Προπαντός ηρεμία

Μέσα στο βουητό της διπλωματίας, πολλοί είναι εκείνοι που νομίζουν ότι
ξεχωρίζουν τα δυσοίωνα τύμπανα ενός ακόμη πολέμου στη Μέση Ανατολή. Οι
αρθρογράφοι στην Ευρώπη και τα σαλόνια στις αμερικανικές μητροπόλεις πάλλονται
σε αυτόν τον ρυθμό. «Μπορεί να το ξανακάνουν!» φωνάζουν κάποιοι.

Έχω μια συμβουλή γι’ αυτούς. Ας πάρουν μια βαθιά ανάσα. Ας ξαπλώσουν. Ας
ανάψουν ένα τσιγαράκι, αν νομίζουν πως αυτό θα τους βοηθήσει. Δεν διαφαίνεται
καμιά αμερικανική επίθεση κατά του Ιράν στον ορίζοντα. Όχι αυτή τη χρονιά, όχι
από αυτή την κυβέρνηση.

Καλώς ή κακώς, το επιτελείο του Μπους δεν κάνει τις ίδιες σκέψεις που έκανε
για το Ιράκ πριν από τέσσερα χρόνια. Πριν από τέσσερα χρόνια – επαίσχυντα ίσως
– δύσκολα μπορούσε να βρει κανείς έστω και έναν από εκείνους που παίρνουν τις
σοβαρές αποφάσεις ο οποίος να ανησυχούσε για τις μακροπρόθεσμες δυσμενείς
πολιτικές επιπτώσεις από έναν πόλεμο στο Ιράκ. Σε όποιο γραφείο της Ουάσιγκτον
κι αν βρεθεί κανείς αυτόν τον καιρό, δεν θα συναντήσει παρά μονάχα άγχος και
φόβο.

Τότε γιατί αντηχεί όλος αυτός ο θόρυβος; H μουσική έχει αλλάξει τις τελευταίες
εβδομάδες. Δεν μοιάζει πια με εμβατήριο αλλά με διπλωματική ουβερτούρα. H
αυτοπεποίθηση που επικρατούσε πριν από τρεις μήνες έχει πια σβήσει. Οι
πολυσχιδείς διπλωματικοί ελιγμοί της Κίνας δεν υπάρχουν πια. Στον Λευκό Οίκο,
την περασμένη εβδομάδα, ο πρόεδρος Χου Τζιντάο έδωσε ελάχιστες διαβεβαιώσεις
ότι η χώρα του είναι πρόθυμη να αναλάβει δράση. Παλιές ανησυχίες αναβιώνουν
και σχετικά με την Ευρώπη. Οι Αμερικανοί διπλωμάτες κοιτάζουν την πολιτική
παράλυση της Γαλλίας και τον δυσκοίλιο κυβερνητικό συνασπισμό στη Γερμανία και
αναρωτιούνται πόσο υψηλή προτεραιότητα μπορεί άραγε να είναι το πυρηνικό Ιράν
είτε για τη μία είτε για την άλλη χώρα. Ακόμη και από την αξιόπιστη Βρετανία,
το μήνυμα δεν ήταν το επιθυμητό. Και το χειρότερο από όλα, οι Ρώσοι λένε στους
Αμερικανούς ομολόγους τους αρκετά ξεκάθαρα ότι δεν μπορούν να στηρίζονται στη
Μόσχα. H Ρωσία κυνηγάει μεγαλύτερα στρατηγικά «ψάρια» και δεν έχει καμία
διάθεση να «τσιμπήσει» στις προσφορές της Δύσης.

Τι μας απομένει ύστερα από όλα αυτά; Όχι πολλά πράγματα. Αλλά πάντως όχι μια
αναπόφευκτη διολίσθηση στον πόλεμο. Ο γόρδιος δεσμός του Ιράν σφίγγεται πιο
πολύ, αλλά το σπαθί δεν είναι μια επιλογή που η σημερινή πληγωμένη αμερικανική
κυβέρνηση είναι σε θέση να αναλάβει.