

Γιατί έτσι όπως πάμε, ο μοναδικός κλάδος με προοπτικές ανάπτυξης στη χώρα
εκτός από τον τουρισμό, είναι οι καφετέριες. Τα πρωινά θα πίνουν φραπέ οι
50άρηδες επιδοτούμενοι συνταξιούχοι. Τα μεσημέρια οι πρόωρα κανονικά
συνταξιοδοτούμενοι συνομήλικοί τους διαφόρων δημοσίων οργανισμών και το
απογευματάκι προς βραδάκι οι 20άχρονοι βολεμένοι
απ’-το-παράθυρο-της-εκτός-ΑΣΕΠ μονιμοποίησης στο Δημόσιο. Οι τελευταίοι θα
είναι φρέσκοι γιατί θα έχουν προλάβει να πάρουν κι έναν υπνάκο.

Όχι πως όλοι οι παραπάνω θα είναι χαρούμενοι που έχουν τόσο ελεύθερο χρόνο
ξαφνικά στη ζωή τους, αλλά μια που τους δίνουν στο πιάτο την εύκολη λύση θα
πουν όχι; Χαζοί είναι; Άλλωστε όταν κρέμεται η ανασφάλεια του σήμερα πάνω από
το κεφάλι σου (νοίκι, κάρτες, δάνεια, φροντιστήρια, φάρμακα), τι θα κάνεις, θα
κατέβεις στον δρόμο διεκδικώντας το δικαίωμα στην εργασία; Κάποια στιγμή
συμβιβάζεσαι και με τα ψίχουλα.

Παρατηρώντας τις άλλες δύο κατηγορίες υποψήφιων πελατών των καφέ, απλώς
διαπιστώνεις πως το όραμα εξακολουθεί να έχει δύο κατευθύνσεις: την πρόωρη
συνταξιοδότηση και μια θέση στο Δημόσιο.

Δεν έχει καμία σημασία που όλοι λίγο-πολύ ξέρουμε πού οδηγεί αυτό. Εκεί,
κολλημένοι! Πάμε στον γκρεμό και μοιάζουμε σαν τις γαλήνιες αγελάδες του Cow
Parade που λιάζονται αμέριμνες στους δρόμους. Επιμένοντας στην άκοπη ζωή και
την αναδιανομή μιας πίτας που ολοένα και μικραίνει αφού το μόνο σοβαρό προϊόν
που πραγματικά παράγουμε εξακολουθεί να είναι η χωριάτικη το καλοκαίρι στα νησιά…