ΓNΩMH Mαρασμός αθλημάτων

H λάμψη του χρυσού μεταλλίου του Βλάση Μάρα στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του
Βόλου, αν και εκτυφλωτική δεν ήταν δυνατόν να κρύψει τα τεράστια προβλήματα
που αντιμετωπίζει το άθλημα της γυμναστικής. Όχι σε ταλέντα, που ακολουθούν
κατά πόδας (δύο μετάλλια πήρε ο Δουλκερίδης στον Βόλο), αλλά στο να δοθούν οι
κατάλληλες συνθήκες για να γίνουν σε παγκόσμιους πρωταθλητές και ολυμπιονίκες.
Εδώ ο Μάρας και ο προπονητής του είναι απλήρωτοι 2-3 μήνες και όπως
παραδέχεται στη σημερινή συνέντευξή του στα «NEA» ο πρωταθλητής μας: «Εγώ
λίγο-πολύ θα τα καταφέρω, αλλά πού είναι τα κίνητρα για τους εκκολαπτόμενους
πρωταθλητές;». Άλλοι προπονητές έχουν απολυθεί (το ταμείο είναι μείον), ενώ οι
συνθήκες ακόμα και στις προπονήσεις γίνονται όλο και πιο δύσκολες.

Την ίδια στιγμή που η γυμναστική «φυτοζωεί» (είχε από τις μεγαλύτερες
περικοπές στις επιχορηγήσεις από την Πολιτεία), ένα άλλο άθλημα που σαρώνει τα
μετάλλια στις μεγάλες διοργανώσεις, η άρση βαρών, ξεσπιτώθηκε. Για να
ακριβολογούμε δεν είχε ποτέ… σπίτι, αφού το περίφημο Σπίτι της Άρσης Βαρών
στη Νίκαια, μάλλον με… ξενοδοχείο έμοιαζε που απλά φιλοξένησε για λίγες
ημέρες το σπορ στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το υπουργείο Πολιτισμού με ελαφρά την
καρδιά, παραχώρησε στο Πανεπιστήμιο του Πειραιά το οίκημα, αγνοώντας (ούτε καν
μια συζήτηση) την πρόταση που είχε υποβάλει η ομοσπονδία εδώ και αρκετό καιρό
περί αξιοποίησης αυτού του «στολιδιού», χωρίς επιβάρυνση του κρατικού
προϋπολογισμού.

Εκπρόσωποι της νυν κυβέρνησης που έτρεχαν να φωτογραφηθούν δίπλα στον
Ιακώβου, τον Δήμα και τον Καχιασβίλι, έπειτα από τους Ολυμπιακούς Αγώνες
(ακόμα και στο Παγκόσμιο του 1999 στο ΣΕΦ), τώρα σφύριζαν αδιάφοροι, αφήνοντας
τον Γιώργο Βουλγαράκη να πάρει την απόφαση.

Δυστυχώς, ο μαρασμός του ελληνικού αθλητισμού (ευτυχώς όχι στις αγωνιστικές
επιτυχίες) συνεχίζεται με γεωμετρική πρόοδο μετά το 2004.