Yπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Πολλά μηνύματα έχει λάβει τελευταίως η στήλη σχετικά με τους μετανάστες.
Πράγμα που σημαίνει πως το θέμα απασχολεί όλο και περισσότερο την ελληνική
κοινωνία: δυστυχώς, όχι και τόσο την Πολιτεία. Σήμερα, σκεφθήκαμε να δώσουμε
τον λόγο σε δύο αναγνώστες:

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;”, οι αρχαίοι Έλληνες που εγκαταστάθηκαν
στη Νότια Ιταλία είχαν φαντασία. Οι “βάρβαροι” της Βόρειας Ευρώπης, που
κατέλυσαν τη ρωμαϊκή επικράτεια και άλλαξαν την εικόνα της Ευρώπης, είχαν
φαντασία. Οι εξαθλιωμένοι αγρότες του διεφθαρμένου φεουδαρχικού –
εκκλησιαστικού συστήματος, που πλημμύρισαν και έδωσαν ζωή στις ευρωπαϊκές
πόλεις-λίκνα του σύγχρονου ευρωπαϊκού πολιτισμού, είχαν φαντασία. Εμείς οι
σύγχρονοι Έλληνες, όταν πριν από λίγες δεκαετίες γεμίζαμε καράβια και τρένα με
προορισμό την Αμερική, την Αυστραλία και τη Γερμανία, είχαμε φαντασία… Γιατί
χρειάζεται η φαντασία, για να μπορέσεις να τοποθετήσεις νοερά τον εαυτό σου,
από το σημείο αφετηρίας στο σημείο προορισμού.

Την ίδια φαντασία έχουν σήμερα οι Αλβανοί, οι Ιρακινοί, οι Κινέζοι και οι
Πακιστανοί που έρχονται στη χώρα μας. Φαντάζονται το εαυτό τους, τα παιδιά
τους, σε μια κοινωνία καλύτερη από αυτήν στην οποία γεννήθηκαν και ζούσαν.
Φαντάζονται το καινούργιο τους σπίτι, το καινούργιο τους αυτοκίνητο, την
καινούργια τους τηλεόραση, τους νέους τους φίλους, την καινούργια τους
πατρίδα… Και φέρνουν μαζί τους τα καλά και τα κακά του τόπου τους. Φοβάμαι
όμως ότι η δική μας φαντασία βρίσκεται σε νάρκη. Δεν μπορούμε να φανταστούμε
τι σημαίνει η ενσωμάτωση, τι σημαίνει η συμβίωση. Γιατί; Είμαστε κακοί;
Είμαστε αναίσθητοι μπροστά στην ανάγκη του άλλου; Όχι. Πολύ απλά, μας λείπει η
έμπνευση. Αυτή η δημιουργική διαδικασία που θα θέσει σε κίνηση τη φαντασία
μας… Και χωρίς αυτήν δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε ένα καπέλο από ένα φίδι που
έφαγε έναν ελέφαντα. Μήπως η δική μας φαντασία μετανάστευσε;

Άγγελος Πουλιάσης,

Σεπόλια, Αθήνα

aggelospouliasis@hotmail.com»

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;”, αφορμή για να σας γράψω ήταν το άρθρο
σχετικά με τον Αρχιεπίσκοπο Αναστάσιο. Πράγματι, πρόκειται για μια εξαιρετική
φυσιογνωμία και ο ρόλος του στο να περιοριστούν τα πάθη και να επικρατήσει ο
διάλογος έχει φέρει σημαντική πρόοδο στις σχέσεις των δύο κοινοτήτων. Στην
Ελλάδα όμως, δεν υπάρχει κάποια προσωπικότητα η οποία να μπορεί να πάρει
πρωτοβουλίες ή έστω να ρίξει νέες ιδέες στο τραπέζι του διαλόγου. Είναι σαφώς
βαθύτεροι οι κοινωνικοί και πολιτικοί λόγοι που δεν επιτρέπουν σε πετυχημένους
μετανάστες, που αποτελούν πλέον βασικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, να
κάνουν την υπέρβαση και να διεκδικήσουν το δικαίωμα να μιλούν και να δρουν
ελεύθερα. Είναι απαραίτητη αυτή η ανάδειξη προσωπικοτήτων που θα αποδιώξουν τα
στερεότυπα για τους μετανάστες και θα συμβάλουν στην ευρύτερη ενσωμάτωση, η
οποία θα πρέπει να τους δώσει την ευκαιρία για συμμετοχή στα κοινά (και φυσικά
δεν αναφέρομαι μονάχα στους Αλβανούς μετανάστες). Ένας σημαντικός λόγος για
την αφάνεια των μεταναστών είναι προφανώς και η αδιαφορία των μέσων μαζικής
ενημέρωσης.

Στην Ολλανδία όπου βρίσκομαι, σε πρόγραμμα ανταλλαγής φοιτητών, διαπιστώνω πως
η πλέον πολυπολιτισμική κοινωνία στην Ευρώπη αρχίζει να έχει δεύτερες σκέψεις
ως προς την έλευση και την παραμονή των μεταναστών. Ο κύριος λόγος είναι πως
απέτυχε η ενσωμάτωση αυτών των ανθρώπων στην κοινωνία, με ευθύνες που βαρύνουν
και τις δύο πλευρές. Μπορούμε να φανταστούμε πως αν η ενσωμάτωση συναντά
κολοσσιαία προβλήματα σε μια κοινωνία όπως η ολλανδική, τότε στην Ελλάδα, με
τη χαρακτηριστική κρατική αδιαφορία, αλλά και την απουσία οργανωμένης
κοινωνικής αλληλεγγύης, τα αποτελέσματα κινδυνεύουν να γίνουν καταστροφικά…
Ας ελπίσουμε πως η συνύπαρξη με νέες κουλτούρες και νέους τρόπους σκέψης θα
μας βοηθήσουν να βρούμε απαντήσεις σύντομα.

Γιάννης Πάλλας,

Χάγη, Ολλανδία

juanathens@hotmail.com»

LINK: * www.gkapllani.com