«Θα μας πάρουν με τις ντομάτες»

Οι άλλοι τα βάζουν οι μεν με τους δε, ο Λαζόπουλος (αριστερά) με τον Αρναούτογλου (δεξιά) για παράδειγμα, και μας εξαναγκάζουν να ασχολιόμαστε μαζί τους. Επάνω: «Κάθε μέρα καλημέρα» με τους Τέρενς Κουίκ, Έμη Λιβανίου

Το ‘λεγε πρωί πρωί ο Τέρενς Κουίκ. Το ‘χε πει τις προάλλες και ο Γεράσιμος
Γιακουμάτος, βλέποντας τα μαρτύρια των ασφαλισμένων του IKA. «Θα μας πάρουν με
τις ντομάτες», είπε και κέρδισε μερικούς ρούμπους συμπάθειας, αφού επέδειξε
τουλάχιστον κατανόηση στο πρόβλημα, για το οποίο θα έπρεπε να έχουν πρόταση
επίλυσης ο ίδιος και η κυβέρνησή του. Αλλά πήρε παράταση η επίλυση, αφού είναι
τόσο θεαματική η αυτοκριτική.

Γι’ αυτό αποτελεί προσφιλή τακτική όχι μόνον πολιτικών, αλλά και τηλεαστέρων.
Είναι θαυμάσια μέθοδος για να προκαταλαμβάνει κάποιος την κριτική, να
εξαγνίζεται διά της δημόσιας ομολογίας του λάθους και να μπορεί να το
επαναλαμβάνει εσαεί, γιατί μοιράζει την ενοχή σε όλους, ομοίους του και μη.

Έτσι και ο Τέρενς Κουίκ, επί δύο συνεχόμενες ημέρες καταγγέλλει από την
εκπομπή του τις κόντρες των τηλεαστέρων. Ασχολούνται λέει ο ένας με τον άλλον
και αυτό δεν είναι τηλεόραση, οι μισοί να ασχολούνται με τους άλλους μισούς. Ο
κόσμος θα τους βαρεθεί – φυσικά και συμπεριλαμβάνει τον εαυτό του, άλλωστε τις
προάλλες τα ‘χε βάλει με την Έλλη Στάη – και στο τέλος «θα μας πετάξουν
ντομάτες».

Πριν καταλήξει στο πικρό αυτό συμπέρασμα έχουν προηγηθεί το ένα μετά το άλλο
ρεπορτάζ που παρουσιάζουν όλες τις τελευταίες εξελίξεις στις εν λόγω κόντρες,
συν τα ρεπορτάζ που προβάλλει το δελτίο ειδήσεων του Star, το οποίο αναμασά
τις κόντρες προσθέτοντας και λίγο τοπικό χρώμα. Ποιος είπε τι, με ποιον
ασχολήθηκε ο Λαζόπουλος, τι απάντηση πήρε, ποιον γελοιοποίησε ο Θέμος, ποιον
παρουσίασε η Τατιάνα, ποιος βρίζει ποιον κ.λπ.

Και να μην είχε πέσει στην αντίληψη του τηλεθεατή τι ακριβώς είχε συμβεί στα
τηλεοπτικά μέτωπα την προηγουμένη, έχει την ευκαιρία να συμπληρώσει το κενό.
Τι να κάνει και η ομάδα της εκπομπής των Κουίκ-Λιβανίου; Αναγκάζεται να δείξει
πόσο κακή τηλεόραση κάνουν οι άλλοι που κάνουν τηλεόραση δείχνοντας άλλους που
κάνουν τηλεόραση. Αλλά έχουν και καλές τηλεοπτικές στιγμές να δείξουν, από την
εκπομπή της Τατιάνας – ζητώντας συγγνώμη από τη Λαμπίρη – ή από της Βίκυς
Χατζηβασιλείου – επειδή είχε καλεσμένο τον Θοδωρή Δρακάκη, του Star.

Μεγάλη η παράδοση σε αυτόν τον τόπο τού «αμάρτησα για το παιδί μου» –
κράτησε γενιές και γενιές μακριά από τα πανάκριβα ντιβάνια της ψυχανάλυσης.
Έτσι και η εκπομπή του κ. Κουίκ: αμαρτάνει για την τηλεόραση. Γιατί πρέπει να
κυλιστεί στον βούρκο, προκειμένου να δείξει στο κοινό το κακό και κατόπιν, με
εκείνον τον τρομερό ιεραποστολικό οίστρο που θυμίζει πως θα ‘ρθει η ημέρα της
κρίσεως, καταλήγει στο «θα φάμε ντομάτες». E, μην το πολυλέει, γιατί βάζει
ιδέες στον κόσμο.

Αρκεί το ταλέντο τού ξεκατινιάζεσθαι

Την συνηθίζουν πάντως οι εγχώριοι τηλεστάρ την αυτοκριτική. Επιδίδονται
μάλιστα με πάθος. Θεωρούν ότι είναι και αυτή μέρος του λαοφιλούς ίματζ που
καλλιεργούν – ενίοτε ερήμην του λαού. Σου λέει, θα πετάξουμε ένα mea coulpa
και θα δείξουμε ότι κι εμείς είμαστε άνθρωποι σαν όλους, και σφάλματα κάνουμε,
και γι’ αυτό τα ξανακάνουμε. Άλλωστε, όσο πιο άθλια είναι τα σφάλματά μας τόσο
μεγαλύτερο σουξέ έχουμε, αφού όλοι μιλάνε για εμάς που τα κάνουμε, άρα
παραμένουμε πολύ διάσημοι και μας ακριβοπληρώνουν.

Στριφογυρίζουν όλοι στο ίδιο βουρκώδες περιβάλλον, το αναπαράγουν και εν τέλει
το επιβάλλουν ως μοναδικό, αφού άλλωστε είναι αυτό στο οποίο και οι ίδιοι
ευδοκιμούν. Είναι επίσης εξαιρετικά οικονομική τηλεόραση και δεν απαιτεί
ξεχωριστά ταλέντα πλην του ξεκατινιάζεσθαι. Έχει μάλιστα βαφτιστεί το
ξεκατίνιασμα σάτιρα και έτσι έχουμε επιπροσθέτως και έναν εθνικό προβληματισμό
περί του τι είναι σάτιρα και ποια τα όριά της.

Γιατί οι επαγγελματίες της σάτιρας και οι πανελίστες των κουτσομπολίστικων
εκπομπών μοιάζει να κάνουν την ίδια δουλειά, προβάλλουν πλάνα από εκπομπές και
εκδηλώσεις και σχολιάζουν. Μάλε-βράσε. Ποιος είναι τι σε αυτή την τηλεόραση
και τι παριστάνει; Σηκώνει και η κριτική τηλεόρασης τα χέρια ψηλά.