«Δεν θα μάθετε τι κρύβει ο καμβάς μου»

Τι αποφεύγει περισσότερο απ’ όλα ο διάσημος ζωγράφος (και εγγονός του πατέρα της ψυχανάλυσης) Λούσιαν Φρόιντ; Τη λατρεία της υπογραφής…

«Είμαι κρυψίνους. Μου αρέσει να πιστεύω πως κανείς δεν ξέρει τι σκέφτομαι ή τι
αισθάνομαι», λέει ο διάσημος -και σιωπηλός επί χρόνια- ζωγράφος Λούσιαν
Φρόιντ, ενώ αρνείται να αποκαλύψει την ταυτότητα των ανθρώπων που
πρωταγωνιστούν στους καμβάδες του. Άνδρες κυρίως, μεσήλικοι και εύσωμοι, που
έχουν κεντρίσει το ενδιαφέρον του μεγαλύτερου εν ζωή εκπρόσωπου της
παραστατικής ζωγραφικής και εγγονού τού Ζίγκμουντ Φρόιντ.

Εξαίρεση κάνει μόνο μπροστά σε έναν από τους πίνακές του – που αυτή την
περίοδο εκτίθενται στο μουσείο Victoria & Albert του Λονδίνου, μαζί με
δημιουργίες του αγαπημένου του φίλου Φρανκ Άουερμπαχ, για να γιορτάσουν έτσι
τη φιλία τους που μετρά μισόν αιώνα ζωής. Μιλάει για τον βοηθό του, τον
Ντέιβιντ Ντόνσον – που ποζάρισε ημίγυμνος για τον μεγαλύτερο από τους πίνακες
της έκθεσης και επί εννέα μήνες καθόταν στην πολυθρόνα με το σκυλάκι του, την
Έλλη, στην αγκαλιά του, ώστε ο 83χρονος σήμερα ζωγράφος να δημιουργήσει ένα
έργο που καθηλώνει το βλέμμα.

«Τυγχάνει να είμαι Εβραίος, αλλά δεν θέλω να τριγυρνώ ωρυόμενος και να τραβάω
τα μαλλιά μου», συνεχίζει ο Λούσιαν Φρόιντ, που γεννήθηκε στο Βερολίνο αλλά
κατάφερε να φύγει πριν από το Ολοκαύτωμα και να εγκατασταθεί με την οικογένεια
του το 1932 στο Λονδίνο. H μετακίνηση αυτή, που συνέβη νωρίς για τον διάσημο
ζωγράφο, είναι ίσως και ο λόγος που τον κάνει να νιώθει (όπως λέει Βρετανός)
και να θεωρεί τα μουσεία του Λονδίνου σαν το σπίτι του. Με επιμονή πλέον
υποστηρίζει πως δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τη Γερμανία και τονίζει: «Στα
νιάτα μου αντιστεκόμουν πάντα στην άποψη των γονιών μου, που ήθελαν να
συναναστρέφομαι μόνο με τους Γερμανούς φίλους τους».

Μία από τις πιο δυναμικές και ιδιόμορφες προσωπικότητες της σύγχρονης τέχνης,
ο Λούσιαν Φρόιντ, πιστεύει ότι εκείνο που μπορεί να αποδειχθεί μοιραίο για
έναν καλλιτέχνη είναι να θεωρήσει ότι ένα έργο είναι καλό και μόνον που έγινε
από τον ίδιο. Για εκείνον, το πιο σημαντικό στη ζωγραφική είναι η ίδια η
εικόνα. Γι’ αυτό τον λόγο, εξάλλου, δίνει γενικούς τίτλους στα έργα του,
αποφεύγει συστηματικά τα φώτα της δημοσιότητας και δεν υπογράφει τα έργα του
παρά βάζει μόνον τα αρχικά του, ακολουθώντας τη συμβουλή του αγαπημένου του
παππού και πατέρα της ψυχανάλυσης, Ζίγκμουντ Φρόιντ: «Να αποφεύγεις τη λατρεία
της υπογραφής».