ΓNΩMH Για ποιαν Eλένη;

Κάθε εποχή έχει τον Τρωικό της Πόλεμο, κάθε εποχή και την Ελένη της. Ασφαλώς
δεν θα βρεθεί Όμηρος να καταγράψει τα φτωχά, πλην ερεβώδη, έπη του ελληνικού
ποδοσφαίρου, όμως ο πόλεμος μαίνεται, η «Ελένη» (το Κύπελλο) περιμένει, τα
πλοία περιμένουν ούριο άνεμο να αποπλεύσουν, οι ήρωες περιμένουν να παίξουν
μπάλα και γενικά η αναμονή κυριαρχεί στις μέρες της άνοιξης, που με χειμώνα
μοιάζει. Το… ιερόν πτολίεθρον, το Παγκρήτιο Στάδιο εν προκειμένω, αναμένει
κι αυτό τους εισβολείς που μπροστά στον δούρειο ίππο μιας μεγάλης (;)
διοργάνωσης θα ανοίξει τις πύλες του με απρόβλεπτες συνέπειες. Οι Κρήτες,
βλέπεις, δεν θυμήθηκαν ή δεν προσπάθησαν να θυμηθούν τα λόγια του Λαοκόοντος:
«Φοβού τους Δαναούς και δώρα φέροντας». Τα δώρα των Δαναών – έπο (προς άγραν
ψήφων) ευτελή μπροστά στη διαφαινόμενη καταστροφή. Τα στίφη των οπαδών βράζουν
για μάχη. Οι κάθε λογής σημαιοφόροι αψηφώντας Λαιστρυγόνες και… Κύκλωπες
προετοιμάζονται για το ταξίδι, που σίγουρα εμάς τους απ’ έξω θα κάνει…
σοφότερους κι αυτούς τους από μέσα φτωχότερους. Και όσο οι πολεμιστές
αναμένουν τη μεγάλη μέρα της επίθεσης, το πλοίο του ελληνικού ποδοσφαίρου
φορτωμένο τα κρίματά του βουλιάζει. Για παρατεταμένη Οδύσσεια μιλάμε, όχι για
ένα απλό ταξίδι στην Κρήτη με στόχο ένα ξεθωριασμένο Κύπελλο, που όποιος κι αν
το κατακτήσει… χαμένος θα ‘ναι.

Κι όσο η ώρα πλησιάζει τόσο οι Σειρήνες σημαίνουν. Τι τραγικό. Στη φτωχή από
ποιητές και ήρωες εποχή μας να περιμένουμε τα μεγάλα έπη από ποδοσφαιριστές
αμφιβόλου αξίας και παρατρεχάμενους μαχητές εξωνημένους και προσκολλημένους σε
ιδέες που σκοτεινιάζουν τον ανθρώπινο νου.

Κάθε εποχή έχει τον Τρωικό της Πόλεμο, κάθε εποχή και την Ελένη της…