ANAΛΩΣIMA Pοκανισμένη Πρωτομαγιά

Ωραία Πρωτομαγιά περάσαμε, να κυνηγάμε τους μαθητές να κάνουν μέσα σε μια μέρα
όλες τις επαναλήψεις που τους είχαν βάλει για τις διακοπές του Πάσχα. Αν
θέλαμε να νιώσουμε τη ματαιότητα, κάτι που συνοδεύει τον θρίαμβο της άνοιξης
ως αίσθηση, ήταν ό,τι έπρεπε. Αλλά, για σταθείτε, δεν είναι η πρώτη φορά που
«ανακατώθηκε» η Πρωτομαγιά με τις διακοπές του Πάσχα. Πέρσι ή πρόπερσι ήταν
που έπεσε ακριβώς την ίδια την Κυριακή του Πάσχα; Και πριν από λίγα χρόνια
ήταν δυο μέρες πριν, δυο μέρες μετά; H μεγάλη γιορτή της Ορθοδοξίας – διότι ο
υπόλοιπος χριστιανικός κόσμος το γιορτάζει άλλη Κυριακή το Πάσχα· έχει
αποκτήσει λοιπόν κάτι ολοδικό της η Ορθοδοξία -, το Πάσχα δηλαδή, πέφτει κοντά
στη μεγάλη γιορτή της εξοντωμένης ειδωλολατρίας, της εργατικής τάξης και άλλων
υλιστικών δυνάμεων. Βρε μπας και το κάνουν επίτηδες οι άγιοι πατέρες; Περνάει
διαβολική σκέψη από το πονηρό μυαλό. Για φέτος δεν το συζητάμε, τους στάθηκε
και ο καιρός, και οι επαναλήψεις, άντε να γιορτάσεις ως εργαζόμενος και σαν
ειδωλολάτρης την Πρωτομαγιά αντάμα με το άγχος της ύλης της Χημείας,
ανέγγιχτης επί δεκαπενθήμερο. Αλλά, γενικότερα, τι πολιορκία είναι αυτή που
υφίσταται η άθεη γιορτή τόσον καιρό; Από πότε έχει να μας τύχει μια αυθεντική
σκέτη, γνήσια Πρωτομαγιά, έξω από το εκτεταμένο χριστιανικό και δη ορθόδοξο
εορτολόγιο; Τέτοιες απορίες με πολιόρκησαν μαζί με τους τύπους οξέων και
βάσεων, οπότε εκτίμησα πολύ όσους βρήκαν το κουράγιο να θυμηθούν το «ψωμί και
τριαντάφυλλα» που θέλουν οι εργάτες, τον τέλειο αυτό συνδυασμό διεκδίκησης του
βασικού και της πολυτέλειας, και όσους απλώς μπόρεσαν να φτιάξουν ένα απλό,
απολιτικό, αποστασιοποιημένο στεφάνι.