Tην υγειά μας να ‘χουμε…

Μου τη σπάει που γιατροί και νοσηλευτές συνήθως σε αντιμετωπίζουν ως ένα ακόμα περιστατικό

– TI ΚΑΝΕΙΣ αύριο;

– Επέμβαση!

– Κάνεις επέμβαση; Πού;

– Στο Ιράν. Θα κάνω επέμβαση στο Ιράν να τους πάρω τις πυρηνικές κεφαλές και
το ουράνιο! Και μετά έχω ραντεβού να τα παραδώσω στην Κοντολίζα!

– Όταν λες «επέμβαση», εννοείς «εγχείρηση»; Σε νοσοκομείο;

– Να πρωτοτυπήσω; Να κάνω εγχείρηση σε προποτζίδικο;

– Και πού θα την κάνεις;

– Στον έκτο όροφο.

– Όχι, εννοώ σε ποιο σημείο;

– Σε ποιο σημείο του έκτου ορόφου;

– Σε ποιο σημείο του σώματός σου!

– Σε κάποιο. Ψάξε – ψάξε όλο και κάποιο σημείο θα βρούμε! Λίγο δώθε – λίγο
κείθε, πάντως, το μαχαίρι δεν το γλιτώνω.

– Με ολική νάρκωση ή με τοπική;

– Για να με βλέπεις μια τρελή, το μάτι γούρλα, τα τσιγάρα στον κάλαθο των
αχρήστων, τα νεύρα κρόσσια, να μου λένε «καλημέρα» και να απαντάω «στα μούτρα
σου», εσύ τι καταλαβαίνεις; Ότι θα κάνω τοπική ή ολική;

– Ολική!

– Είναι κι αυτό το βλέμμα του γιατρού όταν σου εξετάζει τους πνεύμονες. Αυτό
το «είστε καπνίστρια» που στο φτύνει κατάμουτρα. Με μια απαξία, μια σιχασιά.
Σαν να έχει ενώπιόν του το τριτοκοσμικό το σκουπίδι, το τσόλι το υποανάπτυκτο,
τον πάτο του πηγαδιού, το ρετάλι, το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη, το απόβρασμα
της κοινωνίας!

– ΕΛΑ ΤΩΡΑ! Αυτές οι επεμβάσεις είναι ρουτίνα για τους γιατρούς!

– Για τους γιατρούς! Για τους ασθενείς; Άλλο που μου τη σπάει. Που γιατροί και
νοσηλευτές συνήθως σε αντιμετωπίζουν ως ένα ακόμα περιστατικό.

– Αφού – γι’ αυτούς – είσαι ένα ακόμα περιστατικό;

– Να μη μου το δείχνουν, αγάπη μου. Αυτοί μπορεί να χειρουργούν δέκα άτομα σε
μια μέρα. Το άτομο, όμως, χειρουργείται μια φορά στα δέκα χρόνια. Δεν
σουλατσάρει από χειρουργείο σε χειρουργείο, έτσι για να περνάει η ώρα του!

– Έφτιαξες τα πράγματά σου για το νοσοκομείο;

– Έφτιαξα τα πράγματά μου. Πήρα νυχτικιά, ρόμπα, παντόφλες, οδοντόβουρτσα,
οδοντόκρεμα, σφουγγάρι. Και παυσίπονα! Γιατί είμαι και τρελή γυναίκα: Πάω σε
νοσοκομείο και κουβαλάω τα δικά μου παυσίπονα! Ότι και καλά, ή θα έχουν
έλλειψη ή θα ουρλιάζω εγώ από τους πόνους και η νοσηλεύτρια θα κάνει πέντε
χρόνια να μου το φέρει. Επίσης κινητό… τον φορτιστή μην ξεχάσω… και
σκέφτομαι να πάρω και αίμα!

– Δεν το κατάλαβα αυτό! Τι να πάρεις αίμα;

– Αίμα, αγάπη μου. Αίμα σπιτικό, αγνό και παρθένο. Γιατί μ’ αυτά που ακούω,
έχει φοβηθεί το μάτι μου. Μη μπω για εγχείρηση και βγω με κάνα AIDS! Μη σου πω
ότι θα πάρω, από το σπίτι, και αξονικό τομογράφο!

– Έχεις στο σπίτι σου αξονικό τομογράφο;

– Πού τους πουλάνε αυτούς, ξέρεις;

– Πάντως, μην ανησυχείς. Το έχει περάσει και μια φίλη μου και…

– NA ΧΑΡΕΙΣ ό,τι αγαπάς! Μην αρχίσεις «το έχει περάσει μια φίλη μου,
μια κουμπάρα μου, γειτόνισσα, κουνιάδα», δεν το μπορώ. Δεν το αντέχω αυτό το
πράγμα. Χέστηκα για φίλες, κουμπάρες, γειτόνισσες, κουνιάδες. Χέστηκα για τα
ξένα βιώματα! Εγώ! Εγώ το περνάω πρώτη φορά! Κι εγώ είμαι εγώ! Όχι τίποτα
σπουδαίο, όχι τίποτα σημαντικό, αλλά εγώ είμαι εγώ! Κι εγώ θα το περάσω! Και
δεν έχω κανένα ψυχικό περιθώριο για γλαφυρά παραδείγματα βγαλμένα απ’ τη ζωή!

– ΟΚ. Οπότε τι να σου ευχηθώ!

– Θες να μου ευχηθείς; Βάλε στο ποτήρι κρασί, σήκωσέ το και πες απλά «στην
υγειά σου!». Αυτό θέλω! Τίποτα άλλο!

– Εντάξει. Στην υγειά σου!

Στην υγειά μου…