«Πέφτουμε στην παγίδα της κυβερνητικής παραπληροφόρησης»

«Ο Τύπος δεν είναι εμπόρευμα σαν ένα κουτί φασόλια. Είναι προϊόν κρίσιμο για τη λειτουργία της δημοκρατίας» λέει ο Νόρμαν Σόλομον

«Οι άνθρωποι δεν μπορούν να κάνουν επιλογές όταν αυτές δεν είναι διαθέσιμες, ή
όταν τους πετούν σκουπίδια. Και δυστυχώς, αυτός ο νόμος του κεφαλαίου
επικρατεί και στη δημοσιογραφία. Όπως ένα καλό ρεπορτάζ μπορεί να αλλάξει τη
ζωή του πολίτη, το ίδιο και η απουσία ενός ρεπορτάζ ή τα διαστρεβλωμένα
γεγονότα. Ο Τύπος οφείλει να δείξει στους πολίτες πόσο σημαντική για τη ζωή
τους είναι η πολιτική. Αλλά, προς το παρόν, η μόνη ιερή αγελάδα του Τύπου
είναι ο ίδιος ο Τύπος».

Γνωστός αρθρογράφος και συγγραφέας, ο Νόρμαν Σόλομον, ο οποίος μίλησε χθες
στην Ελληνοαμερικανική Ένωση για τη χειραγώγηση των MME στις ΗΠΑ, είναι
ιδρυτής και διευθυντής του Ινστιτούτου Πολιτικής Ακρίβειας, που προωθεί στον
Τύπο απόψεις που συνήθως λογοκρίνονται. Στο τελευταίο βιβλίο του «War Made
Easy. How Presidents and Pundits keep spinning us to death» (εκδ. Wiley) ο
Σόλομον κάνει την ανατομία ενός εγκλήματος, του πολέμου στο Ιράκ, και του
τρόπου με τον οποίο τον διευκόλυναν τα αμερικανικά μίντια.

«Όλες οι κυβερνήσεις λένε ψέματα. Δουλειά των δημοσιογράφων είναι να είναι
σκεπτικιστές, να μην τα πιστεύουν», λέει στα «NEA» ο γνωστός δημοσιογράφος.
«Στην περίπτωση του Ιράκ, οι δημοσιογράφοι ήταν προκατειλημμένοι κι έπεσαν
στην παγίδα της κυβερνητικής παραπληροφόρησης. Μάλλον, δεν έπεσαν στην παγίδα·
τους άρεσαν αυτά που άκουγαν. Αν ήταν σωστοί επαγγελματίες, έπρεπε να είναι
πιο υποψιασμένοι».

Και τώρα; Έμαθαν το μάθημά τους τα αμερικανικά μίντια; «Ο Μαρκ Τουέιν κάποτε
είπε: “Είναι εύκολο να κόψεις το κάπνισμα. Το έχω κάνει χιλιάδες φορές”. Τώρα
λένε ότι το Ιράν δεν είναι η ίδια περίπτωση με το Ιράκ. Αλλά συχνά γίνονται οι
στενογράφοι της εξουσίας». Για τη σημερινή κρίση του Τύπου δεν φταίνε οι
λειτουργοί του, λέει ο Σόλομον. «Φταίει η ιδιοκτησία και η διαφήμιση». H
καλύτερη ερώτηση που άκουσε ο Νόρμαν Σόλομον να γίνεται προς την αμερικανική
κυβέρνηση προήλθε από έναν πρώην αξιωματούχο της CIA προς τον Ντόναλντ
Ράμσφελντ και ήταν η εξής: «Γιατί είπατε ψέματα;». «Δυστυχώς όμως», σημειώνει,
«οι δημοσιογράφοι δεν κάνουν σκληρές ερωτήσεις. Το ίδιο έπρεπε να ρωτήσουν και
τον Μπους. Όπως, επίσης, το γιατί δαιμονοποιεί το Ιράν, γιατί δεν λέει τίποτα
για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Σαουδική Αραβία ή για τα
πυρηνικά του Πακιστάν, της Ινδίας και του Ισραήλ. Όμως, ρωτούν μόνο εμμέσως
και είναι ιδιαίτερα ευγενικοί απέναντι στον πρόεδρο».