«Mας στέλνουν στα καφενεία»

«Δούλευα τριάντα δύο ολόκληρα χρόνια στο Κλωστήριο του Λαναρά. Το
εργοστάσιο ήταν το δεύτερο σπίτι μου. H ρύθμιση λύνει το δικό μου πρόβλημα,
όχι όμως και των συναδέλφων μου, της ίδιας της πόλης, που βυθίζεται διαρκώς
στην ανεργία».

«Σκέφθηκα να φύγω, αλλά είναι αργά» «Δούλευα 32 χρόνια στου Λαναρά. Όταν απολύθηκα, σκέφτηκα να φύγω για τη Θεσσαλονίκη. Όμως, είμαι πολύ μεγάλος για να το κάνω», λέει ο 57χρονος Βαγγέλης Αιμονίτης, ένας από τους περίπου 150 ανέργους που αναμένεται να πάρουν πρόωρη σύνταξη

Ο Βαγγέλης Αιμονίτης, 57 χρόνων, μετά την απόλυση σκέφτηκε ακόμα και να
μετακομίσει στη Θεσσαλονίκη, σε αναζήτηση δουλειάς. Στάθηκε ωστόσο «τυχερός».
Είναι ένας από εκείνους τους απολυμένους κλωστοϋφαντουργούς της Νάουσας που
πληρούν τις προϋποθέσεις της πρόωρης συνταξιοδότησης, σύμφωνα με τη ρύθμιση
που προωθεί η κυβέρνηση.

H ρύθμιση όμως διχάζει την πόλη: αφορά μόλις 150 ανθρώπους από τους περίπου
4.000 ανέργους κλωστοϋφαντουργούς, στην πόλη που το ποσοστό της ανεργίας
φθάνει το 50%. «H συνταξιοδότηση μπορεί να είναι αναγκαία λύση, αλλά ένας
άνθρωπος στα 50 του είναι ακόμα πολύ νέος για να κλειστεί σε κάποιο καφενείο»,
σημειώνουν.

Από τους 4.000 εργαζομένους στην κλωστοϋφαντουργία της Νάουσας, σήμερα εξακολουθούν να απασχολούνται λιγότεροι από 500

Μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά, στη Θεσσαλονίκη, οι απολυμένοι βλέπουν τα
πράγματα διαφορετικά: H 52χρονη Βαρβάρα Γαλάνη δούλευε 28 ολόκληρα χρόνια στο
κλάδο του ετοίμου ενδύματος, αλλά μαζί με 88 εργαζομένους, στη συντριπτική
τους πλειονότητα γυναίκες, απολύθηκε το 2005 από την εταιρεία Τόμας. Τους
τελευταίους μήνες ψάχνει απεγνωσμένα να βρει κάποια μόνιμη δουλειά για να
εξασφαλίσει το μεροκάματο, αλλά κυρίως τη σύνταξη. «Κανένας δεν παίρνει στη
δουλειά μια γυναίκα 52 ετών, με επιδόματα γάμου και παιδιών. H μόνη λύση θα
ήταν να επεκταθεί η ρύθμιση της Νάουσας και σε άλλες περιοχές με μεγάλη
ανεργία, όπως η Θεσσαλονίκη», λέει στα «NEA».

«Όποιος απολυθεί, δεν ξαναβρίσκει δουλειά» «Όποιος απολυθεί στη Νάουσα, δεν πρόκειται να ξαναβρεί μόνιμη δουλειά», λέει ο 53χρονος Βασίλης Πιτσαλίδης, άνεργος από του Λαναρά, πατέρας δύο – άνεργων – παιδιών. Γι’ αυτόν η πρόωρη συνταξιοδότηση είναι «μια ακραία λύση»

Εισπράττει 328 ευρώ τον μήνα από το ταμείο ανεργίας, αλλά σε μερικούς μήνες
τελειώνει και αυτό. Για να συνταξιοδοτηθεί κανονικά θα πρέπει την τελευταία
πενταετία, πριν από την τεκμηρίωση του δικαιώματος, να «κολλάει» τουλάχιστον
100 ένσημα ετησίως τα οποία είναι υποχρεωμένη να τα αγοράζει, αφού, όπως λέει,
δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναβρεί δουλειά. «Από πού θα βρεθούν τα χρήματα για
να αγοράσω τα ένσημα, δεν ξέρω».

«Είμαστε νέοι για το καφενείο» «Στα 50 είμαστε νέοι για να μας στέλνουν στα καφενεία. Δεν έχω περιθώριο να μην ενταχθώ στη ρύθμιση, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα μπορώ να βοηθήσω τα παιδιά μου να σπουδάσουν, με μισθό κάτω από 1.000 ευρώ τον μήνα», λέει ο Δημήτρης Αντιφάκος, 54 ετών, απολυμένος έπειτα από 32 χρόνια δουλειάς

Δεν είναι η μόνη που προσβλέπει σε μία επέκταση των πρόωρων συνταξιοδοτήσεων.
«Ο περιορισμός της ρύθμισης μόνο για τη Νάουσα είναι η τακτική του διαίρει και
βασίλευε. Δηλαδή η κυβέρνηση βάζει αντιμέτωπους τους εργαζομένους», λέει στα
«NEA» ο Στράτος Ψωμάς, υπό απόλυση εργαζόμενος στο εργοστάσιο της πολυεθνικής
εταιρείας Βιαμύλ στη Θεσσαλονίκη.

«Στη Νάουσα δεν έχουμε ζωή»

«Δουλειά, όχι ελεημοσύνη» «Θέλουμε το αυτονόητο: δουλειά για όλους. Ούτε πρόωρες συντάξεις ούτε ελεημοσύνη», λέει ο Χρήστος Τρεμπελής, πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Νάουσας

ΣΥΜΦΩΝΑ με στοιχεία του Εργατικού Κέντρου Νάουσας, από τους 4.000
εργαζομένους που απασχολούνταν σε διάφορες επιχειρήσεις του κλάδου
κλωστοϋφαντουργίας στις αρχές της δεκαετίας του ’90, σήμερα δεν απέμειναν ούτε
500.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της εταιρείας Τρικολάν του ομίλου Λαναρά η
οποία απασχολούσε 650 εργαζομένους. Το προσωπικό άρχισε να μειώνεται σταδιακά
και το φθινόπωρο του 2004 απολύθηκαν και οι τελευταίοι 100. Μαζί με τα
εργοστάσια έκλεισαν και περίπου 150 βιοτεχνίες φασόν, μικρές οικογενειακές
επιχειρήσεις, των 5 και 10 ατόμων, οι οποίες λειτουργούσαν «δορυφορικά» γύρω
από τα εργοστάσια.

Από τα στοιχεία του Εργατικού Κέντρου προκύπτει ακόμα ότι από το σύνολο των
περίπου 4.000 ανέργων, το πολύ 150 άνθρωποι πληρούν τις προϋποθέσεις – ηλικία
μεγαλύτερη των 48 ετών και 7.500 ένσημα – για να πάρουν σύνταξη μέχρι τον
Δεκέμβριο του 2008.

«Στη Νάουσα όποιος χάνει τη δουλειά του δεν υπάρχει περίπτωση να βρει άλλη.
Μένει άνεργος», λέει ο 53χρονος Βασίλης Πιτσαλίδης. «Αποφάσισαν να δώσουν
συντάξεις σε λίγους για να δημιουργήσουν εντυπώσεις», προσθέτει. Ο κ.
Πιτσαλίδης έχει απολυθεί από το εργοστάσιο Τρικολάν του ομίλου Λαναρά, και
είναι πατέρας 2 παιδιών, που παραμένουν επίσης άνεργα.

Για «καταδίκη στη φτώχεια» μιλάει ο κ. Δημήτρης Αντιφάκος. Έμεινε άνεργος
ύστερα από 32 χρόνια δουλειάς στα Κλωστήρια Ναούσης και σήμερα, στα 54 του,
νιώθει απόγνωση: «Τα δύο μου αγόρια σπουδάζουν στην Κομοτηνή και στο
Μεσολόγγι: κόψαμε τα πάντα, ακόμη και το τσιγάρο, σχεδόν δεν κινώ το
αυτοκίνητο για να μην πληρώνω βενζίνη. Σκέφτομαι όμως ότι με τη σύνταξη που θα
πάρω και θα είναι λιγότερα από χίλια ευρώ, δεν θα καταφέρω να σπουδάσω και το
τρίτο μου παιδί, την κόρη μου, που σήμερα είναι 11 χρόνων. Κι αν δεν σπουδάσει
δεν θα έχει την ευκαιρία να φύγει», λέει με πικρό χαμόγελο.