ΓNΩMH Mέρα Mαγιού…

Βιαζόσουν να φέρεις το καλοκαίρι, αλλά σε πρόλαβε η άνοιξη…

«Άντε, να ξεχυθούμε στις παραλίες αδελφέ μου. Θα γίνει χαμός φέτος. Κάθε μέρα
θα ξενυχτάμε», μου ‘λεγες και δάκρυζα από τα γέλια. Δεν σε κρατούσε τίποτα. H
θάλασσα, η μουσική, οι γυναίκες, η ζωή, σε περίμεναν.

Και ο Παναθηναϊκός σε πλήγωνε. Όταν έκανες τα πρώτα ρεπορτάζ δεν σε
αναγνώριζα. Βουτηγμένος στο άγχος. Την πρώτη σου μεταγραφική σεζόν κοιμόσουν
με το ένα μάτι ανοικτό. Μη σου φύγει κανένα όνομα, καμία πληροφορία από την
άλλη άκρη του κόσμου… Σε έπαιρνε το ξημέρωμα και σε ρωτούσε ο νυχτερινός:
«Ακόμα εδώ είσαι ρε Πατ;». Αλλά το όνειρό σου το είχες πραγματοποιήσει.
Ρεπόρτερ Παναθηναϊκού στα «NEA»… Αυτό που ονειρεύτηκες, έγινες!

H αγάπη σου για την ομάδα τελικά ήταν η πιο αξιόπιστη πηγή. Αυτή που δεν σου
επέτρεπε ούτε λεπτό να ενθουσιάζεσαι. Που σε έστελνε συστημένο στην είδηση.
Στην κριτική, στην αναζήτηση και όχι στις κραυγές και τα «ζήτω».

Ήταν η ίδια αγάπη που σ’ έβαλε στη δουλειά. Το ’93. Δεκαοχτώ χρόνων παιδί. Και
αν καμιά φορά ανακάλυπτες ότι οι πύργοι της δημοσιογραφίας που πάλευες να
εκπορθήσεις ήταν χτισμένοι στην άμμο, εσύ εκεί. Ρεπορτάζ. Κάθε μέρα. Όλη μέρα.
Αυτό ήθελες να κάνεις μάγκα μου. Και αυτό έκανες. Αποστολές, συνεντεύξεις,
μετά οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Μου ‘δειχνες τη διαπίστευση να ζηλέψω. Ξενύχτια,
τρέξιμο, αγωνίες. Και χαρές. Στο γήπεδο, στο γραφείο, έξω, παντού.

Και όμως. Τόσα πολλά ακόμα, τ’ άφησες βίαια. Άλλα στη μέση και άλλα χωρίς να
τα αγγίξεις. Και σε περιμένουν. Κι εκείνη τη μαύρη λίστα σου ατέλειωτη την
άφησες.

Άντε φίλε, τα λέμε.